อะไรคือ ปาราชิก–สังฆาทิเสสของภิกษุในพุทธศาสนา!!(ตอน ๒)

โดย...พระอาจารย์อารยะวังโส

สิกขาบทใหญ่น้อยเหล่านี้ มีปรากฏอยู่ในพระวินัยปิฎก ที่ว่าด้วยประมวลพุทธบัญญัติเกี่ยวกับระเบียบปฏิบัติ ขนบธรรมเนียมประเพณี วิถีชีวิต และวิธีการดำเนินกิจการต่างๆ ของภิกษุในพระพุทธศาสนา อันอุบาสกอุบาสิกาหรือสาธุชนทั้งหลายควรรู้ไว้เช่นเดียวกัน เพื่อรู้จักพระสงฆ์ในพระพุทธศาสนา ว่า มีรูปสมบัติ คุณสมบัติ เป็นอย่างไร ตามพระธรรมวินัย... จะได้รู้ว่า ปฏิบัติตนอย่างไรเป็นสมณะ... ปฏิบัติตนอย่างไรไม่เป็นสมณะ... จักได้ไม่หลงเข้าไปทำนุบำรุงรักษามารศาสนา ที่มีปรากฏในทุกยุคทุกสมัย ซึ่งพระวินัยในพระพุทธศาสนา แบ่งออกเป็น ๒ ส่วน ได้แก่ ๑.อาทิพรหมจริยกาสิกขา ๒.อภิสมาจาริกาสิกขา

อาทิพรหมจริยกาสิกขา หมายถึง การศึกษาอบรมในฝ่ายบัญญัติ หรือข้อปฏิบัติอันเป็นเบื้องต้นแห่งพรหมจรรย์ ที่พระพุทธเจ้าทรงบัญญัติไว้เป็นพุทธอาณา เพื่อป้องกันความประพฤติเสียหาย โดยทรงบัญญัติโทษแก่ภิกษุผู้ล่วงละเมิดสิกขาบท ปรับอาบัติหนักบ้าง เบาบ้าง ซึ่งพระสงฆ์สามารถศึกษาได้จากปาฏิโมกขศีล ที่มีการสวดทุกกึ่งเดือนของภิกษุที่อยู่พร้อมกันครบ ๔ รูปขึ้นไป ที่เรียกกันในหมู่พระสงฆ์ว่า ภิกขุปาฏิโมกข์ โดยเรียกศีลหมวดดังกล่าวว่า ปาฏิโมกขสังวรศีล เป็นหนึ่งในสี่ปาริสุทธิศีลของพระสงฆ์ ที่ต้องศึกษาให้เข้าใจ เพื่อถือปฏิบัติอย่างเคร่งครัด

อีกส่วนได้แก่ อภิสมาจาริกาสิกขา หมายถึง การศึกษาอบรมในฝ่ายขนบธรรมเนียมเกี่ยวกับมรรยาทและความเป็นอยู่ที่ดีงาม สำหรับชักนำความประพฤติ ความเป็นอยู่ของพระสงฆ์ให้ดีงาม มากคุณค่า น่าเลื่อมใสในการครองเพศบรรพชิตในพระพุทธศาสนา เพื่อรักษาตนให้อยู่ในกรอบสีลสังวร เป็นที่พึ่งของผู้อื่น และเพื่อช่วยกันป้องกันและกำจัดความเสื่อมให้แก่พระพุทธศาสนา ดังที่ทรงมีพระพุทธดำรัสเรื่องดังกล่าว

(อ่านต่อฉบับหน้า)