จดหมายรักของสาวมังงะ

โดย...โจ เกียรติอาจิณ / ภาพ วีรวงศ์ วงศ์ปรีดี

ตราบใดที่คุณยังไม่รู้จักโลก “มังงะ” หรือ “การ์ตูนช่องญี่ปุ่น” ก็ยากจะบอกว่ามันชวนหลงใหลและน่าพิศมัยเพียงใด

“ภาพตามอารมณ์” ดั่งความหมายของมังงะนั้น นำพาให้คนจำนวนไม่น้อยตกหลุมรักไม่ยาก หากเผลอไผลเข้าไปสัมผัสอย่างจริงจัง ลายเส้นอันเป็นเอกลักษณ์ เรื่องราวอันหลากรส ล้วนเป็นหัวใจเด่นที่หาได้จากมังงะ

เด็กสาวหน้าใสสไตล์ญี่ปุ่น “ธมนธร อมรธีรสรรค์” หรือ “หมอก” ก็หนึ่งคนที่หลงใหลมังงะ ความหลงใหลของเธอไม่ใช่แค่ตามอ่านมังงะเล่มโปรด ทว่าเธอยังต่อยอดความหลงใหลนั้นถึงขั้นลงทุนบินไปร่ำเรียนวิชามังงะถึงถิ่นกำเนิดนู่นเลย

ปัจจุบันเธอเรียนอยู่ปีที่ 3 สาขามังงะ คณะสตอรี่ มังงะ มหาวิทยาลัยเกียวโต เซกะ เมืองเกียวโต เธอบอกกับเราด้วยสีหน้าระรื่นว่ามีความสุขมากกกกกก กับการได้คลุกคลีอยู่ในโลกมังงะ ณ เวลานี้

จากความหลงใหลกลายเป็นความสุข หมอกไม่เคยหยุดนิ่งและละทิ้งความฝันในฐานะนักเขียน แม้อาจจะไม่ใช่มังงะ 100% อย่างใจวาดหวัง แต่สิ่งที่เธอรวบรวมไว้ในหนังสือเล่มแรก “เส้นทางสู่ฝัน ม.ปลายสายมังงะ” ก็ทำให้เธอขยับเข้าใกล้ความเป็นจริงมากขึ้น

ถือเป็นประสบการณ์ตรงระหว่างเรียนด้านมังงะ เรียนไปด้วยเขียนหนังสือและวาดรูปไปด้วย ซึ่งผลลัพธ์หลังหนังสือวางแผง ก็มีคนสนใจที่อยากจะรู้จักเจ้าของผลงาน มากกว่านั้น หลายคนมุ่งมั่นอยากไปร่ำเรียนมังงะเหมือนเธอ

ล่าสุด สาวไทยหัวใจมังงะก็เจียดเวลาเรียนบางส่วนมาทุ่มเทให้กับงานเขียนเล่มที่ 2 “จดหมายรักฉบับที่หนึ่ง” โดยการสนับสนุนของสำนักพิมพ์บันลือบุ๊คส์

คลอดเป็นรูปเล่มสวยนิ้ง ปกสีหวานกลิ่นอายพาสเทล ภาพปกเป็นฝีมือการวาดของหมอก พลิกดูข้างในยังอุดมไปด้วยภาพประกอบ ลายเส้นสะท้อนถึงอารมณ์มังงะ มีชีวิตชีวาและโรแมนติกอบอวล

ขณะที่เนื้อเรื่อง ผู้เขียนนำเสนอในรูปแบบจดหมาย ไม่ธรรมดาตรงที่เป็นจดหมายสีน้ำจากเจ้าหญิงแห่งเมืองลายจุด ที่เขียนถึงใครคนหนึ่งเป็นประจำ

“เป็นฟิกชั่นเพียวๆ เลยค่ะ ไม่เกี่ยวข้องเรื่องจริงเลย เป็นความตั้งใจที่หนูอยากทำนานแล้วล่ะค่ะ อยากเขียนเรื่อง อยากวาดรูป แต่ยังไม่พร้อมและยังไม่มีโอกาส พออ่านเยอะก็อยากเขียน พอวาดเยอะก็อยากวาด”

ผู้เขียนเลือกนำเสนอในรูปแบบจดหมาย เพราะเธอมองว่าเป็นการสื่อสารที่ยังคงความคลาสสิก ไม่ว่าจะผ่านกี่ยุค กี่ปี กี่เดือน กี่วัน จดหมายก็คือจดหมาย แฝงไว้ซึ่งความรู้สึก อารมณ์ ความหมาย ที่แต่ละตัวอักษรปรากฏบนกระดาษ

“สำหรับหนู จดหมายมันคือสิ่งที่คลาสสิกมากๆ แล้ว ยิ่งคนยุคนี้ไม่เขียนจดหมายกันละ ทุกคนหันไปเล่นโซเชียลมีเดียกันหมด เป็นการเขียนโดยใช้วิธีพิมพ์แทน ซึ่งความรู้สึกมันก็จะอีกแบบหนึ่ง ไม่เหมือนการเขียนจดหมาย ที่คนเขียนต้องค่อยๆ นั่งเขียน แล้วก็เขียนด้วยลายมือ อารมณ์และความรู้สึกก็จะแฝงอยู่ในตัวอักษรที่เขียน อันนี้หนูว่าสัมผัสได้จริงนะคะ”

แม้จะเป็นหน้าใหม่และยังอยู่ในวัยละอ่อน แต่การใช้ภาษาของเธอก็ค่อนข้างละมุนละไม เทียบกับเล่มแรก เล่มที่สองดูเหมือนเธอมีพัฒนาการที่ล้ำหน้าไปมาก จากการเขียนแบบเล่าประสบการณ์ตัวเองไปลุยเดี่ยวใช้ชีวิตในต่างแดน ก่อนจะก้าวเข้าสู่มหาวิทยาลัยสายมังงะ คล้ายการถ่ายทอดไดอะรี่ชีวิต ก็เปลี่ยนมาเป็นการเล่าเรื่องแนวนวนิยายกึ่งเพ้อฝัน แฟนตาซีนิดๆ อบอุ่น หวานเยิ้ม จดหมายทั้ง 49 ฉบับ บวกกับอีกหนึ่งฉบับ ผู้เขียนทยอยส่งไปถึงผู้รับ เต็มไปด้วยจินตนาการสุดขอบฟ้าที่ผู้เขียนบรรจงรังสรรค์ขึ้น

“น่าแปลก ฉบับนี้ฉันมีเรื่องประหลาดมาเล่าให้ฟัง

เธอเองก็รู้ใช่ไหมว่าโลกนี้เต็มไปด้วยสีสันมากมายจนนับนิ้วไม่พอเลยล่ะ (ฉันไม่ได้จดลงสมุดบันทึกหรอกนะ พอดีว่าหน้ากระดาษมันเต็มแล้ว)

แต่ทว่า วันหนึ่ง ฉันกับเขาก็ไปพบกับเมืองที่มีแค่สามสี ขาว เทา ดำ

นั่นเป็นเรื่องน่าแปลก ฉันรู้เธอก็คิดแบบนั้น แต่สิ่งที่ฉันอยากเล่านั้น มันประหลาดมากกว่าเรื่องที่ว่ามีแค่สามสีเสียอีก

นั่นคือ เวลาที่ฉันอยู่ใกล้เขา เมืองสามสีกลับกลายเป็นสีรุ้งน่ะสิ” บางส่วนจากจดหมายฉบับที่แปด (หน้า 36)

“การเรียนมังงะมีส่วนช่วยในเรื่องจินตนาการค่ะ ส่วนการอ่านหนังสือเยอะๆ ก็ช่วยในเรื่องการใช้ภาษา อยู่บ้านหนูไม่ได้อ่านเฉพาะมังงะอย่างเดียว นิยาย หนังสือทั่วไปหนูอ่านหมดเลย ซึ่งมันช่วยหนูได้มากๆ ก็ตอนที่มาจับปากกาเขียนเองนี่ล่ะค่ะ เป็นการนำภาษามาปรับให้เข้ากับงานเขียนสไตล์ตัวเองมากกว่าค่ะ”

(หมายเหตุ : ใครอยากเจอเป็นๆ สาวไทยหัวใจมังงะรายนี้ ก็แวะไปเจอเธอได้ในงานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติ ครั้งที่ 42 บูธสำนักพิมพ์บันลือบุ๊คส์ ระหว่างวันที่ 28 มี.ค. ถึงวันที่ 7 เม.ย.นี้ ณ ศูนย์การประชุมแห่งชาติสิริกิติ์)