พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ

ไม่รู้ว่าทำไมผมถึงนึกถึงสถานที่แห่งนี้ แต่สิ่งหนึ่งที่ผมคิดถึงคือในสมัยที่ผมยังเด็กเวลาที่คุณครูบอกว่าเราจะไปทัศนศึกษานอกสถานที่หนึ่งในสถานที่ที่ต้องไปคือ “พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ”

ในความทรงจำของผมมันเป็นสถานที่ที่น่าตื่นเต้นมากๆ ที่จะได้ไปเยี่ยมเยือน เพราะเวลาเข้าไปเดินในสถานที่แบบนี้สภาพอาคารสถานที่ บรรยากาศ เรื่องราวมากมายที่ได้รับฟังจากมัคคุเทศน์ ที่ทำให้เราเปรียบเสมือนได้ย้อนกลับไปท่องเที่ยวในสถานที่ต่างๆ ในอดีต ช่างเป็นความสนุกที่ผมประทับใจมาจนบัดนี้ผมไม่รู้ว่าการเรียนการสอนของเด็กในยุคสมัยนี้จะมีการพาเด็กๆ ออกไปทัศนศึกษานอกสถานที่อยู่อีกหรือไม่

แต่ผมอยากวิงวอนให้ดำรงคงอยู่ไว้ตลอดไป เพราะการไปทัศนศึกษานอกสถานที่เปรียบเสมือนการสร้างแรงบันดาลใจให้กับเด็กๆ เป็นอย่างมาก การเรียนรู้ที่เกิดจากแรงบันดาลใจจะเป็นการเรียนรู้ที่จะทำให้เกิดความรู้และความคิดสร้างสรรค์อย่างแท้จริง เกิดจินตนาการที่จะนำไปสู่ความสำเร็จได้ดีกว่าการเรียนรู้ที่เกิดจากความเชื่อเพียงอย่างเดียวซึ่งระบบการศึกษาของไทยใช้ความเชื่อจากการถ่ายทอดเป็นหลัก ทำให้ความสามารถในการพัฒนาลดลง เพราะเขาจะติดกับกรอบของความเชื่อเป็นหลัก เด็กไทยจึงไม่ค่อยคิดนอกกรอบอันนำไปสู่การแข่งขันในเวทีโลกได้ อย่างที่เล่าความรู้สึกมาทั้งหมดเป็นเหตุให้ผมไปค้นหาภาพถ่ายที่จำได้ว่ามีโอกาสเข้าไปเยี่ยมพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติครั้งหลังสุด เมื่อสักห้าถึงหกปีก่อนที่หัดถ่ายรูปด้วยกล้องดิจิทัลตัวใหม่ตัวแรกของผม

จำได้ว่าไปถึงพิพิธภัณฑ์ปิดแล้วเลยทำได้แค่เพียงเดินถ่ายรูปอยู่ภายนอกอาคารเฉพาะในส่วนที่ยังเปิดให้เข้าชมอยู่ เวลาที่ผมไปถึงประมาณบ่ายสี่โมงเย็นเลยไม่ได้ภาพมากนัก แต่เท่าที่ผมเห็นภายนอกอาคารก็ช่างงดงามมากครับ เทคนิคการถ่ายภาพในสถานที่แบบนี้ผู้ถ่ายต้องพยายามจัดองค์ประกอบภาพให้เป็นตัวแทนในการเล่าเรื่องราวของสถานที่นั้น อาทิเช่น สัญลักษณ์ของสถานที่ โดยเฉพาะผู้ที่ชอบถ่ายภาพให้ฉากหลังเบลอๆ จนดูไม่ออกว่าเป็นสถานที่อะไรช่วงที่ผมหัดถ่ายภาพใหม่ๆ ผมชอบเทคนิคการถ่ายภาพให้ฉากหลังเบลอมากๆ เพราะเวลาเอารูปไปให้เพื่อนๆ ดูมักจะได้รับคำชมจากเพื่อนๆ ที่ถ่ายรูปไม่เป็นจนผมมาศึกษาการถ่ายภาพอย่างจริงจัง อาจารย์สอนผมว่าการเบลอของฉากหลังก็ต้องให้สื่อความหมาย มีส่วนในการเล่าเรื่องราวของภาพด้วย