การประชุมนานาชาติณ เมืองพาราณสี อินเดียกรณีพระธรรมวินัยกับกฎหมายรัฐธรรมนูญ (ตอน ๒๑)

โดย...พระอาจารย์อารยะวงโส

อธิกรณสมถะเป็นวิธีที่จะระงับข้อผิดกิจพระวินัยบัญญัติของภิกษุบริษัท ซึ่งพระผู้มีพระภาคเจ้าทรงอนุญาตไว้ เพื่อให้พระสงฆ์ระงับอธิกรณ์ ข้อผิดของภิกษุบริษัทที่เกิดขึ้นแล้ว ทั้งนี้ เพื่อมุ่งเน้นความเป็นแบบแผนและความสามัคคีเป็นสำคัญ เป็นการแสดงถึงอริยวินัยและอริยประเพณี

การจัดวางแบบแผนไว้อย่างละเอียดทุกขั้นตอนของพระวินัย ซึ่งมุ่งประโยชน์ต่อการถือปฏิบัติตามพระธรรมวินัยของพุทธบริษัท ตามที่ปรากฏอยู่ในสิกขาบทต่างๆ รวม ๒๒ สิกขาบท จึงทำให้พระพุทธศาสนามีอายุสืบเนื่องมาจนถึงทุกวันนี้ อย่างไม่ต้องมีการแก้ไขปรับปรุงใดๆ ไม่ตกอยู่ภายใต้อิทธิพลของกาลเวลาหรือของสังคมโลก ทั้งนี้ เพราะเป็นไปตามธรรม ให้ความยุติธรรม เพื่อความสันติธรรมอย่างแท้จริง ซึ่งนอกจากสิกขาบท ๒๒๗ ข้อ ที่เรียกว่า ปาฏิโมกขสังวรศีลแล้ว ยังมีอินทรียสังวรศีล อาชีวบริสุทธิศีล ปัจจัยสันนิสิตศีล และปัจจเวกขณวิธี ๔ ประการ เพื่อส่งเสริมสนับสนุนให้เกิดการประพฤติตามพระวินัยยิ่งขึ้น เพื่อประโยชน์แห่งการประพฤติพรหมจรรย์อย่างแท้จริง อีกทั้งเป็นการแสดงให้เห็นเจตนารมณ์ของพระพุทธศาสนา ที่วางแบบแผนให้พุทธบริษัทมีความประพฤติเพื่อเชิดชูธรรมเป็นสำคัญ

...การเข้าใจในเจตนารมณ์ของพระวินัย จึงเป็นเรื่องที่จะนำไปสู่การรักษา ดังที่อริยชนได้ปฏิบัติ ส่งสืบพระพุทธศาสนามาจนถึงปัจจุบัน เพื่อการดำเนินชีวิตที่ประเสริฐ... มุ่งสู่ความสงบสุข เป็นสำคัญ

ดังนั้น ในการพัฒนาชีวิตเพื่อมุ่งสู่ความสำเร็จนั้น จะต้องมีระบบระเบียบแบบแผนที่ดี มุ่งเชิดชูธรรม... เพื่อการถือปฏิบัติตาม หลักธรรม ที่จะนำพาชีวิตไปสู่ความสันติสุข...

ทั้งนี้ จะต้องคำนึงถึง ดุลยภาพในการดำเนินชีวิตที่จะต้องพอดี พอเหมาะ พอควร และพอเพียง ความรู้จักพอนั้น ย่อมเกิดขึ้นด้วยอำนาจสติปัญญาที่มีธรรมเป็นธงชัยของชีวิต

อ่านต่อฉบับพรุ่งนี้