สืบเนื่องจากงานสวดพระปริตรฯ ครั้งที่ ๔๒ชินบัญชรอธิษฐานธรรมณ วัดระฆังฯ (ตอน ๕)

โดย...พระอาจารย์อารยะวังโส

“ข้าพเจ้าจะไม่พยาบาท จะออกมาจากความเบียดเบียน จะละสิ้นความคับแค้นใจ ความทุกข์ใจ” ความปรารถนาดีต่อตนก็เกิดขึ้น ความเห็นแก่ตัวก็เจือจางหมดไป และเมื่อเราสมบูรณ์ด้วยความปรารถนา คือ เมตตาต่อตนแล้ว หวังผลตนมีความสุขสงบ เราก็ตั้งเมตตาเพื่อผู้อื่นได้อย่างเต็มกำลัง ศัตรูของเมตตา คือ ความเห็นแก่ตัว เมื่อเราขจัดความเห็นแก่ตัวได้ เมตตาเกิดขึ้น เราก็จะอยู่อย่างมีความสุขสงบ เราสามารถที่จะทำให้ตนเสมอผู้อื่นได้ คือ ทำให้ผู้อื่นเสมอตนได้ด้วยเมตตา รักผู้อื่นเสมอตน หรือรักตนเสมอในผู้อื่น ก็ด้วยเมตตาธรรม

เมตตานั้น ไม่จำกัดชาติ ศาสนา ไม่จำกัดฐานะ โอกาส อายุ วัยทั้งหลาย เมตตาเป็นธรรมะสากล สามารถที่ทำให้คนลดซึ่งความเห็นแก่ตัวลงได้ สามารถกำจัดความขัดแย้งในสังคมได้ ซึ่งการที่สังคมมีความขัดแย้งนั้น ก็เพราะคนมีความเห็นแก่ตัว สัตว์แย่งชิงกัน ไม่ต่างจากสุนัขเดรัจฉานทั้งหลาย เพราะอะไร... เพราะมันขาดเมตตา สัตว์ทั้งหลายอาศัยธาตุกรรมที่สำเร็จแล้ว คือ ความทุกข์ควบคุมจิต เขาไม่สามารถสละละวางได้ ไม่สามารถฝึกฝนให้มีสติปัญญาได้ แต่เรามนุษย์ทั้งหลายนั้น จำแนกแตกต่างกันด้วยกรรม มิใช่ชาติกำเนิด ตระกูล ความรู้ภายนอก ความจำแนกของเรา คือ เรื่องของกรรม เราสามารถทำกรรมดีได้ ดังคำกล่าวที่ว่า เหนือบุญก็คืออำนาจกรรม เหนือกรรม คือ วิปัสสนาญาณ ก็คือการทำปัญญาให้รู้แจ้ง เหนืออำนาจบุญทั้งปวง ก็คืออำนาจของกรรม กรรมนี้มันสัมฤทธิผลเมื่อไหร่ มันต้องเกิดผลแก่ผู้กระทำเมื่อนั้น เราจึงประกอบกรรมที่เกิดประโยชน์กับตน ด้วยการกระทำกุศลกรรมโดยการเจริญเมตตาขึ้นที่จิต ให้จิตมีเมตตาสงบนิ่ง ลด ละ

อ่านต่อฉบับพรุ่งนี้