ให้หลักธรรมเพื่อพิจารณารู้แจ้งในปัญหาของโลก!! (ตอน ๔)

โดย...พระอาจารย์อารยะวังโส

พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงแสดงให้เห็นกิจอันควรทำของพระสงฆ์สาวกและเหล่าพุทธบริษัทในพระพุทธศาสนา อันมุ่งไปเพื่อกระทำที่สุดแห่งพรหมจรรย์... ดังที่ปรากฏในพระสูตรภัทเทกรัตตะ (ผู้มีราตรีหนึ่งเจริญ) และหากมีการถามถึงเรื่อง ความเป็นไปของมนุษย์ที่ประกอบด้วยความทุกข์หลากหลาย ด้วยภัยพิบัติมากมายที่ตามคุกคามให้เป็นคนขี้โรค ประสบแต่เภทภัย...มีอายุสั้นยาวไม่เท่ากัน... มีปัญญา ความเลวความประณีตแตกต่างกัน... มีโภคะมากบ้างน้อยบ้างไม่เสมอกัน... หรือมีแต่เรื่องทะเลาะเบียดเบียนกันไม่รู้จบ จนจมอยู่กับกองทุกข์ ทับถมอยู่ในความทุกข์... ให้เกิดมามีผิวพรรณงามบ้าง ทรามบ้าง... มีศักดาโภคะมากบ้างน้อยบ้าง... ฯลฯ พระพุทธองค์ทรงแสดงแจกแจงให้เห็นวิบากอันมีกรรมเป็นปัจจัย และกรรมที่มีกิเลสเป็นปัจจัย กล่าวสรุปว่า กิเลสเป็นปัจจัยให้เกิดกรรม กรรมเป็นปัจจัยให้เกิดวิบาก... และวิบากเป็นปัจจัยให้เกิดกิเลส

ดังผลที่กล่าวมาที่แสดงให้เห็น ความแตกต่างของมนุษย์เราที่เกิดมามีสมบัติต่างๆ แตกต่างกัน และแม้ดำเนินชีวิตไปตามลำดับก็ยังเห็นความแตกต่างกันปรากฏ ซึ่งพระพุทธองค์ทรงสรุปลงในเรื่องของกรรมนิยามว่า... สัตว์ทั้งหลายมีกรรมเป็นของตน เป็นทายาทแห่งกรรม มีกรรมเป็นกำเนิด มีกรรมเป็นเผ่าพันธุ์ มีกรรมเป็นที่พึ่งอาศัย กรรมย่อมจำแนกสัตว์ให้เลวและประณีตต่างกัน โดยชี้แจงแสดงให้เห็นถึงการประพฤติผิดศีลธรรม ย่อมให้ผลแก่ผู้กระทำอย่างไร และหากประพฤติอยู่ในกรอบศีลธรรม ย่อมได้รับผลอย่างไร... อันเป็นไปตามกฎแห่งกรรมที่สัตว์มิอาจปฏิเสธ ไม่รับผลแห่งการกระทำนั้นได้

การเจริญพรหมวิหารธรรม เพื่อการพัฒนาจิตให้ประเสริฐ จึงเป็นหลักธรรมบริหารจิตอันล้ำเลิศ ให้ถึงความประเสริฐจริงๆ แห่งมนุษย์ที่สามารถกระทำได้ จึงเป็นธรรมปฏิบัติเพื่อการพัฒนาจิตในพระพุทธศาสนา โดยชี้แจงแสดงให้เห็นคุณประโยชน์แห่งการเจริญพรหมวิหารธรรม ได้แก่ เมตตา กรุณา มุทิตา อุเบกขา และแสดงให้เห็นว่า หลักธรรมดังกล่าวในรูปของเมตตาธรรม ย่อมค้ำจุนโลกให้สงบสุข

อ่านต่อฉบับพรุ่งนี้