ลุงอ้วน...ชวนหิว

อีกหนึ่งความตื่นเต้นระหว่างตามติดภารกิจซีเกมส์ ณ เมืองเนย์ปิดอว์ ที่ประสบทุกวันในพม่า คือ เรื่องของการติดต่อสื่อสาร โดยเฉพาะกับคนขับรถท้องถิ่นของเจ้าภาพ

หากคุณลุงแกร้อง อ๋อ...คราใด รับรองเป็นเรื่องเมื่อนั้น

วีรกรรมสุดฮาปนน่าเคืองของคุณลุงนั้นมีหลายอย่าง แต่ที่ต้องเมมไว้ในรอยหยักสมองเกิดขึ้นระหว่างมื้อกลางวันเมื่อวานนี้เอง หลังตามผลการแข่งขันขี่ม้าของพระเจ้าหลานเธอ พระองค์เจ้าสิริวัณณวรีนารีรัตน์ เสร็จสรรพ ท้องก็เริ่มร้องจึงตัดสินใจโทรชวนนักข่าวรุ่นพี่ไปหาอะไรทาน ซึ่งจุดนัดหมายคือร้านอาหารไทยแห่งหนึ่ง

หลังจากได้พิกัดเรียบร้อย ก็เริ่มอธิบายเส้นทางกันยกใหญ่ แต่ดูเหมือนภาษาจะเป็นอุปสรรคขวางกั้นอยู่เสมอ ทว่ายังโชคดีร้านอาหารนั้นมีล่ามเป็นคนไทย

เลยวานให้ช่วยบอกทางหน่อย ภายหลังสนทนาโทรศัพท์กว่า 5 นาที ลุงแกก็ร้อง อ๋อ...ออกมา พร้อมติดเครื่องเดินรถอีกครั้ง

ระหว่างเดินทางก็นึกเมนูอาหารไทยในหัวไปตลอด หวังจัดชุดใหญ่ให้สาสมใจ และแล้วลุงก็จอดรถพร้อมประโยคสวรรค์ว่าถึงแล้วว...(แกพูดไทยได้นิดหน่อย)

ขณะที่รีบเปิดประตูรถด้วยความดีใจ เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เพราะสถานที่ดังกล่าวกลับไม่ใช่ร้านอาหาร แต่มันคือสนามแบดมินตันนั่นเอง เห้ย..เกิดไรขึ้น ลุงง!!!

ทั้งหมดจึงรีบเดินไปสอบถามลุงแกทันที และคำตอบที่ได้รับ คือ ภาษามือพร้อมคำชี้แจงอารมณ์ประมาณว่า “จะโวยวายอะไรกันเนี่ย ก็พามาส่งตามที่บอกแล้วนี่ไง”

ผลลัพธ์ คือ อดโซ้ยกินอาหารไทย อาหารพม่าก็ไม่ตกถึงท้อง แถมยังนั่งต้องเสียค่าโทรศัพท์ 5 นาที โดยที่ไม่รู้ว่าลุงแกคุยอะไรอีก

สุดท้ายเมื่อตั้งสติได้ จึงรีบโทรกลับไปบอกรุ่นพี่ด้วยความเสียฟอร์มไม่ได้ว่า “กินกันตามสบายเลยนะครับ ผมยังไม่หิว”