ทิเบต # 3

โดย...ปู โลกเบี้ยว

ในชีวิตก็ไม่เคยคิดว่าจะได้ขึ้นไปถึงเขตปกครองตนเองทิเบต ได้ไปแค่เนปาลก็ถือว่าโอแระ ไม่มีเครื่องจากเมืองไทยบินตรงไปสู่หลังคาโลกเลย เราต้องบินไปจีนก่อนแล้วค่อยลัดเลาะทางรถไฟหรือบินสู่ทิเบต

ตอนอยู่ที่เมืองเฉินตูประเทศจีนอากาศจะขมุกขมัวชื้นๆ หน่อยเพราะเจอฝน แต่พอบินถึงเขตปกครองตนเองทิเบต เดินพ้นงวงเข้าตัวอาคารเท่านั้นแหละ เฮ้ย...! ทำไมหัวใจเต้นแรง หายใจได้สั้นๆ เหนื่อยและเวียนหัวตุบๆ ทำให้ต้องเดินช้าๆ เพราะกลัวล้ม ใจก็คิดว่า เอ... เราเมาเครื่องบินหรือเปล่าวะ เพราะปูเป็นคนชอบเมารถเมาเรืออยู่แล้วไง แต่พอหันซ้ายหันขวา เห็นหลายคนก็เป็นเหมือนเรานี่หว่า มีผู้หญิงคนหนึ่งถึงกับต้องนอนที่โซฟาในสนามบินมีเจ้าหน้าที่ปฐมพยาบาลกันเลยล่ะเพราะนางหน้าเขียวปากซีดอ่ะดิ ปูยืนเวียนหัวพยายามทรงตัวไว้ตลอด ขนาดกระป๋งกระเป๋าไม่อยากเอาแล้วอ่ะ ช่วยอะไรใครก็ไม่ได้เพราะตัวเองก็แย่

พอเริ่มชินก็ค่อยๆ เดินออกจากอาคารสนามบิน โอ๊ย...! หลังคาโลกจริงๆ เลย ร้อนโคตะระร้อนเลยอ่ะ มองไม่เห็นอะไรเลยแดดมันสะท้อนพื้นและหิมะบนภูเขาจนต้องใส่แว่นดำอ่ะ ทั้งตัวและใบหน้าแสบอย่างรู้สึกได้เลย นี่มันห้าโมงเย็นนะเนี่ย จากสนามบินเพื่อเข้าตัวเมืองลาซาไม่น่าจะไกลมากแต่ความรู้สึกมันช่างนานแสนนาน อึดอัด ปูอ่ะเมารถเลยล่ะ น้องตูนทีมงานเอาช็อกโกแลตมาแจกเพราะเขาว่าถ้าเมาที่ราบสูงเจ้าช็อกโกแลตเนี่ยพอช่วยได้บ้าง คุณอาเปาไกด์ของเราก็พาพวกเราไปกินข้าวและสั่งให้นอนพัก ห้ามไปไหนเด็ดขาด ห้ามอาบน้ำในเย็นวันนั้นและเช้าวันถัดมาด้วย (ต้องยอมเน่าสักสองวันอ่ะ) เพราะถ้าขืนอาบน้ำจะทำให้ออกซิเจนน้อยลงอาจเป็นลมหรือไม่สบายเพราะอากาศเย็นได้ จะยิ่งไปกันใหญ่

พวกเราก็เดินเบลอๆ เข้าไปกินข้าวที่เขาเตรียมไว้ให้ มันน่ากินนะ มีแกงไก่ ซุบมะเขือเทศ ไก่ทอดสมุนไพรเครื่องเทศอะไรสักอย่าง อร่อยมาก และพิชซาทิเบตที่มีแต่ผัก บอกแล้วว่ามันน่ากินนะ แต่มันกินไม่ลงอ่ะคะ มันตื้อๆ ยังไงไม่รู้ดิ เพื่อนร่วมทางในแก๊งสองคนกำลังแย่ คนหนึ่งถึงกับหน้าซีดปากคล้ำนอนแผ่บนโซฟากินอะไรไม่ได้เลย อีกคนวิ่งเข้าวิ่งออกห้องน้ำพะอืดพะอมจะอ้วกก็ไม่อ้วก กินอะไรไม่ได้เลยเหมือนกัน ปูก็กินไม่ค่อยลงแต่ก็ต้องฝืนๆ กินเข้าไป เดี๋ยวร่างกายอ่อนแอยิ่งแย่ไปกันใหญ่

พอเขาพามาส่งที่โรงแรมสองทุ่มได้ โห...! พระอาทิตย์ยังไม่ตกเลย บรรยากาศสวยมากแต่ไร้อารมณ์ เนื่องจากร่างกายไม่ตอบสนอง ก็มันเวียนหัว เหนื่อย หัวใจเต้นแรงตลอดเวลา ขนาดตอนที่อยู่เมืองเฉินตูประเทศจีนเขาแจกยาจีนให้ดื่มคนละสองขวดเพื่อปรับและเพิ่มออกซิเจนในร่างกายและสมองมาบ้างแล้วนะ มาถึงที่นี่เราก็ต้องโด๊ปกันอีก ในโรงแรมเขามีห้องพยาบาลและคุณหมอไว้คอยบริการนักท่องเที่ยว เพื่อนร่วมทางสองคนถึงกับต้องเข้าไปให้น้ำเกลือเพราะไม่ได้กินอะไรและใส่สายออกซิเจนช่วยหายใจตลอดเวลาเลยอ่ะ

คุณหมอบอกว่าต้องนอนเท่านั้นร่างกายถึงจะสะสมและเพิ่มออกซิเจนได้เอง แต่มันไม่ง่ายอย่างงั้นอ่ะดิ มันนอนไม่หลับจริงๆ นะคะ นอนไปได้สักชั่วโมงสองชั่วโมงมันร้อนและปวดหัว หัวใจก็เต้นแรงต้องยื่นหน้าออกไปนอกหน้าต่างเพื่อพยายามหายใจเอาอากาศและออกซิเจนเข้า ในห้องก็เปิดแอร์นะ ส่วนข้างนอกก็หนาวเย็น แต่พอเอาหน้ายื่นออกไปนอกหน้าต่างมันจะหายใจได้โล่งขึ้นอ่ะ สักพักแล้วกลับไปนอนใหม่ หัวนิปวดจี๊ด ๆ แทบระเบิด เดี๋ยวหนาวเดี๋ยวร้อน ยิ่งกว่าวัยทองอีกแหนะ ปูน่ะกินทั้งยาจีนที่เขาแจกและยาฝรั่งแก้ปวดแก้ไข้อ่ะ อัดเข้าไป พยายามนอนให้หลับแต่ก็กระสับกระส่ายทั้งคืนจนเช้า ทรมานมาก

เขาว่านี่คือเหตุการณ์ปกติเป็นอาการของคนเมาที่ราบสูง จะทำอะไรช้าๆ เพราะเวียนหัว นอนไม่หลับกลายเป็นนอนไม่เพียงพอ ในทางกลับกันถ้าคนทิเบตหรือคนในที่ราบสูงลงไปอยู่ภาคพื้นดินด้านล่าง พวกเขาก็จะเมาออกซิเจนเช่นกัน พวกเขาจะง่วงตลอดและทำอะไรได้รวดเร็วกว่าเราเยอะเชียว เพื่อนร่วมเดินทางอีกหลายคนที่มีอาการแปลกๆ คืออาเจียนและท้องเสียตลอดเวลาจนหมดแรงอ่ะ เอางี้อยู่ที่ทิเบตอ่ะพอเปิดหลอดยาสีฟันหรือหลอดครีมอะไรก็ตามมันจะไหลพุ่งออกมาเลยอ่ะไม่ต้องบีบเพราะมันมีแรงกดดันมาก ในร่างกายเราก็เช่นกันมันก็พยายามดันออกมาในรูปแบบต่างๆ อย่างปูนะเลือดกำเดาไหลสนุกไปเลยอ่ะ

ที่เล่ามาเนี่ยไม่ได้ขู่หรือไซโคอะไรนะ มันเป็นปกติที่ทุกคนจากภาคพื้นดินเมื่อขึ้นที่ราบสูงแล้วต้องเจอ มันอยู่ที่ใครจะเจออาการมากน้อยแค่ไหน อาเปาคุณไกด์ของเราบอกว่า คนแก่ๆ บางคนทำไมไม่เป็นอะไรก็เพราะว่ามันขึ้นอยู่กับว่าร่างกายเราแข็งแรงและนอนหลับพักผ่อนมาเพียงพอแค่ไหน ถ้านอนพอจะแทบไม่เกิดอาการเหล่านี้เลยน่ะซิ ก็บอกแล้วไงว่าต้องไป ไปให้รู้ว่าไอ้ที่เขาว่าหายใจไม่ออกอ่ะมันเป็นยังไง ชิมิ... ตามต่อฉบับหน้านะจ๊ะว่าจะผจญภัยอะไรอี๊กกก