คนขโมย

โดย...วีรณัฐ โรจนะประภา [[email protected]] ภาพ คลังภาพโพสต์ทูเดย์

คนเราชอบโยงการกระทำที่ไม่ดีของตัวเองเข้ากับสัตว์ ที่คุ้นๆ กันก็เช่น “ซนเป็นลิง” “กินเป็นหมู” หรือแม้แต่ “โง่เป็นควาย” ซึ่งหากสัตว์มันเรียกร้องได้มันคงลุกขึ้นมาเดินประท้วงกันเป็นแถวว่าทำไมอะไรที่ไม่ดีจะต้องไปพ่วงกับพวกมันด้วย ทั้งที่คนเป็นคนทำทั้งนั้น

แต่คำที่ผมว่าเรากล่าวหาสัตว์ชนิดนั้นแรงไป เป็นการกล่าวในเชิงความประพฤติที่เลวร้ายยิ่ง นั่นคือคำว่า “แมวขโมย” ครับ

ได้ยินแล้วแมวมันคงอยากจะร้องหาความยุติธรรมด้วยการท้าให้ก็หาตัวชี้วัดที่เหมาะสมจริงๆ มาเก็บสถิติกันจริงๆ แล้วนำมาวิเคราะห์เปรียบเทียบกันจริงๆ ว่าใครกันแน่ที่น่าจะถูกใช้อุปมาถึงการขโมยนี้ระหว่างมันกับมนุษย์ ซึ่งผมมั่นใจว่าผลที่ออกมาจะเป็นอย่างหลังมากกว่าอย่างแรก ที่แม้แต่มนุษย์เองก็คงไม่มีใครกล้าเถียง

แมวเต็มที่ก็ขโมยรองเท้า ข้าวของเครื่องใช้ที่ปากคาบได้ จะว่าไปก็ไม่รู้ว่าแมวมันตั้งใจขโมยหรือเปล่า มันอาจสนุกกับการเปลี่ยนที่ตั้งของก็ได้ ส่วนคนนั้นขโมยเพื่อตัวเองแน่ๆ เพื่อความสุข ความอยากของตน และขโมยไม่เพียงของที่เจ้าของเผลอวางไว้ คนขโมยแม้แต่ของที่เจ้าของเขาป้องกันไว้อย่างแน่นหนาก็ยังใช้ความพยายามอย่างยิ่งยวดในการไปนำมันออกมา

นี่ว่ากันในแบบหัวขโมยทั่วไป ยังไม่ได้พูดไปถึงการขโมยที่เป็นการเบียดบังทรัพย์ที่ไม่ใช่ของตัวมาเป็นของตัวอย่างที่เรียกว่าการคอร์รัปชั่น หรือการทุจริตต่างๆ

และยิ่งยังไม่นับรวมการขโมยที่สำคัญมากๆ ที่คนขโมยจนเนียนยิ่งกว่าเนียน ขโมยกันจนไม่รู้ตัวว่าตัวไปขโมยของๆ คนอื่นมา ขโมยจนเป็นปกติวิสัย ขโมยกันทุกหย่อมหญ้า

นั่นคือการขโมยของมาจาก “ธรรมชาติ”

ขโมยธรรมชาตินี้ไม่ได้หมายถึงการลักลอบตัดต้นไม้หรือขุดเจาะทรัพยากรธรรมชาติโดยไม่ได้รับอนุญาตนะครับ แต่หมายถึงการกระทำที่ถูกต้องตามนิตินัยนั่นแหละที่ก็ยังต้องถือเป็นการขโมยอยู่

ทำไม?

ก็เพราะมนุษย์ไปนำของจากธรรมชาติ เช่น ต้นไม้ น้ำมัน แร่ธาตุ มาเพื่อประโยชน์ตนโดยธรรมชาติไม่ได้รับรู้หรืออนุญาต มีแต่มนุษย์มาตีตรา จั่วหัวเอาเองว่าบริสุทธิ์ผ่านเอกสารทางกฎหมาย อุปโลกน์ระบบต่างๆ ขึ้นมาเองเพื่อตีตรา ออกสัมปทานบอกว่านั่นเป็นทรัพย์ของมนุษย์ เหมาว่าธรรมชาตินี้อยู่ในเขตแดนประเทศของฉัน ดังนั้นเจ้าของก็คือประเทศของฉัน จะเอาไปจัดการหาเงินเข้าประเทศ จะเอาไปประมูลสัมปทานหรือไปดำเนินการใดๆ ก็ถือว่ามีสิทธิอันชอบธรรม โดยไม่ได้คิดตอบแทนอะไรคืนสู่ธรรมชาติเลย ที่ว่ามีระบบก็ไม่ใช่เพื่อธรรมชาติ แต่เพื่อถนอมทรัพย์นั้นไว้ให้มนุษย์มีใช้นานๆ

นึกถึงใจธรรมชาติ หากธรรมชาติพูดได้คงเถียงว่าทรัพย์เหล่านั้นเป็นของเขา มนุษย์อยู่ดีๆ ก็มาตีขลุมบอกว่าเป็นของประเทศตน เอาไปใช้อย่างใจอยากโดยไม่มีอะไรตอบแทนเสียด้วย มีแต่ทำลาย ทำร้ายยิ่งขึ้น

พวกเราแม้ไม่ใช่คนออกสัมปทาน เป็นประชากรทั่วไป แต่จะว่าไปก็เหมือนเรารับซื้อของโจรนั่นแหละครับ มีคนไปยึดมา แล้วมาขายต่อ ลองนึกจริงๆ สิครับ ว่าจริงไหมที่เราไปยึดมาเองเช่นนั้น แต่ที่น่าตระหนกคือ มนุษย์เองก็ดันเชื่อร้อยเปอร์เซ็นต์ไปเช่นนั้นด้วย เลยมีการแก่งแย่ง ช่วงชิงทรัพยากรธรรมชาติกันขนานใหญ่จนเดือดร้อนไปทั่วโลก

แล้วอย่างไรถึงจะไม่เรียกว่าเป็นขโมย คำตอบก็เอาอย่างสัตว์ต่างๆ เขาสิครับ สารพัดสัตว์ที่แม้ไปเอาของจากธรรมชาติมากินมาอยู่เช่นกัน แต่มันก็ได้ทำงานแลกเปลี่ยนตอบแทนคืนสู่ธรรมชาติ ด้วยการหมุนเคลื่อนระบบนิเวศให้สมดุลต่อไป

สัตว์ใช้เท่าที่จำเป็นและสร้างสมดุลให้ธรรมชาติ

มนุษย์ใช้เท่าที่ใจอยากและทำธรรมชาติเสียสมดุล

จากนี้หากไม่อยากเป็นขโมย เราก็ต้องรู้จักตอบแทนเจ้าของเขาบ้างครับ ทรัพย์เป็นของเขา เขาเอื้อเฟื้อมาให้เรา เราก็ใช้อย่างเกรงใจและกตัญญูตอบแทนกลับด้วย เช่นนี้เราก็จะไม่ขึ้นชื่อว่าเป็นขโมยแล้ว

ลองสำรวจดูว่าคุณใช้ทรัพยากรอย่างไร ไม่ใช่ว่าจ่ายเงินมาแล้วชอบธรรมนะครับ เพราะเงินที่จ่ายไม่ได้คืนสู่เจ้าของตัวจริงเหมือนเป็นการจ่ายให้โจรดังกล่าว เราต้องพยายามใช้ให้เต็มประสิทธิภาพที่สุด และพยายามช่วยเหลือเกื้อกูลให้ธรรมชาติร่มเย็นที่สุด นั่นถึงพอจะเรียกว่าตอบแทนครับ

แต่ยังนะครับ ยังไม่หมด คนเรายังขโมยของสำคัญอีกสิ่งมาจากธรรมชาติโดยไม่รู้ตัว นั่นคือ เราขโมย “ตัวตน” ของเราจากธรรมชาติครับ

แท้จริงแล้วมีแต่ธรรมชาติ ธาตุทั้งจับต้องได้เป็นรูปธรรม และจับต้องไม่ได้เป็นนามธรรม เช่น ความรู้สึกสุข ทุกข์ ความจำ ความคิด ความรู้เท่านั้นที่ไหลเวียนแปรเปลี่ยนไปตามเหตุปัจจัย ส่งต่อสืบเนื่องกันไปเป็นทอดๆ แต่คนไป “ขโมย” มาด้วยความเชื่อผิดพลาดว่าขอบเขตที่ถูกห่อหุ้มโดยรอบนี้เป็นตัวตนของเรา ขอบเขตก้อนนั้นเป็นลูกเรา พ่อ แม่ เรา จนเราจัดการกับก้อนต่างๆ รวมถึงสิ่งที่ก้อนต่างๆ นี้เกี่ยวข้องด้วยอย่างผิดพลาด นำทุกข์มาให้ทั้งเราเองและก้อนธรรมชาติก้อนอื่น

นี่แหละครับ “คนขโมย” ตัวแท้ ไม่อยากถูกตราหน้าว่าเป็นหัวขโมยก็รีบคืนตัวตนนี้สู่ธรรมชาตินะครับ!