โกหกสีขาว...โกงกินไม่น่ารังเกียจ ชาวพุทธควรพิจารณาอย่างไร!? (ตอน ๑๒)

โดย...พระอาจารย์อารยะวังโส

โดยการอาศัยอำนาจนิยม (การเมือง) และเมื่อกลุ่มอำนาจการเมืองสามารถรวมพลังประสานประโยชน์กับฐานประชาชนที่เป็นฐานอำนาจที่แท้จริงของประเทศชาติได้ อะไรๆ ก็เกิดขึ้นได้ทั้งนั้น... จึงไม่แปลกที่จะเกิดสัญญาณความคิดที่ผิดเพี้ยนไปจากศีลธรรมขึ้นมา... จึงไม่แปลกที่หมู่ชนจะละทิ้งฐานความคิดแบบอนุรักษ์ของบรรพชนไปอย่างไม่ไยดี... จึงไม่แปลกที่ระบบประเพณี วัฒนธรรม และแม้แต่ศาสนาจะเป็นได้แค่เพียงสัญลักษณ์ในสังคมที่จะได้ระลึกถึงว่า ครั้งหนึ่ง เราเคยมี เราเคยเป็นเช่นนี้... ซึ่งบัดนี้ทุกสัดส่วนแห่งสภาวธรรมของสังคมได้เปลี่ยนแปลงไปมากแล้ว ด้วยระบบการขับเคลื่อนในภาครวมของโลกยุคไร้พรมแดน ที่เรียกว่า กระแสโลกาภิวัตน์ จึงเห็นการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างขั้นพื้นฐานของสังคมไปเกือบทุกหย่อมหญ้า ไปในทุกศาสนา และในทุกกลุ่มชน ซึ่งได้รับผลกระทบทั่วถึงกัน ด้วยเพราะโลกกำลังเดินทางเข้าสู่ ยุคแห่งวัตถุ (Materialism) อันเป็นเจ้าลัทธิแห่งโลกนี้ ตัวจริง เสียงจริง ที่ยากปฏิเสธ

หนทางแห่งการดำเนินการแก้ไขปัญหา เพื่อไม่ให้สังคม ชุมชน ประเทศชาติ วิปริตผันผวน จนสูญเสียโครงสร้างหลักพื้นฐานที่เข้มแข็งไป คือ การช่วยกันสร้างจิตสำนึกให้คนในสังคมกลับมาอ้างอิงแนวคิดวิถีพุทธ เชื่ออำนาจบุญ–บาป และยอมรับในกฎแห่งกรรม อันเป็นขั้นพื้นฐานที่จะนำคนในสังคมคืนกลับสู่ศีลธรรม และสำคัญอย่างยิ่ง ในทุกชนชั้นแห่งสังคมจะต้องประสานใจเพื่อร่วมมือกัน ที่จะขับเคลื่อนภาคสังคมไปร่วมกัน การแบ่งปัน (ทาน) การพูดคุยที่ดีต่อกันอย่างเข้าใจกัน (ปิยวาจา) การเอื้อเฟื้อก่อประโยชน์ให้กันและกัน (อัตถจริยา) และการร่วมทุกข์ร่วมสุขกัน (สมานัตตา) ต้องเกิดขึ้นในสังคม โดยอำนาจสังคหวัตถุสี่ ดังกล่าว จะทำให้สังคมกลับมาอยู่ร่วมกันได้ แม้ว่าจะแตกต่างไปจากกัน โดยเฉพาะชนชั้นปกครองกลุ่มทุนนิยม กลุ่มอำมาตย์ และกลุ่มอำนาจนิยม (การเมือง) จะต้องลดละความเห็นแก่ตัว และรู้ถึงภัยที่จะเกิดขึ้นในระยะยาว หากขับเคลื่อนสังคมไปแบบแยกส่วน ระหว่างกายกับจิตออกจากกัน และละทิ้งถิ่นฐานศีลธรรม อันเป็นบรรพบุรุษของตนไป เพราะในที่สุดแห่งความแตกแยก เพราะในที่สุดแห่งการละทิ้งธรรม คือ ความหายนะที่เป็นไปกับทุกกลุ่มคน ที่สุดแห่งเบื้องหน้า คือ ความพ่ายแพ้–ความหายนะ ของมวลมนุษยชาติ ที่เป็นสัตว์สังคม ที่มีต่ออำนาจมาร ที่ยากจะหาผู้ชนะได้

อ่านต่อฉบับพรุ่งนี้