โชคดีที่แสนโชคดีของ มธุรดา วงศ์ไวโรจน์
เรื่อง : รัฐพร คำหอม / ภาพ : วีรวงศ์ วงศ์ปรีดี
ความผูกพันที่แสนน่ารักวันนี้ เป็นเรื่องราวของ เอมธุรดา (คุโณปการ) วงศ์ไวโรจน์ ที่แบ่งเวลากับการดูแลร้าน Bridesmaid ที่เพิ่งย้ายไปตั้งสาขาใหม่ที่ถนนเลียบทางด่วน (ประดิษฐ์มนูธรรม) ลาดพร้าว 71 และกำลังสนุกสนานอยู่กับการทำงานร่วมกับนิตยสาร Wedding จัดทำ Campaign
“Make A Brides Wish II” เป็นปีที่ 2 ว่าที่เจ้าสาวคนไหนสนใจแวะเข้าไปดูได้ที่ www.weddingmagazine.in.th หรือ www.lisaguru.com มาพูดคุยถึงสุนัขยอดขวัญใจ“
หลงมานะคะนี่” มธุรดาบอก ที่ทำให้เราต้องเสียงหลงร้อง “ห๋า อะไรนะคะ หลงมา” เธอกล่าวย้ำยืนยันว่าเจ้าชิห์สุที่กำลังนอนอยู่แทบเท้าท่าทางประจบประแจงนี้ เป็นสุนัขที่หลงมาจริงๆ “ตัวก่อนหน้า บังเอิญ ก็ชิห์สุหลงมาเหมือนกัน” แหม...บ้านนี้สงสัยจะมีดี สุนัขหลงมาแต่ละตัวหน้าตาดีทั้งนั้น“
บังเอิญหน้าตาดีเลยล่ะ หน้าตาดีกว่าโชคดีอีก” ใช่แล้วค่ะ บังเอิญและโชคดี คือชื่อของสุนัขหลงทั้งสองตัวนั่นเอง แต่ว่าบังเอิญนั้น ตอนหลงมาก็คงอายุมากแล้ว อยู่ด้วยกัน 45 ปี จึงถึงเวลาจากไป เสียงร้องไห้และหยาดน้ำตายังไม่ทันเหือดหาย ไม่ว่าจะมธุรดา หรือแม่บ้านที่เฝ้าฟูมฟักบังเอิญสุนัขหลง ดวงชะตาก็ส่งเจ้าโชคดี มาทดแทน“
หน้าตาและสีสันคล้ายกันมากเลยค่ะ คล้ายจนคุณแม่เอที่ท่านมาเยี่ยม แล้วเอยังไม่ได้บอกว่ามีโชคดีเข้ามาอยู่ด้วยใหม่แล้ว คุณแม่เห็นทีแรกนึกว่าผีหมา (หัวเราะ) จนแม่บ้านต้องรีบวิ่งไปบอกแทบไม่ทัน”แต่เรื่องไม่เชื่ออย่าลบหลู่นี่ มธุรดา บอกว่า ว่าไม่ได้เหมือนกันนะเรื่องนี้ เพราะตอนที่โชคดีมาอยู่ที่บ้านใหม่ๆ จะได้ยินเสียงโชคดี ร้องหอนวู้ วู้ ทุกคืน จนคนไม่เป็นอันหลับอันนอน จนมธุรดาต้องพูดออกมาดังๆ ว่า ไม่เอานะ บังเอิญ อย่ามาแกล้งน้องอย่างนี้ ให้น้องได้อยู่ที่บ้าน
“
ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อค่ะ จากวันนั้น โชคดีไม่เคยส่งเสียงหอนอีกเลย”เราลอบสังเกตโชคดี ดูเป็นสุนัขเรียบร้อย ผิวพรรณ (ขน) ก็ดูดี แถมยังอ้วนตั้บ เหมือนกับเจ้าของจะเดาออกว่าเราคิดอะไร เลยรีบบอก
“
ผอมๆ ผอมกะหร่องเลย ตอนเจอกันใหม่ๆ ขนด้านหน้าก็ถูกใครตัดมาก็ไม่รู้ เป็นม้าเต่อเลย ใหม่ๆ เอ ก็พิมพ์รูปโชคดีไปติดนะคะ คอยให้ยามหน้าหมู่บ้านคอยถามด้วยว่ามีสุนัขใครหลงหรือเปล่า มาติดต่อรับได้”จนถึงตอนนี้ก็ครึ่งปีแล้วที่ โชคดี เป็นสมาชิกในบ้านอย่างถาวร ได้รับการฝึกหัด จากสุนัขที่ถ่ายเรี่ยราดก็มีระเบียบเรียบร้อย แล้วมธุรดาก็คอยฝึกให้รู้จักกับชื่อใหม่ที่ก็ได้ผลเป็นอย่างดี เดี๋ยวนี้ลองได้ยินเสียงเรียก โชคดี ไม่ว่าอยู่ที่ไหนก็จะวิ่งมาหา การฝึกลำดับต่อไปเธอเลยเริ่มขอให้ โชคดี ยกมือก็ทำได้อีกเช่นกัน ซึ่งวิธีฝึกนี้เธอบอกว่าไม่ได้เรียนมาจากที่ไหน แต่ลองคิดว่าถ้าทำอย่างนี้ ใช้ความเคยชินเมื่อสุนัขทำได้ก็ให้รางวัลเป็นอาหาร เท่านี้การฝึกก็บรรลุผล
ความใกล้ชิด ความผูกพัน แม้ว่าไม่ได้เริ่มมาตั้งแต่เป็นลูกสุนัข แต่ความรักที่มีให้ก็ไม่ใช่น้อย แถม มธุรดา ยังถือว่าเป็นเรื่องดีเสียอีก ที่ได้มาเรียนรู้และค่อยทำความเข้าใจกันไป
