พุทธศาสน์...วัฒนธรรมทางจิตวิญญาณที่ผันแปร ในปากมังกร!? (ตอน ๓)

โดย...พระอาจารย์อารยะวังโส

เช่นเดียวกับที่เมืองซีอาน ตั้งแต่เหยียบย่างลงสนามบินไป่หยุน (เมฆขาว) อากาศเย็นสบายกว่าแถบกว่างโจว ซึ่งถือว่าเมืองซีอานแห่งนี้แหละเป็นต้นทางสายไหม เชื่อมสู่ชมพูทวีป ตะวันออกกลาง และยุโรปอย่างแท้จริง ดังเรื่องราวการเดินทางของพระถังซัมจั๋ง ซึ่งเดินทางไปจากเมืองซีอานแห่งนี้ในสมัยราชวงศ์ถัง เพื่อไปคัดลอกคัมภีร์พระไตรปิฎกจากชมพูทวีป นำกลับมาสู่แผ่นดินมังกร จนกลายเป็นตำนานเส้นทางของพระพุทธศาสนามหายาน ที่น่าสนใจศึกษาเป็นอย่างยิ่ง โดยเฉพาะการเข้าสู่สมัยความเจริญรุ่งเรืองของพระพุทธศาสนาในแผ่นดินจีนที่สืบเนื่องต่อมาหลายร้อยปี

ก่อนจะพบกับภัยคุกคามที่เกิดจากความผันแปรทางสังคม เศรษฐกิจ และการเมือง ที่กระทบต่อศาสนา ในรูปวัฒนธรรมทางจิตวิญญาณของชาวจีนโพ้นทะเล... จนในที่สุดแห่งปัจจุบัน เราจึงเห็นพุทธศาสนาเป็นไปในเชิงสัญลักษณ์บนแผ่นดินมังกร... ดุจดังหลายๆ ประเทศที่เคยมีพระพุทธศาสนาประดิษฐานอย่างมั่นคง ปฏิบัติซื่อตรงตามคำสั่งสอน จนจวบสมัยเข้าสู่ยุคความเสื่อมถอยจากพระธรรมวินัยให้ผันแปรจากสัตถุศาสตร์ จนกลายร่างแปลงสภาพเป็นเพียงวัตถุศาสตร์... และเหลือแต่เพียงร่องรอยสัญลักษณ์ของเครื่องหมายพระพุทธศาสนา

ผสมผสานกับวิธีการที่แสดงออกเชิงความหมายว่า นี่คือศาสนกิจอันสืบเนื่องกันมา ในรูปแบบพิธีการที่ปราศจากศาสนธรรมที่ถูกต้อง จนพุทธศาสนายุคใหม่กลายร่างเดินตามรอยลัทธิมหาพิธีการเจ้าบวงสรวงสักการะ เพื่อหวังพึ่งพาอำนาจภายนอกโดยปฏิเสธแก่นแท้แห่งพระพุทธศาสนา ที่มุ่งเน้นให้มีตนเป็นที่พึ่ง โดยการพัฒนาตนให้มีศักยภาพที่สามารถพึ่งพาได้ ด้วยอำนาจแห่งพระธรรมคำสั่งสอนที่วางแนวปฏิบัติ เพื่อพัฒนาคุณภาพของมนุษย์ ให้สามารถก้าวย่างเหนือสัตว์ทั้งปวงได้ ไม่เว้นแม้แต่เทวดา อินทร์ พรหม ยมยักษ์ คนธรรพ์ นาคราช มาร อสูรทั้งหลาย...

อ่านต่อฉบับพรุ่งนี้