เส้นสายลายสวยของ ปอม ชาน

ผลงานศิลปะที่เห็นอยู่ตรงหน้าเป็นเพียงส่วนหนึ่งในผลงานอันน่าทึ่งของหญิงสาวนาม ปอม ชาน ครั้งแรกที่เราได้ยินชื่อนี้

โดย...โยธิน อยู่จงดี

ผลงานศิลปะที่เห็นอยู่ตรงหน้าเป็นเพียงส่วนหนึ่งในผลงานอันน่าทึ่งของหญิงสาวนาม ปอม ชาน ครั้งแรกที่เราได้ยินชื่อนี้ คิดว่าเป็นชื่อสาวเกาหลีเชื้อสายไทยคนหนึ่ง แต่เมื่อเราได้นั่งสนทนากับเธอในบรรยากาศสบายๆ ที่ร้านการ์เด้น ออฟ ดรีม สขุมวิท 51 จึงทำให้รู้ว่าที่จริงเธอมีสัญชาติไทยแท้ ในชื่อ ธัชมาพรรณ จักนทร์จำรัสแสง ส่วนชื่อปอม ชาน มากจากการนำชื่อเล่นมาผสมกับพยางค์แรกของนามสกุลในภาษาอังกฤษเป็น “Pomme Chan” เพื่อความสะดวกในการเรียกชื่อของเพื่อนชาวอังกฤษ เมื่อครั้งที่เธอไปเรียนต่อที่เมืองลอนดอน ประเทศอังกฤษ และในชื่อสั้นๆ นี่เอง ที่กลายเป็นชื่อที่ทำให้เธอเป็นที่รู้จักในวงการศิลปะยุคใหม่ระดับสากลในเวลาต่อมา

กว่าจะมาเป็นปอม

ปอมเริ่มต้นการเรียนด้านศิลปะที่คณะมัณฑนศิลป์ มหาวิทยาลัยศิลปากร สาขาการออกแบบตกแต่งภายใน ด้วยความชอบทางด้านศิลปะเป็นการส่วนตัว อีกทั้งสาขาวิชาที่เรียนยังสามารถนำไปช่วยงานคุณพ่อที่ทำธุรกิจด้านอสังหาริมทรัพย์ได้อีกด้วย

หลังเรียนจบปริญญาตรี เธอค้นหาตัวเองอยู่สักพัก ด้วยการไปฝึกงานที่บริษัทเอเยนซีต่างๆ ทำให้รู้ว่าความรู้ด้านกราฟฟิกดีไซน์ของเธอในเวลานั้นไม่แน่นในระดับที่เธอพอใจ จึงตัดสินใจเดินทางไปเรียนที่ต่างประเทศคอรส์สั้นๆ 2 ปี อนุปริญญา ที่ลอนดอน คอลเลจ ออฟ คอมมูนิเคชัน (London College of Communication)

การเรียนที่ต่างประเทศทำให้เธอมีเวลาคิดอะไรหลายๆ อย่าง ซึ่งทำให้รู้จักตัวเองมากขึ้น ในเวลานั้นเธอเน้นในเรื่องของการฝึกงานมากกว่าเน้นการไปเรียนในโรงเรียน ซึ่งทำให้เธอได้ประสบการณ์ด้านการออกแบบอย่างเต็มที่ และพยายามวาดพัฒนาฝีมือตัวเอง ทำเว็บไซต์ นำเสนองานลูกค้าขอทำให้ฟรีก็มี เพื่อให้ผลงานได้มีพื้นที่โชว์ความสามารถของเธอเอง

“เราต้องพัฒนาไปเรื่อยๆ เวลาที่เรานำเสนองานทุกครั้งที่จบการนำเสนอ เราจะถามเขาว่า ไม่ชอบผลงานเราตรงไหนบ้าง ทุกครั้งก็จะได้คอมเมนต์กลับมาซึ่งเราก็เอาจุดนั้นกลับมาพิจารณาและพัฒนาให้ดีขึ้นกว่าเดิม ซึ่งเราต้องแยกให้ออกระหว่างงานกับส่วนตัวต้องไม่เกี่ยวข้องกัน การที่เขาไม่ชอบงานของเราก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะไม่ชอบตัวเรา เราว่ากันที่ตัวงานที่เนื้องานเท่านั้น เพราะว่าศิลปะเป็นสิ่งส่วนตัว เหมือนคนหนึ่งชอบสีเขียว แต่อีกคนกลับไม่ชอบ ศิลปะจึงไม่มีสิ่งถูกสิ่งผิด แต่เป็นความเห็นส่วนตัวของแต่ละคนเท่านั้นเอง” ปอม เผยแง่มุมศิลปะในทัศนะส่วนตัว ที่ทำให้เธอสามารถพัฒนาและก้าวต่อไปเหมือนไม่มีจุดสิ้นสุด

ค้นหาตัวเองให้พบ

หลังจากใช้เวลาพิสูจน์ตัวเองไม่นานนัก ก็มีคนสนใจฝีมือของเธอจนได้รับการติดต่อทาบทามให้โชว์ผลงานสวยๆ หลายชิ้น หนึ่งในผลงานเหล่านั้นก็มี ในรองเท้าไนกี้ คอร์เทส (Nike Cortez) โปสเตอร์เอ็มทีวี ภาพประกอบเบียร์สิงห์ ที่ประเทศอังกฤษ ภาพวอลเปเปอร์ภาพแรกในชุดซีน (Scenes) ของไมโครซอฟต์วินโดวส์ 7 ที่วางจำหน่ายทั่วโลก และล่าสุดในผลงานออกแบบลายสกรีนเสื้อยืด 2 ลาย ให้กับบริษัท เซ็นทรัลรีเทล คอร์ปอเรชั่น ร่วมกับสถาบันมะเร็งแห่งชาติ เพื่อหารายได้ช่วยเหลือสตรีผู้ป่วยมะเร็งเต้านม จะเห็นได้ว่าลายเส้น การลงสีและจินตนาการในการออกแบบของเธอนั้น เป็นเอกลักษณ์ที่ไม่เหมือนใครและเก่งชนิดหาตัวจับได้ยาก

ปอมแนะนำวิธีการค้นหาลายเส้นอันเป็นของตัวเองอย่างง่ายๆ แต่ใช้ได้กับทุกคนว่า ถ้าเราวาดรูปทุกวันเป็นเวลา 3 เดือน แล้วเอามารวมกัน นั่นล่ะคือสไตล์ของเรา ลายเส้นน้ำหนักทุกอย่างขึ้นอยู่กับวงแขน ข้อมือ น้ำหนักมือของเราที่เราวาดลงไปทุกวัน วงมือของคนเราก็หมุนได้ไม่เท่ากัน ดังนั้นในภาพที่วาดออกมาก็ไม่มีทางที่จะเหมือนกันอย่างแน่นอน

นอกจากนี้ ยังมีเรื่องของอารมณ์และเวลาในการวาด คนที่วาดภาพเหมือนกันจะดูออกว่างานของคนนี้ใช้เทคนิคอะไรในการวาดภาพออกมา คนนี้รีบวาดมากกเกินไป ภาพนี้วาดตอนอารมณ์ไม่ดี ทุกอย่างมันสะท้อนออกมาทางการลงสีและน้ำหนักของเส้น

“เราไม่จำเป็นต้องใช้ความพยายามในการหา เพราะการพยายามหามันเหมือนไม่ได้ออกมาจากตัวเราจริงๆ หรือการที่เราเข้าไปในอินเทอร์เน็ตเห็นผลงานของพี่คนนี้แล้วสวยถูกใจเราจังเลย สุดท้ายแล้วงานที่ได้ออกมาก็คือการก๊อบปี้สไตล์ของคนอื่น เพราะว่าภาพมันติดตาถึงจะไม่ได้ตั้งใจก็ตามที ดังนั้นวาดโดยไม่ต้องคิดอะไร

ปล่อยออกมาอย่างเต็มที่ แล้วเราจะค้นพบลายเส้นของตัวเองได้ไม่ยาก” ปอม แนะวิธีในการค้นหาเอกลักษณ์ของตัวเอง

ในขณะเดียวกันการสร้างแรงบันดาลใจในผลงานแต่ละชิ้น หรืออินสไปเรชันของเธอนั้น ส่วนใหญ่ได้มาจากการเดินสวนสาธารณะ การขึ้นรถเมล์เพื่อดูชีวิตประจำวัน ได้เห็นตึกโน้น ตึกนี้ ฟังเพลง ดูหนัง สิ่งที่อยู่ข้างนอกแล้วสร้างเป็นแรงบันดาลใจให้เรามากกว่า

การเป็นนักวาดภาพที่ดี

สุดท้าย ปอม เน้นย้ำกับเราว่า อย่าเป็นอย่างปอมหรืออย่างใคร ให้เป็นตัวของตัวเองนั่นล่ะดีที่สุด ต้องใช้ความขยันและเปิดใจให้กว้างยอมรับความคิดเห็นของคนอื่นๆ ต้องฝึกวาดภาพไปเรื่อยๆ อย่างงานของปอมเองก็ไม่ได้รู้สึกว่าชอบอะไรมากมาย เธอจะมีความสุขกับงานที่เพิ่งทำเสร็จไปแค่อาทิตย์เดียว พอกลับมาดูก็มีความคิดว่าเราน่าจะพัฒนาได้ดีกว่านี้อีกนะ

มีผลงานอื่นๆ ที่รอเราอยู่ เรายังพัฒนาได้อีก มีเทคนิคที่เราไม่รู้อีกมาก เรายังอยากเรียนเพื่อกลับมาพัฒนาตัวเองได้อีก การที่เราได้อยู่ที่ลอนดอนได้พูดคุยได้เห็นผลงานของศิลปินคนอื่นๆ ทำให้เรารู้สึกตัวเล็กมากๆ เมื่อเทียบกับงานศิลปินคนอื่น และเมื่อไหร่ที่เราหยุดพัฒนาคือมันจบ เมื่อไหร่ที่เรารู้สึกว่าถึงจุดยอดเขาของการวาดภาพแล้วช่วงต่อไปคือขาลง แต่เราก็ไม่มีวันรู้ว่ายอดนั้นอยู่ตรงจุดไหน ในโลกนี้มีคนที่เก่งกว่าเราอีกมากและเรายังต้องพัฒนาต่อไปเรื่อยๆ

&<2288;