พื้นที่แคบ กระเป๋าเงินก็แฟบ อีกหนึ่งบทเรียนของคนกรุง

โดย...จตุรภัทร หาญจริง

คนกรุงครับ เคยเป็นไหม อยู่ที่แคบ กลับยิ่งแคบ กระเป๋าเงินก็แฟบ แถมข้าวของก็มีเยอะขึ้นเรื่อยๆ ?

ก็ไม่รู้ว่าไอ้ข้าวของที่มันเยอะขึ้นเรื่อยๆ มันเป็นเพราะมีของล่อหูล่อตาเยอะแยะมากมายให้เราซื้อหามาบริโภคไว้หรือเปล่า หรือกลไกการตลาดที่ชอบใช้โปรโมชั่น ลด แลก แจก แถม มาหลอกล่อให้เรากลายเป็นเหยื่อแห่งตลาดบริโภคอยู่ตลอดเวลา

เมื่อจำเป็นต้องสะสางและกำจัด “ของ” ที่ซื้อหามาด้ยวเงินอันแสนน้อยนิด (แต่ใจใหญ่ทุกครั้งเวลาซื้อ) เราก็ค้นพบว่า เราซื้อของมาเพื่อบริโภคแค่เพียงช่วงระยะเวลาอันสั้น เมื่อบริโภคจนหนำใจ เราก็สุมๆ กองๆ มันไว้ตรงมุมไหนสักมุม คล้ายมันเป็นขยะที่ยังพอมีค่ามีราคาอยู่

ผมยอมรับครับว่า ที่ห้องอันแสนคับแคบของผม ตอนนี้เต็มไปด้วย “กองหนังสือ” เยอะแยะมากมายไปหมด มากมายเสียจนหาทางเดินที่เดินสะดวกๆ ได้ลำบากยากเย็นเต็มที ที่ผมกล้าบอกอย่างนี้ ไม่ใช่ว่าผมจะโอ้อวดว่าผมเป็นหนอนหนังสือตัวยง หรือมีเงินมากมายจนซื้อหาหนังสือมาอย่างคนที่มองไม่เห็นคุณค่า หาเป็นอย่างนั้นไม่ แต่ที่ผมอยากสื่อสาร มันเป็นเรื่องของ “การตกหลุมพรางกลไกการตลาด” และ “การไม่รู้จักสะสางและกำจัดอย่างชาญฉลาด” ที่พอรู้เนื้อรู้ตัว เราก็หมดเงินไปกับสิ่งเหล่านี้เดือนๆ หนึ่งไม่รู้ตั้งเท่าไร และเมื่อซื้อเก็บไว้เรื่อยๆ ห้องที่พออยู่ได้ ก็กลายเป็นห้องที่ชักไม่น่าจะอยู่เข้าไปทุกวันๆ

บทเรียนในครั้งนี้ สอนให้ผมรู้ว่า เมื่อจะซื้อจะหาสิ่งใดเข้าห้อง (หรือเข้าบ้าน) ต้องคิดให้ดี คิดให้ถี่ถ้วน คิดเผื่อพื้นที่ห้องหรือพื้นที่บ้านที่เรามีอยู่ เพราะสินค้าสักชิ้น เมื่อมันต้องเข้ามาอยู่ในห้องหรือในบ้านของเรา มันต้องเป็นสินค้าที่มีคุณค่าและมีประโยชน์ต่อเราจริงๆ อย่าซื้อหามันมาเพียงแค่เพราะมีโปรโมชั่น ลด แลก แจก แถม ไว้ล่อตาล่อใจ หรือซื้อโดยใช้ “อารมณ์” เป็นตัวตัดสิน (เห็นแล้วชอบ ก็ซื้ออย่างไม่บันยะบันยัง อะไรประมาณนั้น)

แม้หนังสือจะเป็นสินค้าที่มีคุณค่าและมีประโยชน์กับเราก็จริง แต่หากซื้อมาทุกๆ สามวัน วันละสองถึงสามเล่ม ซื้อมาแล้วอ่านได้นิดหน่อย ก็ต้องเปลี่ยนไปอ่านเล่มใหม่ เราอาจกลายเป็นคนไม่เห็นคุณค่าของหนังสือไปได้โดยง่าย และเราก็อาจจะกลายเป็นคนจนได้โดยไม่รู้ตัว

วันนี้ ผมรู้ตัวแล้ว และกำลังพยายามปรับปรุงตัวอยู่

คุณละครับ เป็นอย่างผมไหม ถ้าเป็น สงสารหนังสือ หรือสงสารพื้นที่ห้อง รวมทั้งสงสารกระเป๋าเงินของตัวเองกันเถิดครับ ตอนนี้มันคงลำบากใจกันน่าดู