ขโมย

โดย...ปู โลกเบี้ยว

โอ๊ย! ดูข่าวอาชญากรรมแล้วเซ็งเลยอ่ะ เห็นบ้านนายตำรวจโดนขโมยขึ้นบ้าน ขนของเก่าแก่ไปเกลี้ยง แถมในซอยบ้านของคุณพี่ตำรวจแกก็มีบ้านของตำรวจอีกหลายนายอาศัยอยู่ ดู๊ดูมันสิ ล้วงคองูเห่าชัดๆ มันยังทำเลยอ่ะ แล้วเราประชาชนตาดำๆ จะไม่ตาขาวได้ไงเนี่ย?

เป็นเพราะความโลภ ความจน หรือความอยากได้อยากมีอยากเป็นเหมือนคนอื่นกันแน่ ที่ทำให้มนุษย์เราพยายามที่จะไขว่คว้าในสิ่งที่เราไม่มีมาเป็นของเราให้ได้ ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม ถ้ามีปัญญา มีความสำนึก มีงานมีการทำ ขยันทำงานก็มีเงินไว้ใช้จ่ายได้สบายๆ ถึงจะเป็นหนี้ก็ค่อยๆ ผ่อนกันไป ดิ้นรนกันไปไง

แต่สำหรับบางคนที่ขี้เกียจหรือด้วยเหตุผลอะไรก็ตามที่อยากได้อยากมีแบบง่ายๆ สบายๆ ด้วยการเอาของคนอื่นมาเป็นของตัวเองงิ หรือที่เขาเรียกว่าขโมยนั่นแหละ พวกจนๆ ไม่มีจะกินหรือตกงานหมดหนทางแล้วทำเนี่ย ยังพอเข้าใจนะ เพราะไม่มีใครจ้าง นายจ้างก็เจ๊งกันเป็นแถว เพราะค่าแรงขึ้น เจอค่าใช้จ่ายที่แบกรับไม่ไหว คนก็เลยตกงานกันมากขึ้น

ขายของเหรอ? เห็นมีแต่คนขาย คนซื้อน้อยเหลือเกิน ก็คงต้องมีจิตคิดอกุศลกันบ้างล่ะนะ ยิ่งปีนี้เป็นปีของการเห็นแก่ผลประโยชน์ ไร้น้ำใจ เอาแต่ได้กันอยู่ด้วยแล้ว ก็จะยิ่งมีแต่พวกเนี้ยเกลื่อนถนนแน่ๆ

แต่ไอ้พวกที่บ้านก็มีเงินไม่ได้เดือดร้อนอะไร ถ้าจะใช้เงินซื้อหาก็สามารถ แต่ดันเป็นคนชอบหยิบของคนอื่นหรือขโมยของเนี่ย มันเพราะอะไรอ่ะ????

ปูมีเพื่อนคนหนึ่ง บ้านก็มีฐานะพอสมควร ตัวเองก็มีงานทำ มีหน้ามีตาในสังคมเสียด้วย แต่ชอบมีนิสัยหยิบของชาวบ้านติดไม้ติดมือกลับบ้านเป็นประจำ ตั้งแต่ตอนเรียนหนังสือยันปัจจุบันอ่ะ แล้วคำพูดติดปากของเพื่อนที่เวลาถูกจับได้ก็คือ “อุ๊ย! เผลอหยิบกลับบ้านอีกแล้ว” แล้วก็ทำหน้าตาเฉยๆ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นซะงั้น จนคนรอบข้างระอาและมักให้อภัยเพื่อนเสมอ เพราะคิดเสียว่าเพื่อนอาจจะเป็นโรคจิตนิดๆ อ่ะ

จนกระทั่งพอโตขึ้น เพื่อนได้ทำงานมีหน้ามีตาในสังคม แต่นิสัยเยี่ยงนี้ก็ยังไม่หาย และรู้สึกจะมากขึ้นเรื่อยๆ ซะด้วย เพื่อนในที่ทำงานมาปรึกษาและเล่าให้ฟังเสมอว่า เขาไม่ไหวจะเคลียร์กะเพื่อนคนเนี้ยแล้วนะ นั่งอยู่ด้วยกันแท้ๆ มันยังสามารถหยิบเงินในกระเป๋าสตางค์ของเพื่อนไปได้เป็นหมื่นอ่ะ

ตอนแรกเพื่อนบอกว่าก็ไม่ได้เอะใจอะไร “ก็เห็นมันแค่มาหยิบๆ ดูๆ กระเป๋าบอกสวยดีเท่านั้นแหละ พอกลับบ้านไปใจหายเลย เงินในกระเป๋าหายไปเป็นหมื่นเกือบสองหมื่น พอโทรถามมัน มันบอกไม่รู้เรื่อง เลยนัดเจอเพื่อนๆ กลุ่มเดิมแล้วก็บอกว่าจะให้ตำรวจเขาพิสูจน์ลายมือในกระเป๋าของฉัน ถ้าวันนั้นใครเอาเงินไปแล้วสำนึกได้ ก็ให้เอาเงินเข้าบัญชีนี่” แล้วให้ทุกคนจดเลขที่บัญชีเอาไว้ ซึ่งทุกคนในกลุ่มก็รู้อยู่แก่ใจว่าความน่าจะเป็นนั้นคือใคร?? เพราะทุกคนก็เคยโดนยัยคนนี้จิ๊กของกันมาแล้วทั้งนั้น

ไม่นานเงินก็เข้าบัญชี 9,000 บาทจากต่างจังหวัด ซึ่งเป็นจังหวัดบ้านเกิดของเพื่อนคนนั้น ถึงได้คืนไม่ครบก็คงไม่คบกับเพื่อนคนนั้นอีกแล้วล่ะ เพื่อนปูระบายให้ฟัง

เฮ้อ! คนเราอ่ะนะ ปูบอกให้เขาให้อภัยและคิดเสียว่าโดนเพื่อนยืมเงินแล้วไม่ได้คืนนะ แต่ก็อดคิดและระแวงเพื่อนคนนั้นอีกไม่ได้ว่าเขาจะไปก่อเรื่องเยี่ยงนี้และอาจจะร้ายแรงกว่านี้ที่ไหนอีกก็ไม่รู้เนอะ เพราะจากการที่ได้ตรวจดวงชะตาของเพื่อนคนนี้แล้วก็ไม่ได้ลำบากอะไร เพียงแต่ในดวงเขาเป็นคนที่ได้อะไรมาง่ายๆ ก็เท่านั้นเอง เนี่ยอาจเป็นสาเหตุที่เขาได้ใจล่ะมั้ง เมื่อฉันอยากได้อะไรต้องได้อ่ะ...

มีร้านขายโทรศัพท์ในห้างใหญ่แห่งหนึ่ง เพื่อนที่เป็นตำรวจเล่าให้ฟังว่า บ่อยมากที่นักศึกษาสถาบันที่มีชื่อเสียงทางด้านการใช้ภาษาต่างประเทศแห่งหนึ่ง คนที่จะเรียนที่นี่ได้ก็ต้องเป็นคนรวยมีเงินเท่านั้นนะถึงจะมีโอกาสอ่ะ ชอบมาเดินในห้างกันเป็นกลุ่มๆ พอคนเดินคุยโทรศัพท์ผ่านเข้ามาในกลุ่มปั๊บ ฉกกระเป๋าสตางค์ทันที

กล้องวงจรปิดในห้างจับภาพเอาไว้ได้ไง แล้วบางทีก็ทำทีว่าจะซื้อโทรศัพท์มือถือ ยึกยักยังไงไม่รู้ สามารถเอาโทรศัพท์ปลอมสลับกับโทรศัพท์ของจริงได้อ่ะ อันนี้ก็กล้องวงจรปิดจับภาพไว้ได้อีก

แต่สุดท้ายพวกนักศึกษาเหล่านั้น ด้วยความที่จำนนต่อหลักฐาน ก็ยอมที่จะจ่ายสตางค์ซื้อโทรศัพท์ อ้าว! สตางค์ก็มีนะ แต่ทำไปเพื่อความสนุกและสะใจเท่านั้นเอง...ไหงงั้นล่ะน้อง