คิดก่อนใช้... หัวใจแบ่งปัน‘ปรารถนา พีรานนท์’

เรื่อง กฤติยารัตน์ณัฐพล /ภาพ วิศิษฐ์ แถมเงิน 

การช่วยสิ่งแวดล้อมนั้นเราควรจะใช้ของทุกอย่างให้คุ้มค่า ซึ่งไม่จำเป็นว่าต้องหาชื้อสินค้าให้ได้ราคาถูกที่สุด แต่มันขึ้นอยู่กับว่าเราใช้สิ่งนั้นให้เกิดประโยชน์อย่างไรอย่าง “ฝนปรารถนา พีรานนท์” สาวเก่งดีกรีเอ็มบีเอ มาเก็ตติง จากนิวยอร์ก ในตำแหน่งโปรดักต์ เมเนเจอร์ แว่นตาเรย์แบน เป็นคนหนึ่งที่ใส่ใจภาวะโลกร้อน

“แม้กระทั่งอุปกรณ์เครื่องใช้ของบริษัท ที่เราไม่ต้องเสียค่าใช้จ่าย เราก็ต้องใช้ให้คุ้ม อย่างเช่น การใช้พลังงาน ทำให้โลกร้อน เราควรรู้และปฏิบัติไม่ต้องไปรอให้เขามารณรงค์ปิดไฟชั่วโมงหนึ่ง เพียงแต่เราคิดและใช้ให้เป็นเท่านั้นเอง”

“การใช้เครื่องปรับอากาศแต่ละครั้งใช้ไฟปริมาณมาก เป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้โลกร้อน เพราะเวลาคอมเพรสเซอร์แอร์ทำงานมันทำให้อากาศข้างนอกร้อน ฉะนั้นก่อนใช้งานเครื่องปรับอากาศทุกครั้ง ฝนจะเปิดหน้าต่างเพื่อไล่อากาศร้อนออกจากห้องให้หมดเพื่อปรับอุณหภูมิห้องก่อน โดยการใช้พัดลมช่วยเป่าเนื่องจากพัดลมจะกินไฟน้อยกว่าและทำให้เครื่องปรับอากาศทำงานเร็วขึ้น เป็นการประหยัดพลังงานไปในตัว ส่วนการปิดเปิดนั้น ฝนจะปิดเครื่องปรับอากาศก่อนตื่นนอน ด้วยการตั้งเวลาปิดเปิดไว้ อย่างก่อนฝนจะตื่นก็ปิดก่อนสักชั่วโมง เพราะกว่าเราจะตื่น กว่าจะออกไปทำงานความเย็นก็ยังอยู่ภายในห้อง

“เรื่องการใช้ทรัพยากรต่างๆ ค่อนข้างชัดเจน อย่างเวลาฝนทำงาน เรื่องการใช้กระดาษ ก็ใช้สองด้านอยู่แล้ว โดยไม่ต้องให้คนที่ออฟฟิศมาบอกเรา บางทีใช้สองหน้าแล้วที่ว่างยังเหลือที่ว่างอีกครึ่งหน้าก็ตัดเก็บไว้ทำกระดาษโน้ตไว้ใช้ได้ หรืออย่างเวลาเข้าห้องน้ำ เราต้องล้างมือ และใช้กระดาษเช็ดมือที่ซับแค่น้ำ กระดาษที่ใช้เช็ดมือแล้ว ฝนก็จะถือกลับมาเช็ดโต๊ะต่อ ฟังแล้วอาจจะดูตลก แต่คิดดูแล้วกระดาษนั้นยังสะอาด จึงนำกลับมาใช้เช็ดฝุ่นได้ เป็นอย่างนี้ทุกครั้ง

การใช้น้ำใช้ไฟฟ้าก็เช่นกัน อย่าไปคิดว่าเราไม่ได้จ่ายค่าไฟเอง ส่วนใหญ่ คนจะคิดว่าไม่ใช่ตังค์เราเลยไม่สนใจ อย่างฝนอยู่ที่บริษัทล้างมือ แปรงฟันที่บริษัท ระหว่างแปรงฟันก็จะไม่เปิดน้ำทิ้งไว้ หรือเจอก๊อกน้ำที่เปิดน้ำทิ้งก็จะปิด อย่าทำเป็นนิ่งเฉย เราต้องคิดว่าคนอื่นเขาลำบาก ต้องเสียเงิน อย่าไปล้างผลาญเขาเลย”

“ถ้าเวลาชื้อของชิ้นเล็กๆ ก็จะบอกคนขายไม่รับถุงพลาสติก ปัจจุบันกระเป๋าใหญ่มากเพื่อเอาไว้ใส่บรรดาของเล็กๆ น้อยๆ แต่ถ้าเราเลี่ยงไม่ได้ก็จะเก็บถุงพลาสติกมาใช้อีกจนกว่ามันจะเป็นขยะ

ส่วนอาหารกล่อง ก็จะพยายามหลีกเลี่ยง แต่โดยส่วนมากที่บ้านฝนจะทำอาหารรับประทานเองอยู่แล้ว ก็เป็นการช่วยลดขยะในส่วนนี้ได้เยอะ หรือถ้าชื้อข้าวมันไก่ ถ้าทางร้านมีกล่องหรือกระดาษห่อ ฝนจะขอใส่กระดาษดีกว่าเพราะกระดาษย่อยง่ายกว่ากล่องโฟมทั้งแพงและสิ้นเปลืองค่ะ”

“เรื่องช็อปปิ้งนั้นอันที่จริงซื้อตามโอกาส หลายครั้งมันเกิดจากคำว่าเซลส์ มันกระตุ้นให้ผู้หญิงชื้อโดยที่เราอาจจะไม่ได้ตั้งใจ ชื้อมาใช้ได้บ้างไม่ได้บ้างหรือใช้แล้วแค่แบบนิดหน่อย ถ้าจะให้จะแบ่งปัน ก็เริ่มจากคนรอบตัวก่อน หรืออาจจะเป็นเสื้อผ้าตัวที่ใช้น้อยก็จะให้คนที่ยินดีจะรับจากเราไป หรือก็จะบริจาคไป คือแม่ฝนจะเข้าวัดบ่อยก็จะฝากแม่ไปบริจาคบ้าง”

“กินไม่เหลือทิ้งเป็นนิสัยที่บ้านอยู่แล้ว เพราะที่บ้านเป็นคนจีนด้วย แม่จะสอนเสมือนว่าเวลากินข้าวจะต้องกินให้หมดจาน ตักแต่พอกิน หรือถ้าเหลือก็จะเก็บไว้กินครั้งต่อไป หรือแปรรูปอาหารไว้กิน ซึ่งติดเป็นนิสัยของคนที่บ้านอยู่แล้ว บางครั้งออกไปกินอาหารนอกบ้าน เหลือก็จะห่อกลับบ้าน แต่เราควรช่วยทางร้านนิดหนึ่งให้เขาห่อรวมเป็นกล่องเดียวเลย เป็นต้นค่ะ”

“ช่วงเวลากลางวันที่ทำงาน บางคนมีรถก็จะมีบางคนขอติดรถมาด้วยกัน ออกไปทำธุระหรือในระยะใกล้ๆ จะใช้รถเมล์ฟรี ถ้าอยู่ในช่วงระยะที่เดินได้ก็จะเดินเมื่อมีรถเมล์ผ่านมาก็จะโดดขึ้นรถเมล์เลย อีกอย่างแถวนี้มีรถไฟฟ้าเวลาเข้าเมืองก็จะขึ้นรถไฟฟ้า จอดรถไว้ที่ทำงาน เวลากลับก็อาศัยรถเมล์ฟรีช่วยประหยัดได้เยอะ