อนาคตของชาติ อาการน่เป็นห่วง

โดย...ปู โลกเบี้ยว

ดูข่าวกระทรวงศึกษาธิการบอกอย่างภาคภูมิใจว่ามีหลักสูตรแทรกให้เด็กได้เรียนรู้เพื่อสังคม เพื่อตัวเอง เพื่อพ่อแม่ ชื่อหลักสูตร “โตแล้วไม่โกง” หลักสูตรนี้ใช่ว่าอ่านเอาในตำราแล้วรู้เรื่องเลยนะ เขาต้องมีการอบรมครูผู้สอนก่อน แล้วต้องเป็นครูที่มีใจด้วยนะ เป็นครูที่ชอบช่วยสังคม ครูที่มีใจเป็นธรรมมีจรรยาบรรณของความเป็นครู ต้องเรียนรู้เทคนิคการสอน เกมเพื่อการเรียนรู้ แก้ปัญหาเด็กที่ไม่ให้ความร่วมมือให้ได้ ว่าจะทำอย่างไรกับเด็ก สอนกันตั้งแต่ตัวน้อยๆ เพื่อให้เด็กได้แยกแยะว่าสิ่งไหนผิดแล้วสิ่งไหนถูกต้อง เป็นการสร้างวัคซีนคุ้มกันตั้งแต่ยังเด็ก จะอยู่ในสมุดบันทึกความดี ที่พ่อแม่ต้องเซ็นชื่อรับทราบด้วย เป็นการทำความดีต่อพ่อแม่ ต่อสังคมและในโรงเรียน อย่างเช่นเวลาที่เด็กเห็นพ่อแม่ของพวกเขาทำอะไรผิด เขาจะได้เตือนพ่อแม่ให้ได้รู้สึกละอายใจได้บ้าง เช่น พ่อแม่ขับรถฝ่าไฟแดงงี้ พ่อแม่กินเหล้าสูบบุหรี่เล่นการพนันงี้ หรือเก็บกระเป๋าสตางค์ได้ก็ควรจะคืนเจ้าของ ความดีเหล่านี้ก็จะถูกจดบันทึกไว้ในสมุดบันทึกความดี เพราะเดี๋ยวนี้เด็กโตหน่อยจะคล้อยตามวิถีสังคมไปเสียแล้ว จะเห็นการคอร์รัปชันเป็นเรื่องธรรมดา เห็นคนเก่งแต่โกงเป็นเรื่องที่รับได้ ตัวพ่อแม่นั้นแหละสำคัญสุดที่ควรจะปลุกจิตสำนึกการทำความดีให้กับลูก ลูกจะได้ซึมซับตั้งแต่ที่บ้านยันโรงเรียน มีเวลาให้กับลูกบ้างถึงแม้ว่าจะเล็กน้อยก็ตาม ควรให้เวลาใช้เวลาอยู่กับลูกพูดคุยสั่งสอน (ไม่ใช่บ่นหรือด่านะ) หรือคิดแต่จะผลิตออกมาอย่างเดียวแล้วเลี้ยงลูกด้วยเงิน ไร้ความรัก ความผูกพัน

ปูนั่งรอเพื่อพบแพทย์อยู่ ณ โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง เห็นพฤติกรรมพ่อแม่สองครอบครัวที่แตกต่างกันมาก ครอบครัวหนึ่งพ่อไม่ใส่ใจลูกเลย เอาแต่กดโทรศัพท์เล่นเกมหรือส่งข้อความกับเพื่อนอยู่ก็ไม่รู้ ลูกก็ร้องไห้งอแงเกาะพ่อ เรียกให้พ่อเล่นด้วย พ่อก็โมโหที่ลูกขัดอารมณ์ความบันเทิงตวาดซะลูกร้องลั่นเชียว ในขณะที่อีกครอบครัวหนึ่งเห็นเด็กน้อยพยายามจะอ่านหนังสืออยู่ มีคุณแม่คอยสอนลูกให้ค่อยๆ อ่านหนังสือ ลูกช่างถามคุณแม่ก็พยายามตอบ ใส่ใจกัน เห็นถึงความรักและความห่วงใยกัน เด็กๆ เหล่านี้โตขึ้นดูออกเลยว่าใครน่าจะเป็นคนดีเป็นที่ต้อนรับของสังคมได้ดีกว่ากัน เพราะพ่อแม่ปลูกฝังทั้งนั้นแหละ เด็กเห็นพ่อแม่ทำอะไรก็ต้องทำตามเป็นธรรมดา ยิ่งเด็กสมัยนี้ฉลาดนะ แต่ไม่ค่อยเฉลียว อาจคล้อยตามเพื่อนแบบผิดๆ ก็ได้

เรื่องที่จะเล่าให้อ่านนี่เป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นที่ห้างชื่อดังแห่งหนึ่ง เด็กน้อยวัย 9 ขวบ คุณแม่ขับรถเบนซ์พามาเรียนดนตรีในห้าง ลูกคนมีสตางค์นะ คนรวยเลยดีกว่าอ่ะ พอแม่ส่งลูกเสร็จก็กลับไป ลูกก็ไม่เรียนสิ โดดเรียนออกมาขโมยของในห้าง น้องเขาขโมยเคสโทรศัพท์มือถือ ไอโฟนงี้ ขโมยใส่กระเป๋าไว้ 5 อัน กล้องวงจรปิดจับภาพได้หมด เรียกคุณแม่มารับรู้ความผิดของลูก ก็ไม่รู้ว่าลูกจะอยากได้เคสไอโฟนไปทำไม ทั้งๆ ที่ตัวเองก็ไม่ได้ใช้ไอโฟน เพราะแม่ซื้อให้ก็เป็นโทรศัพท์สมาร์ตโฟนธรรมดาๆ ยี่ห้ออื่น โดนปรับไปซะ 5,000 กว่าบาท สบายใจคุณแม่ ไต่สวนเด็กบอกว่าเล่นเฟซบุ๊กคุยกับเพื่อนในเฟซบุ๊กบอกให้ลองขโมยที่ห้างนี้ดู ก็ไม่คิดว่าห้างนี้จะมีตาสับปะรด คิดว่ามีแต่ตาถั่ว ดูเด็ก 9 ขวบมันพูดสิ เป็นการกระทำที่ท้าทายแล้วจะได้เอาไปโพสต์ไว้ในเฟซบุ๊กอวดกัน เฮ้อ!...

น้องที่ดูแลความสงบที่ห้างนี้บอกว่า ส่วนใหญ่เด็กที่ขโมยของเป็นเด็กที่พ่อแม่มีสตางค์ รวยหรือมีชื่อเสียง เรียนโรงเรียนดีๆ แต่ชอบจิ๊กของขโมยของ วิธีขโมยจะแกะหีบห่อออกแล้วเอาแต่ของใส่กระเป๋าไป ไม่ใช่ว่าไม่เคยมีหรืออยากได้หรือไม่มีสตางค์ซื้อหรอกนะ แต่เป็นความท้าทายที่ต้องเอาไปประชันกันเพื่อความสนุกมากกว่า แต่ถ้าเป็นเด็กจนๆ จะแกะห่อแล้วเอาออกมาเล่นตรงนั้นเลย เพราะไม่เคยมี อยากเล่นอยากได้ไม่มีสตางค์ซื้อ มีเด็กรายหนึ่งน้องเขาเล่าให้ฟัง เด็กพ่อแม่รวยนะเรียนโรงเรียนดีด้วย แต่ชอบขโมยเลโก้ของเล่น พอจับได้เรียกคุณแม่มารับทราบ ปรับที่ห้างยังไม่พอ กลับบ้านแม่เจอของที่ลูกขโมยมาอีกเพียบ ต้องเอาเงินกลับมาจ่ายให้ห้างกลัวลูกติดคุก คุณลูกบอกว่าแม่อ่ะชอบซื้อของปลอมมาให้เล่น อยากได้ของจริงไว้เล่นบ้างเพราะอายเพื่อนเลยต้องขโมยซะงั้น

ความคิดเหล่านี้มันเกิดขึ้นกับเด็กพวกนี้ได้อย่างไร เพราะสิ่งแวดล้อม เพราะสังคม หรือเพราะพ่อแม่รังแกฉัน ไม่ใส่ใจความรู้สึกของลูก เลี้ยงลูกด้วยเงินด้วยวัตถุ หรือมัวแต่บ้าหาเงินทำงานอยู่รึ แล้วหลักสูตร “โตแล้วไม่โกง” มันจะได้ผลได้อย่างไรในเมื่อพวกเขาถูกเลี้ยงมาแบบไหนก็ไม่รู้