ตำรวจมีหัวใจ (แดง)

“ทหารแตงโม” คำศัพท์ที่ถูกบัญญัติขึ้นจากแกนนำเสื้อแดง ที่พวกเขาพยายามบอกกับสังคมว่า ยังมีทหารบางคนพร้อมจะเป็นพวกเดียวกันได้อย่างไม่มีข้อสงสัย

เปรียบเหมือนแตงโมที่มีเปลือกสีเขียวแต่เนื้อแท้ข้างในเป็น “สีแดง” นั่นเอง การปราศรัยโจมตีของทหารกับ “ตำรวจ” เหมือนเป็นหนังคนละม้วน

น่าแปลกใจมั้ยครับว่า ทำไมตำรวจไม่อยู่ในลิสต์โพยคำด่าของคนเสื้อแดง เคยได้ยินคำว่า “ตำรวจมะเขือเทศ” มั้ยครับ คำคำนี้คนเสื้อแดงเขาเห็นว่าตำรวจก็คิดเหมือนกับพวกเขา ความหมายก็คงไม่ต่างจากทหารแตงโมนั่นแหละ

ถ้าถามว่าจริงมั้ยที่ตำรวจเป็น “คนเสื้อแดง” คำตอบก็คือ “จริง” และมีทีท่าจะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เสียด้วย ปฐมเหตุที่พอสันนิษฐานได้เท่าที่รับฟังมาจากวงสนทนาสภากาแฟของจ่า ดาบ ผู้กอง ทั้งหลาย ก็มาจากความอยุติธรรมที่สังคมยัดเยียดให้คนสีกากีในเหตุการณ์สลายการชุมนุมวันที่ 7 ต.ค. 2551 นี่แหละคือชนวนจุดประกาย!

ปฏิกิริยาสะท้อนกลับที่ถูก “คนเสื้อเหลือง” โขกสับก่นด่าสารพัด แถมเหยียดหยามตำรวจต่างๆ นานา ยัดข้อหา “ตำรวจฆ่าประชาชน” ในเหตุคนเสื้อเหลืองบุกปิดล้อมรัฐสภา

การยึดพื้นที่คืนของรัฐบาลเมื่อวันที่ 10 เม.ย. จึงใช้กำลังทหารเป็นหลัก ชัดเจนมานานแล้วว่ายังไงตำรวจ “ไม่เอาด้วย” กับการสลายการชุมนุมเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว

ฝันร้ายที่ยังติดในห้วงคิดของเหล่าผู้พิทักษ์คือ เกรงจะต้องโดนหางเลขกับการลงมือทำตามคำสั่ง “คนเป็นนาย” ที่ถูกชักใยจากนักการเมืองอีกที

ยิ่งในม็อบเสื้อแดงมีพ่อค้าหัวใจเอาแคมเปญ “มึงทำอะไรก็ถูก กูทำอะไรก็ผิด” ไปพิมพ์ผ้าคาดหัวขายผืนละ 20 บาท ปรากฏไปโดนใจผู้ชุมนุมเข้าเต็มๆ เลยขายดีเป็นเทน้ำเทท่า

แนวคิดนี้ไป “สะกิดใจ” คนในเครื่องแบบสีกากีเข้าอย่างจัง เพราะดันไปเหมือนกับชีวิตจริงตำรวจในเหตุการณ์คุมม็อบ “เสื้อเหลืองเสื้อแดง”

ดังนั้น จึงไม่แปลกประหลาด หากตำรวจจะเอนเอียงไปเลือกสีแดงในหัวใจ แต่เมื่อสวมเครื่องแบบตำรวจก็ต้องแยกแยะระหว่าง “ความชอบส่วนตัว” กับ “หน้าที่” ต้องดูแลความสงบเรียบร้อยในบ้านเมือง ข่มจิตข่มใจให้ดีคงไม่ใช่ปัญหาใหญ่ จะรักชอบสีไหนก็ว่ากันไป...