มนุษย์ผู้ได้คุยกับใจตัวเอง

โดย...จตุรภัทร หาญจริง

หากผมสามารถกำหนดอายุขัยให้กับตัวเองได้

ผมก็อยากกำหนดให้ตัวผมได้ลาจากโลกใบนี้ไปตอนอายุ 70 !!!

หากนี่เป็นเพียงความอยาก มันก็คงเป็นความอยากที่มีคำตอบอยู่ไม่กี่ทาง คือ เป็นไปได้/อาจจะเร็วกว่านั้น/หรืออาจจะช้ากว่านั้น

แต่ไม่ว่าผลสุดท้าย มันจะลงเอยด้วยคำตอบใด ในวันนี้ วันที่ผมเดินทางผ่านช่วงอายุ 35 มาได้ 17 วัน เพื่อที่จะเดินทางต่อไปยังอายุ 36 นี่คงเป็นการเดินทางของคนวัยกลางคนที่ผ่านอะไรมาอยู่มิใช่น้อย

ท่ามกลางฝนฟ้าที่เดาอารมณ์ไม่ถูก สถานการณ์การเมืองที่มีความสุ่มเสี่ยงไปในทางแย่ระยำ สภาพเศรษฐกิจที่แค่ระดับปากท้องก็ยังทุกข์ยากแสนเข็ญเหลือหลาย ระบบการศึกษาที่ยังหาทางออกให้กับตัวเองไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว คนวัยกลางคนอย่างผม จะดำรงตนอยู่ได้อย่างไรให้มีความสุขมากที่สุด

หากนี่เป็นคำถามโลกแตกของคนวัยกลางคน ผมเชื่อว่า มันคงเป็นคำถามของใครอีกหลายคน ที่อาจจะมีวัยต่างหรือใกล้เคียงกัน และมันก็อาจเป็นคำถามร่วมวัยและร่วมสมัยไปด้วยในตัวที่คลาสสิกที่สุด

ไม่ว่าการค้นหาคำตอบให้กับคำถามนี้ จะมีหนทางไปหรือไม่ จะเหนื่อยยากแสนเข็ญในการค้นหาคำตอบมากมายเพียงใด หรือจะมีคำตอบหรือไม่มีเลย เราก็ไม่อาจล่วงรู้ แต่ที่รู้แน่ๆ คือ หากเราได้ลอง “หยุด” “นิ่ง” เพื่อ “ได้คุยกับใจตัวเอง” เราจะเป็นมนุษย์คนหนึ่งที่สามารถตะกอนเอาความทุกข์ยากออกจากความสุขใจ เอาความเบื่อหน่ายออกจากความสดใสร่าเริง ความมอดดับออกจากไฟฝันอันลุกโชน เอาความไม่สมประดีออกจากความอิ่มเอมใจ และเราจะค้นพบว่า การเป็นมนุษย์คนหนึ่งซึ่งเกิดมาเพื่ออาศัยอยู่บนโลกใบนี้...มีความสุขได้ง่ายดายเหลือเกิน

เพียงแค่เราใช้ชีวิตให้เป็นดั่งดอกไม้ที่ค่อยๆ แย้มบาน

ผมขอเน้นย้ำคำว่า “ค่อยๆ แย้มบาน” ที่เราไปเร่งให้มันเบ่งบานไม่ได้ เพราะมันแย้มบานสดใสไปตามธรรมชาติของมัน การดำเนินชีวิตในแต่ละวันของเรา ก็จะเป็นไปอย่างที่มันควรจะเป็น ตื่นขึ้นมา อาบน้ำ แต่งตัว ทานมื้อเช้า ไปทำงาน ทานอาหารกลางวัน ทำงานต่อ เลิกงาน กลับบ้าน อาบน้ำ ดูทีวี เข้านอน เวียนไปจนถึงวันหยุดสุดสัปดาห์ ที่มีกิจกรรมอื่นๆ เดินทางเข้ามาให้เราได้เข้าไปมีส่วนร่วม

แค่เรารู้ว่าเราเป็นใคร เรากำลังทำอะไร และอะไรคือความต้องการสูงสุดในการทำสิ่งนั้น ณ ขณะนั้น เพียงแค่นั้น ความสุขเล็กๆ น้อยๆ แบบเรียบๆ ง่ายๆ ก็เกิดขึ้นได้ โดยไม่ต้องแสวงหามันจากที่ใด จากใคร หรือจากดาวดวงใดบนจักรวาลนี้

หากวันนี้ คุณได้ลอง หยุด นิ่ง เพื่อได้คุยกับใจตัวเอง

คุณจะค้นพบว่าการได้พูดคุยกับใจตัวเองนั้น

มันช่างสบายอกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก

และมันก็มีอวลไอแห่งความสุขปะปนไปทุกลมหายใจเข้าออก