ก้าวเดินไร้ขา

เรื่อง : ช่อผกา วิริยานนท์

เขาคือมนุษย์ไฮเปอร์ ที่ขยัน ช่างคิด มุ่งมั่น เปิดเผย แต่เขี้ยวและปากจัดมากคนหนึ่ง

เป็นเสมือนตัวแทนของเราท่านในยุคสมัยนี้ ที่ตั้งใจทำงานเพื่อสร้างฐานะและความมั่นคงให้กับชีวิต เพื่อการสรรหาสิ่งที่ดีที่สุดให้กับทุกคนในครอบครัว

เขาช็อกเมื่อรู้ว่าลูกชายตัวน้อยที่เพิ่งจะคลอดออกมาดูโลก ต้องกลายเป็นเด็กพิการเข้าขั้นรุนแรงเพราะมีแขนที่สมบูรณ์อยู่เพียงข้างเดียวเท่านั้น เขาและภรรยาต้องจมอยู่ในบ่อน้ำตาเป็นเวลานานหลายเดือน กว่าจะหลุดพ้นออกจากวังวนแห่งความสับสนและความเศร้าโศกในหัวใจของตนเองได้

เพราะในความเศร้านั้นยังมีความแค้นอีกด้วย

เขาต้องพบกับศึกหนักทั้งนอกและในบ้าน ในขณะที่ภรรยาเสียขวัญอย่างหนัก เอาแต่ร้องไห้และโทษตัวเอง ตัวเขาเองก็ซวนเซจนแทบเดินต่อไม่ไหว แล้วไหนยังต้องมาต่อกรกับลีลาแพรวพราวของโรงพยาบาลที่เขาต้องการความช่วยเหลือและรับผิดชอบ

สุดท้าย...การพึ่งตัวเอง คือทางออกที่ดีที่สุด

เขาลุกขึ้นประกาศกับเพื่อนๆ ว่า จะไม่ยอมให้ลูกชายต้องโตอยู่บนเก้าอี้รถเข็นคนพิการ น้องซายจะต้องเดินได้ มันต้องมีเทคโนโลยีในโลกนี้ที่จะช่วยรักษาน้องซายได้

เพียงแต่เขาจะต้องออกเดินทางพลิกแผ่นดินหา...รอบโลก

ในฐานะเพื่อนที่มองดูอยู่ห่างๆ ดิฉันซาบซึ้งใจกับความรักที่ยิ่งใหญ่ของเพื่อนคนนี้เหลือเกิน ความรักของพ่อที่ทำให้เขามีพลังผลักดันทุกอย่าง เพื่อค้นหาสิ่งที่ดีที่สุดให้กับลูกพิการ จากวันเป็นเดือน จากเดือนเป็นปี

แล้วปาฏิหาริย์ก็มีจริง

เขาค้นพบเทคโนโลยีทางการแพทย์ ที่สามารถรักษาเด็กพิการแขนขาแต่กำเนิดได้ เป็นแนวทางการรักษาของคณะแพทย์ชาวเยอรมัน เป็นองค์ความรู้ที่มีมาตั้งแต่สมัยหลังสงครามโลก

แต่ไม่เคยเข้ามาถึงประเทศไทย ทำให้ภาวะความพิการในไทยเป็นเรื่องที่ต้องยอมจำนน

เขาทุ่มเทรักษาน้องซายตั้งแต่ยังแบเบาะ จนสามารถหัดเดินได้ไปพร้อมๆ กับขาเทียม จึงเกิดประกายความคิดที่จะใช้พลังที่มีขึ้นมาแล้วอย่างมากมาย ผลักดันต่อให้แนวทางการรักษานี้ เกิดขึ้นกับเด็กพิการแขนขาทุกคนในประเทศไทย

เพราะเข้าใจถึงคนหัวอกเดียวกัน

เขาจัดการชวนคณะแพทย์ชาวเยอรมัน เดินทางมาถ่ายทอดแนวทางการรักษาให้กับแพทย์ไทย ผ่านการสนับสนุนของกรมการแพทย์ และเกิดเป็นมูลนิธิซาย มูฟเม้นท์ ขึ้น

องค์กรที่ตั้งใจมั่นเพื่อเป็นสื่อกลางในการถ่ายทอดนวัตกรรมการรักษาความพิการทางกายให้กับเด็กๆ ทั้งประเทศไทยและฝันไกลไปทั่วอาเซียน พร้อมทั้งอาสาที่จะช่วยเยียวยาหัวใจอันขาดวิ่นของพ่อแม่ที่มีลูกพิการ

เพราะมันคือความเจ็บปวดรวดร้าวที่สุด จึงมีสถิติว่าพ่อแม่ส่วนมากจะหย่าขาดจากกันในเวลาไม่เกินสองปี แล้วเด็กพิการคนนั้นก็จะถูกส่งไปอยู่บ้านนอกกับตายาย กลายเป็นสิ่งมีชีวิตที่ไร้อนาคตและเป็นภาระสังคม

แต่วันนี้ทุกอย่างกำลังจะเปลี่ยนแปลง

เด็กพิการผู้เป็นศาสตราจารย์น้อยให้กับทุกคนจริงๆ

เพราะเขาบอกให้ดิฉันรู้ว่า ในวันที่พายุร้ายพัดผ่านชีวิต ขอเพียงเราโอบกอดหัวใจของกันและกันไว้อย่างอดทน สักวันมันจะผ่านพ้น แต่แรงเขย่าอย่างรุนแรงของพายุที่เลวร้ายนั่น กลับคลี่คลายเปลือกหนาๆ ที่เคยห่อหุ้มหัวใจของเราได้อย่างหมดจด

จนได้พบกับเนื้อแท้ภายใน...ที่งดงาม

เพราะมนุษย์ทุกคนสามารถที่จะรักได้ อย่างปราศจากเงื่อนไข