ยื่นมือออกไปให้ยาวขึ้น

โดย...ภัทระ คำพิทักษ์

เมื่อไม่นานมานี้รุ่นน้องผมคนหนึ่งโพสต์คลิปการแข่งขันบาสเกตบอล ซึ่งดูแล้วให้แง่คิดที่ดีมากๆ

มันเป็นนัดแข่งขันระดับโรงเรียนของเมือง El Paso รัฐเท็กซัส สหรัฐอเมริกา ระหว่าง Coronado High School กับ Franklin High School

โค้ช Coronado High School ตัดสินใจส่ง Mitchell Marcus ซึ่งเป็นเด็กพิเศษแต่หลงใหลในกีฬาชนิดนี้เป็นพิเศษลงแข่งขัน

เขาถูกวางตัวลงไปให้ไปยืนอยู่ริมด้านขวาตำแหน่งชู้ตลูกบอลลงแป้น หรือชูตติ้งการ์ด

มันเป็นการตัดสินใจที่กล้าหาญของโค้ช เพราะใครๆ ก็อยากจะได้ชัยชนะ ถ้าเป็นโค้ชก็ย่อมอยากได้ขึ้นชื่อว่า นำทีมไปสู่ชัยชนะ แต่การตัดสินใจเอาเด็กพิเศษไปเป็นตัวยิงนั้นนอกจากจะเอาชื่อเสียงของวงทีมเป็นเดิมพันแล้ว ยังเอาคอตัวเองไปพาดบนตะแลงแกง

ที่ว่ามานั้นอาจจะเป็นมุมมองจากทัศนคติอันคับแคบจากสังคมของเรา เพราะถ้าดูในคลิปดูเหมือนว่าไม่มีใครในทีมและกองเชียร์ของ Coronado High School รังเกียจ Mitchell Marcus เลย

ทีมงานผู้สื่อข่าวท้องถิ่นซึ่งไปรายงานเรื่องนี้ตัดภาพให้เห็นว่า แม้เพื่อนๆ จะส่งบอลให้ Mitchell ยิงครั้งแล้วครั้งเล่าแต่ลูกไม่เคยไหลลงห่วงเลยแม้แต่ครั้งเดียว ทว่าพวกเขายังส่งเสียงเชียร์โดยตะโกนชื่อ “Mitchell” ซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่ขาดปาก

คนที่ลุ้น Mitchell มากกว่าใครน่าจะเป็นคุณแม่ของเขาซึ่งเกาะติดอยู่ข้างสนาม เพราะเธอรู้ว่าความสำเร็จหรือความล้มเหลวของลูกในครั้งนี้จะมีผลต่อโชคชะตาของลูกอย่างไม่ต้องสงสัย

แล้วความมหัศจรรย์ก็มาถึง

จู่ๆ Jonathon Montanez จากทีมตรงกันข้ามก็ส่งบอลให้ Mitchell แล้ว Mitchell ก็ชู้ต

ลูกพรึ่บลงแป้นไปอย่างสวยงาม !

กองเชียร์นับร้อยเฮโลทะลักลงจากสแตนด์ลงสนามแบก Mitchell ขึ้นบ่าโห่ร้องด้วยความยินดี

Franklin High School พ่ายไปลูกเดียวด้วยการส่งบอลลูกนั้น แต่ผู้สื่อข่าวก็รายงานว่า ผู้ชนะในการแข่งขันครั้งนี้คือ ทั้งสองทีม

เขากล่าวไม่ผิดแม้แต่นิดเดียว...

ถ้าจุดมุ่งหมายของการเล่นกีฬาคือ การปลูกฝังสปิริตของนักกีฬาแล้ว พวกเขาล้วนเป็นนักกีฬาอย่างแท้จริง กองเชียร์ก็เข้าถึงสปิริตของความเป็นนักกีฬาอย่างเต็มเปี่ยม อีกทั้งโค้ชทั้งสองทีมล้วนแต่มีความสามารถอันเอกอุต่างสามารถสร้างนักกีฬาตามอุดมคติได้อย่างไม่มีที่ต้องตำหนิ

ต้องขอบคุณโค้ชของ Coronado High School เป็นพิเศษที่เห็นคุณค่าของคนทุกคนเสมอกันถึงได้ให้โอกาส Mitchell ลงแข่งขัน

ต้องชมเชย Jonathon อย่างมาก เพราะหากปราศจากการตัดสินใจเยี่ยงคนที่มีจิตใจสูง อะไรๆ ก็คงไม่เกิดขึ้น และโชคชะตาของ Mitchell คงเปลี่ยนไปอีกแบบ

เช่นคนทำในสิ่งที่ถูกต้องคนอื่นๆ ในโลกนี้ Jonathon บอกกับผู้สื่อข่าวอย่างถ่อมตัวว่า เขาไม่ได้ทำอะไร Mitchell ควรจะได้รับโอกาสที่ Mitchell ควรจะได้รับเท่านั้น

ต่อมา Jonathon ได้รับทุนเข้าเรียนต่อในมหาวิทยาลัย แน่นอนว่า นั่นก็เป็นโอกาสที่เขาควรจะได้รับอย่างไม่ต้องสงสัย

พวกเราในโพสต์ทูเดย์หยิบยกเรื่องนี้มาคุยกันแล้วบอกกันว่า ถ้าทุกคนลดความคิดแบบแบ่งแยก “เขาเรา” ลงเยอะๆ แล้วยื่นมือออกไปให้ยาวขึ้น ส่งลูกให้คนอื่นมากขึ้น บ้านเมือง สังคมและองค์กรของเราย่อมน่าอยู่น่าอาศัย

กีฬาในบ้านเรากำลังบูม จนสามารถปักหลักความเป็นนักกีฬาอาชีพลงในสังคมไทยได้แล้ว น่าคิดว่า เรามีโค้ชที่เป็นโค้ชอยู่กี่คน มีนักกีฬาที่เป็นนักกีฬาอยู่กี่คน มีกองเชียร์ที่เข้าใจสปิริตของกีฬาอยู่กี่ทีม

ดูเรื่องเลือกนายกสมาคมฟุตบอลแห่งประเทศฯ แล้ว ผมคิดว่าเราคงยังอีกนานที่กว่าจะถึงจุดนั้น แต่มันจะสั้นกว่านั้นเยอะถ้าทุกคนยื่นมือออกไปให้ยาวขึ้นและส่งลูกให้คนอื่นมากขึ้น