เพื่อความมั่นคง ของพุทธศาสนา

การบวชในพระพุทธศาสนาของชายไทยมาจากหลายสาเหตุ บางคนบวชเพราะถูกบังคับ บางคนบวชหนีคดีความ หรือหนีกฎหมายบ้านเมือง (ซึ่งปกติอุปัชฌาย์บวชให้ไม่ได้) บางคนบวชเพราะต้องการแสวงหาความสุขในรสพระธรรม

บางคนบวชเพราะเบื่อหน่ายทางโลก บางคนบวชหน้าไฟ บางคนบวชตามประเพณีของชายไทยที่พออายุครบบวชก็บวชเหมือนชายไทยคนอื่นๆ เรียกว่า สารพัดเหตุผล

แต่จะบวชด้วยศรัทธาความเลื่อมใสจริงๆ แต่ต้น หรือบวชแบบว่า “สาสเน อุรัง ทัตวา” ถวายอก ถวายชีวิตในพระพุทธศาสนานั้นถึงมีก็ต้องบอกว่าน้อย สังเกตได้หลายรูปในปัจจุบันที่บวชถึง 50-60 พรรษา ตอนแรกก็คิดว่าจะบวชสักพรรษาสองพรรษาให้โยมแม่โยมพ่อแล้วจะสึก ไม่คิดว่าจะอยู่ยาวเป็นพระที่รวยพรรษาขนาดนี้

บางรูปตั้งใจจะบวชตลอดชีวิต ยังไงก็จะไม่ลาสิกขา จะไม่บอกลาพระธรรมวินัย จะตั้งใจประพฤติปฏิบัติดำรงตนอยู่ในพระธรรมวินัยอย่างเคร่ง พอเอาเข้าจริงพรรษาเดียวก็ใช่ว่าจะไม่มีให้เห็น

ได้ยินว่า ในสมัยพระพุทธเจ้า พระรูปหนึ่งที่บวชด้วยศรัทธามาก คือ พอได้ฟังธรรมจากพระพุทธเจ้าแล้ว เกิดความเลื่อมใสอยากบวชมาก ท่านรูปนั้น คือ “พระรัฐบาล”

เดิมพระรัฐบาลนี่ไม่ใช่ลูกคนจนนะครับ เป็นลูกผู้ดีมีฐานะ ตระกูลเศรษฐีเลยล่ะ เป็นลูกคนเดียวที่พ่อแม่ตั้งใจมอบทรัพย์มรดกทั้งหมดให้สืบต่อ แต่กลับทำให้พ่อแม่ต้องทุกข์ใจ เพราะต้องการบวช ไม่อยากใช้ชีวิตฆราวาส

เหตุการณ์นี้ได้เกิดขึ้น เมื่อครั้งที่พระผู้มีพระภาคเสด็จจาริกไปสู่แคว้นกุรุพร้อมด้วยเหล่าภิกษุสาวก ประทับอยู่ที่ในที่แห่งหนึ่ง ขณะนั้นประชาชนประกอบด้วยพราหมณ์และคฤหบดีจำนวนมากพอทราบข่าวการเสด็จมาต่างพากันไปเข้าเฝ้าพระพุทธเจ้า หนึ่งในนั้นมีหนุ่มที่ชื่อ “รัฐบาล” ไปด้วย

ไปถึงพระพุทธองค์ทรงแสดงธรรมโปรดชาวบ้านจนเกิดความเลื่อมใสประกาศตนเป็นอุบาสกอุบาสิกา ก่อนจะกราบลาแยกย้ายกันกลับบ้านของตน

ส่วนรัฐบาลเกิดศรัทธาเลื่อมใสอย่างแรงกล้า พอประชาชนกลับกันหมดก็ไปเข้าเฝ้าพระพุทธเจ้าทูลขออุปสมบท แต่พระพุทธองค์รับสั่งให้กลับไปขออนุญาตพ่อแม่ก่อน ถ้าอนุญาตจึงบวชให้ได้ ถ้าไม่ก็บวชให้ไม่ได้

เมื่อได้ฟังพระพุทธเจ้าตรัสเช่นนั้นก็รีบกลับไปบ้านขออนุญาตพ่อแม่ แต่ไม่ได้รับการอนุญาต จึงเกิดความผิดหวังอย่างแรง ไม่ยอมกินข้าว แถมยังบอกว่า “ถ้าไม่ยอมให้บวชก็จะขอยอมตาย” จนในที่สุดก็อนุญาตโดยบอกว่า ถ้าลำบากหรือเกิดความเบื่อหน่ายในผ้าเหลืองก็ให้สึกออกมา

ได้ยินเท่านั้น รัฐบาลดีใจมาก เรี่ยวแรงไม่รู้มาจากไหน รีบลุกขึ้นอาบน้ำกินข้าวไปเข้าเฝ้ากราบทูลพระพุทธเจ้าว่าได้รับการอนุญาตแล้ว พระพุทธเจ้าจึงอุปสมบทให้

พอบวชแล้วพ่อแม่ก็ทุกข์ใจมากรู้สึกเคืองพระสงฆ์ที่เป็นต้นเหตุให้เสียลูกชาย ยามใดได้พบพระสงฆ์จะต้องตัดพ้อต่อต่างๆ นานาว่าเป็นต้นเหตุทำให้ขาดทายาทสืบตระกูล

ฝ่ายพระรัฐบาลพอบวชแล้วได้ตามเสด็จพระบรมศาสดาไปเมืองสาวัตถี ทำความเพียรเจริญวิปัสสนากรรมฐานไม่นานก็ได้สำเร็จเป็นพระอรหันต์

จนเวลาผ่านไป ท่านได้กราบทูลลาพระพุทธเจ้าเพื่อไปเยี่ยมบ้านพ่อแม่ของท่าน พักอยู่ที่สวนมิคจิรวันราชอุทยานของพระเจ้าโกรัพยะ พอรุ่งเช้าก็เข้าไปบิณฑบาตในหมู่บ้าง แต่ไม่มีผู้ใดใส่บาตรเลย ก็เดินไปเรื่อยๆ จนมาถึงบ้านของท่าน หญิงคนใช้เดินถือถาดขนมบูดออกมา จึงถามว่า ถ้าจะนำขนมบูดไปทิ้งละก็ให้ทิ้งลงในบาตรของอาตมา

หญิงรับใช้จำท่านได้จึงรีบกลับไปบอกโยมบิดามารดาของท่าน พอได้ทราบก็ดีใจสุดประมาณรีบออกจากบ้านติดตามไปพบท่านซึ่งนั่งพิงฝาเรือนคนอื่นกำลังฉันขนมบูด จึงนิมนต์ให้ท่านไปฉันที่บ้าน แต่ท่านบอกว่าวันนี้ฉันแล้ว จึงนิมนต์ให้ไปในวันรุ่งขึ้น

ในวันรุ่งขึ้นท่านไปฉันที่บ้านโยมพ่อโยมแม่ซึ่งจัดภัตตาหารอย่างดีถวาย และนำของมีค่ามาให้ลูกเห็น พร้อมอ้อนวอนให้ลาสิกขาออกมาครองทรัพย์สมบัติของตระกูลทั้งหมด แต่ท่านก็ปฏิเสธ เมื่อฉันเสร็จก็กล่าวอนุโมทนาแล้วกลับที่พัก

สมเป็นพระจริงพระแท้ ท่านฉันเพื่อยังอัตภาพให้เป็นไป ไม่ฉันเพื่อยั่วกิเลสและตัณหา ไม่ฉันเพื่อรสและเพื่อสีสันของอาหาร ไม่ติดร้านหรือผู้ปรุง รวมแล้วท่านสอนให้บริโภคอาหารเพื่ออยู่ ไม่ให้เมาในรส ในสี

แต่พระสมัยนี้บางรูป ประพฤติตนเลยเถิดละเมิดพระวินัยเป็นอาจิณ ทำลายศรัทธาของชาวบ้าน ย่ำยีความรู้สึกของชาวบ้านซ้ำแล้วซ้ำเล่า เป็นข่าวฉาวตามหน้าสื่อโทรทัศน์ หนังสือพิมพ์ ตลอดจนในโลกออนไลน์

จนชวนอดวิพากษ์สถาบันสงฆ์ไม่ได้ว่าเมื่อไหร่จะแก้ปัญหาพระที่ประพฤติตัวเป็นกาฝาก บ่อนทำลายพระพุทธศาสนา ให้เด็ดขาดเสียที ขอฝาก คสช.ดูหน่อยเถอะ เพื่อเห็นแก่ความมั่นคงของพระพุทธศาสนา