‘โซนิคแบง’ แรงส์สบายดี!!!

โดย...แหนงดู ภาพ : บีอีซีเทโร

ผ่านไปหนึ่งสัปดาห์แล้ว แต่ความประทับใจยังคงอยู่ รวมทั้งอาการปวดเมื่อยขาผลจากการเดิน ยืน และแดนซ์!!!

เทศกาลดนตรีโซนิคแบง ซึ่งจัดขึ้นเมื่อวันเสาร์ที่ 24 ส.ค. ใช้พื้นที่อิมแพ็ค เมืองทองธานี ได้อย่างคุ้มค่า โดยแบ่งออกเป็น 4 เวทีใหญ่ และอีกหลายเวทีเล็ก มีศิลปินขึ้นโชว์ตั้งแต่เที่ยงวันยันดึกดื่น

ณ เวที “แบง” ซึ่งเป็นเวทีที่ใหญ่ที่สุดของงาน มี “เจสัน มราซ” เป็นแม่เหล็กดึงดูดคนนับหมื่นให้มารวมตัวกัน ศิลปินหนุ่มและวงโชว์เนียนโชว์เก๋าในฝีมือดนตรีอันเยี่ยมยอด เผินๆ เพลินๆ นึกว่าฟังซีดีอยู่ยังไงยังงั้น ก่อนหน้านั้นในเวทีเดียวกัน “อาวล์ ซิตี้” วงอิเล็กทรอนิกส์ป๊อปก็ขึ้นมาโชว์พลังของพวกเขา

อีกหนึ่งคนที่เรียกแขกได้ล้นทะลัก คือ ศิลปินเชื้อสายอเมริกันคิวบัน “พิตบูลล์” คนนี้ไม่ต้องทำอะไรมาก แค่นำเพลงฮิตที่เขาฟีเจอริงกับศิลปินดังมาเสนอต่อเนื่อง แค่นี้คนดูก็แดนซ์กระจายทำให้มิวสิกฮอลล์กลายเป็นปาร์ตี้ไปทันที แดนเซอร์สาวสุดฮอตก็ทำเอาหนุ่มๆ หัวใจเกือบวาย

จากอังกฤษและไอร์แลนด์ “พลาซีโบ” และ “แอช” วงดังจากยุค 1990 แม้จะมีคนเข้าชมไม่มากนัก แต่ก็ไม่เสียกำลังใจ ร็อกกันสุดเหวี่ยง มันส์อย่าบอกใคร เมื่อเหลือบดูทรงของเหล่าแฟนๆ ก็จะเห็นว่าส่วนใหญ่ผ่านวัยรุ่นกันมาแล้วทั้งน้านนน เช่นเดียวกับที่เวทีเจ้าป้า “เพ็ต ช็อป บอยส์” ซึ่งคราวนี้มาแบบอลังการ ทั้งแสง สี เสียง พร็อบ และการแสดง ขาดก็แต่หลายเพลงฮิต แต่แค่นี้ก็ปลื้มปริ่มผุดๆ กลับบ้านนอนฝันดี ฮ่ะ

ฮิปฮอปแดนซ์ “ฟาร์ อีสต์ มูฟเมนต์” แม้จะเล่นหัวค่ำไปหน่อย แต่ก็ไม่มีอะไรขัดขวางพวกเขาได้ ยิ่งมีคนมาให้กำลังใจมากวงก็ยิ่งคึก งานนี้ “เรน” ดารานักร้องเกาหลีก็มาเปิดการแสดงครั้งแรกหลังออกจากกรมทหาร หุ่นล่ำๆ บวกกับท่าเต้นเย้ายวน แค่เนี้ยะ กรี๊ดกันสนั่น!!!

ไม่ได้มีแต่ศิลปินอินเตอร์ งานนี้นักร้องนักดนตรีไทยก็มาร่วมเวทีกันคึกคัก “สล็อต แมชชีน” นำเพลงหาฟังยากมาเล่น แม้ว่าเครื่องเสียงจะไม่ค่อยอำนวยนัก แต่ก็จัดเต็ม ที่สร้างเซอร์ไพรส์คือ การปรากฏตัวบนเวทีเล็กๆ ของสาวเซ็กซี่ “ใบเตย อาร์สยาม” แม้จะร้องกับแบ็คกิ้งแทร็ค แต่ความสามารถในการเป็นนักร้องและเอนเตอร์เทนเนอร์ก็เปล่งประกาย แค่เพียงมองผ่านเสื้อผ้า ท่าเต้น หรือเนื้อเพลงสองแง่สามง่ามนั้นไป!!!

เพราะตารางการแสดงที่หลายศิลปินเล่นชนกันทำให้เดินย้ายเวทีกันขาขวิด (เป็นเรื่องปกติสำหรับเฟสติวัล) ด้วยแนวทางดนตรีที่ต่างของศิลปินในแต่ละเวทีทำให้คนดูต้องปรับหูกันนิดหน่อย (เช่น ดู พิตบูลล์ ต่อด้วย เจสัน มราซ ต่อด้วย เพ็ต ช็อป บอยส์ บ่องตง กระชากมาก) สงสารเวทีเล็กเวทีน้อยที่คนแทบจะไม่สนใจ ซาวด์บางเวทีก็มีปัญหาอยู่ แต่ถึงอย่างไร โซนิคแบง ก็นับเป็นเทศกาลดนตรีแบบชิลๆ เย็นๆ ช่างสบ๊ายสบายถูกใจคนไทยแท้ๆ (เป็นเทศกาลดนตรีที่อาหารเครื่องดื่มอุดมสมบูรณ์พรั่งพร้อมมากกกท่านผู้อ่าน)

อาจจะไม่สมบูรณ์แบบที่สุด แต่นี่เป็นจุดเริ่มต้นสำหรับประวัติศาสตร์หน้าใหม่ของการแสดงดนตรีสดในเมืองไทย ที่เหล่ามิวสิกเลิฟเวอร์ (ไม่เฉพาะคนไทย แต่เป็นชาติอื่นๆ ในเอเชียด้วย) ขอเทกำลังใจให้ “บีอีซีเทโร” จัดเทศกาลนี้ต่อไปในปีหน้า