เรารักในหลวง

โดย...ไผ่แก้ว อินสว่าง www.facebook.com/byPaikaeo

ค่ำคืนวันที่ 4 ธ.ค. ย่างเข้าสู่วันที่ 5 ธ.ค.ที่ผ่านมา ป้าของฉันหยิบเสื้อสีเหลืองมาใส่นัดแนะกันกับเพื่อนๆ ออกเดินทางไปจับจองที่นั่ง ณ ลานพระบรมรูปทรงม้า พร้อมบอกกับฉันว่า “พรุ่งนี้เจอกัน อาจจะไม่เห็นกันแต่เราก็อยู่ที่เดียวกัน” ...เช้ามืดวันรุ่งขึ้น ฉันเองก็ไม่ต่างอะไรจากป้า รีบตื่นตั้งแต่พระจันทร์ยังไม่ลาจาก สวมเสื้อสีเหลืองมุ่งตรงไปยังจุดหมายปลายทางเดียวกัน เช่นเดียวกับน้องชายที่ตามมาติดๆ

เสียงเปล่ง “ทรงพระเจริญ ทรงพระเจริญ ทรงพระเจริญ” ไม่ขาดสาย ธงชาติไทยและธงสีเหลืองประจำพระองค์โบกสะบัดไม่หยุด ผู้คนสุดลูกหูลูกตา จนฉันไม่รู้ว่าคนมากไปจนถึงไหนแล้ว กระทั่งเสร็จสิ้นพระราชพิธี กลับมาดูภาพจากโทรทัศน์และอินเทอร์เน็ต ก็ยังคงน้ำตาไหลได้อีกหลายต่อหลายครั้ง

ประโยคหนึ่งที่คนส่งต่อกันมาก คือ คำพูดของยายที่ตอบหลานซึ่งคงมองไม่เห็นพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวจากตรงนั้น ว่า “ยายไม่ได้มาดูในหลวงหรอก แต่ยายมาให้ในหลวงดู ว่ามีคนจงรักภักดีต่อพระองค์ท่านมากมายขนาดไหน” ทำเอาน้ำตาฉันไหลรินอีกครั้ง ยิ่งได้มาเห็นภาพของบางกอกโพสต์ภาพนี้ ฉันเป็นแค่จุดเล็กๆ สีเหลือง แต่ฉันก็ดีใจและภูมิใจเหมือนที่ยายท่านนั้นพูด จึงเก็บภาพนี้ไว้แล้วนำมาใส่กรอบ ขอบคุณภาพจากบางกอกโพสต์อีกครั้งค่ะ

วัสดุอุปกรณ์

กรอบรูป

ริบบิ้นลายธงชาติไทย

เทปกาวสองหน้าแบบบาง

กรรไกร

ขั้นตอนการทำ

ติดเทปกาวสองหน้าแบบบางลงบนริบบิ้นลายธงชาติไทยที่วัดขนาดพอดีกับกรอบรูปที่เตรียมไว้ แนะนำว่าควรเป็นกรอบรูปที่ไม่มีลวดลายใดๆ จากนั้นติดริบบิ้นบนกรอบรูปให้เรียบร้อย ใส่ภาพแห่งความทรงจำครั้งนี้ไว้ นึกถึงครั้งใดเราก็จะสุขหัวใจ และโชคดีเพียงไรที่ประเทศไทย มีพระมหากษัตริย์ที่ทรงเป็นยิ่งกว่าพระมหากษัตริย์ “ทรงพระเจริญ"