เก๋ ชลลดา โชคชะตา กะเจ้าปุ๊บปั๊บ

โดย...จตุรภัทร หาญจริง

หากโชคชะตาได้นำพา เก๋-ชลลดา เมฆราตรี มาพบรักกับ ปุ๊บปั๊บ สุนัขพันธุ์มอลทีส นี่คงเป็นการพบรักที่ปราศจากเงื่อนไขและเป็นการพบรักที่ทำให้ผู้เป็นเจ้าของได้เรียนรู้ว่า “คนเลี้ยงต้องมีความรับผิดชอบต่อสัตว์เลี้ยง รักและดูแลเอาใจใส่เหมือนคนในครอบครัวให้มากที่สุด”

ด้วยความที่ปุ๊บปั๊บเป็นสุนัขสายพันธุ์เพ็ดดีกรีที่เดินทางไกลมาจากประเทศอังกฤษ เลยทำให้ปุ๊บปั๊บมีอะไรบางอย่างแตกต่างจากสุนัขทั่วไป บางอย่างที่ว่าคือ “ความกระแดะ”

“พ่อแม่บอกเก๋ว่าปุ๊บปั๊บเป็นหมาที่กระแดะมาก พูดภาษาไทยใส่เค้าแล้วเค้าฟังไม่รู้เรื่อง เวลาให้กินข้าวกินน้ำต้องให้พี่เลี้ยงพูดภาษาอังกฤษ เค้าถึงจะมากิน (หัวเราะ)”

จากเหตุการณ์มหาอุทกภัยที่เกิดขึ้นตอนปลายปี 2554 เป็นเหตุให้ปุ๊บปั๊บไม่สบายและเป็นโรคเครียด!

 

“จริงค่ะ หมอบอกเก๋ว่าปุ๊บปั๊บเป็นโรคเครียด เก๋ก็ถามย้ำกับคุณหมอว่า หมาเป็นโรคเครียดได้ด้วยเหรอคะ หมอก็บอกว่าเป็นโรคเครียดได้ ซึ่งพอมานึกๆ ดู ตั้งแต่น้ำท่วมตอนปลายปี 2554 ปุ๊บปั๊บไม่สบาย เป็นภูมิแพ้ คุณหมอให้เก๋โกนหน้าโกนเท้า เนื่องจากมันเป็นโรคเครียด ชอบข่วนหน้าและกัดเท้าตัวเอง พอมันกัดเท้าตัวเองจนเลือดออก เก๋เลยต้องตัดขนออก ตอนนี้เริ่มดีขึ้น แล้วก็เริ่มไว้ขนได้แล้ว หน้าตาก็เลยแปลกๆ มีคนแอบแซวว่า เอ๊ะ นี่มอลทีสปลอมหรือเปล่า เก๋ก็เลยบอกว่า จริงค่ะ แม่ปุ๊บปั๊บเป็นแชมป์ด้วยนะ แต่ช่วงนี้มันเป็นอะไรไม่รู้ เลยแปลกๆ (หัวเราะ)”

ด้วยความที่ชลลดารักและดูแลปุ๊บปั๊บดั่งคนในครอบครัว เธอยังได้แบ่งปันความรักและการดูแลเอาใจใส่สัตว์เลี้ยงจรจัดและพิการ ภายใต้ชื่อโครงการ The Voice (เสียงจากเรา)

“เก๋ทำโครงการเดอะ วอยซ์ (เสียงจากเรา) ขึ้น เพื่อต้องการรณรงค์ให้คนเลี้ยงหมาแมวด้วยความรับผิดชอบ ปัญหาสังคมจะได้ไม่เกิดขึ้น สิ่งที่เก๋อยากบอกคือ เลี้ยงสัตว์ด้วยหัวใจ แต่ก็อย่าลืมเลี้ยงด้วยเหตุผล”

จากการที่ชลลดาได้ทำโครงการนี้ตั้งแต่เดือน ก.พ. เธอได้มีโอกาสลงพื้นที่ต่างๆ มากมาย ทำให้เธอพบเห็นปัญหานับไม่ถ้วน

 

“คนที่ซื้อหมาแมวมาเลี้ยงตอนแรกๆ คงเห็นว่ามันดูตัวเล็กๆ น่ารักดี แต่พอมันโตขึ้นอาจเห็นว่ามันเริ่มไม่น่ารักแล้ว ก็เลยปล่อยปละละเลย บางคนก็เลี้ยงแบบทิ้งๆ ขว้างๆ บางคนก็ไม่เลี้ยงเลย ทิ้งไว้ที่ไหนสักที่ จนทำให้เกิดปัญหาสังคม ซึ่งตอนนี้โครงการของเรารับอุปการะสัตว์เลี้ยงจรจัดและพิการประมาณ 84 ตัว มีคุณป้าชื่อจอยช่วยเลี้ยงให้ แล้วเชื่อมั้ยว่าหมาแมวที่โครงการรับอุปการะ พันธุ์ไทยน้อยมาก ส่วนใหญ่จะเป็นพันธุ์ฝรั่ง ซึ่งเห็นแล้วก็แปลกใจ”

ท้ายสุด ชลลดา ฝากวิงวอนขอให้ทุกคนช่วยกันรับผิดชอบสัตว์ที่ตัวเองเลี้ยงด้วยความรักและความใส่ใจ ที่สำคัญที่สุดคือ เลี้ยงด้วยความเมตตา อย่าทิ้งขว้างให้เป็นปัญหาของสังคม

“เก๋เคยอ่านหนังสือเล่มหนึ่ง ชอบประโยคหนึ่งว่า ‘นายครับ นายออกจากบ้านทุกวัน นายเจอเพื่อน นายเจอคน นายกินข้าว นายดูหนัง ผมอยากให้รู้ว่า ผมมีนายคนเดียว อ่านแล้วกินใจมากๆ ทำให้เก๋รู้ว่า หมาแมวมันเป็นสัตว์เลี้ยงที่รักและซื่อสัตย์ต่อเจ้านาย รักและเมตตาเค้าให้มากที่สุด อย่าทำร้ายด้วยการทอดทิ้งเขาเลยนะคะ”