การเดินทางที่ว่างเปล่าของ อณัญญา เที่ยงแท้

โดย...มัลลิกา

ชื่อชั้นของ “อณัญญา เที่ยงแท้” ในภาพความจำของผู้คนก็คือ พิธีกรนักเดินทางนักเขียน... เพราะชีวิตได้มีโอกาสเดินทางข้ามน้ำข้ามทวีปมานักต่อนัก จนการเดินทางเสมือนการใช้ชีวิตประจำวันของเธอไปแล้ว และส่งผลให้เธอเทียบชั้นเป็นนักเขียนจากการถ่ายทอดประสบการณ์เปิดโลกอีกมุมจากการเดินทางสู่ผู้อ่าน

...และแล้ววันหนึ่ง ในปี 2547 เธอก็ได้พบเจออีกเส้นทางหนึ่ง เรียกว่า “การเดินทางที่ว่างเปล่า” ทว่าเส้นทางนี้เต็มไปด้วยเรื่องราวมากมายที่เปิดโลก เปิดตา เปิดใจ เปิดธรรมะให้แก่เธอ และแน่นอนว่าอณัญญาไม่พลาดที่จะนำมาเขียนบอกเล่าสู่ผู้อ่านอีกครั้ง กับผลงานเล่มล่าสุดเรื่อง “การเดินทางที่ว่างเปล่า” นำเสนอในรูปแบบการท่องเที่ยวตามความถนัดของอณัญญา ใช้ภาษาง่ายๆ ทว่าบอกเล่าได้ชวนตื่นเต้น พลอยทำให้ผู้อ่านอยากออกเดินทางไปด้วยในบัดดล แต่สิ่งที่มีมากกว่าการเดินทางในเล่มนี้ก็คือ เป็นการเดินทางไปเที่ยววัดและปฏิบัติธรรมที่สนุก มัน ฮา ตื่นเต้น หนีออกจากวัดก็มี เจอเรื่องแปลกก็มี มีความบังเอิญที่ไม่บังเอิญก็มี ได้พบสัจธรรมที่ไม่เหมือนกันเลยสักวัด ทำให้เกิดเรื่องราวจนเป็นเล่ม

“จุดเริ่มต้นจากการเดินทางไปวัดเมื่อ 7 ปีที่แล้ว พอไปแล้วได้อะไรมากมายกว่าที่คิด ได้มากกว่าการปฏิบัติธรรม เราไปท่องเที่ยวตามที่ต่างๆ เหมือนเราไปหาความรู้ ประสบการณ์ พักผ่อน แต่มาวัดแล้วเราได้ผ่อนใจด้วย ไปสถานที่ท่องเที่ยวเหมือนเรามองออกไปข้างนอก แต่ไปวัดเรามองเห็นเข้ามาข้างใน นี่คือความต่างของการเดินทางที่ได้มาในหนังสือเล่มนี้ เป็นการผสมผสานระหว่างการเดินทางและสัจธรรมที่อยู่ในการเดินทางและในชีวิตประจำวันของเรานั่นแหละ การเดินทางไปวัดก็เหมือนเราไปอยู่ในสถานที่ที่เป็นธรรมชาติ อยู่กับป่า อยู่กับนก อยู่กับต้นไม้ เหมือนเดินทางไปท่องเที่ยวเหมือนกัน มีความสุขที่ได้ไปเที่ยวที่วัด และยังมีโอกาสได้ปฏิบัติธรรมอีกด้วย และได้คุยกับพระอาจารย์ผู้รู้ ได้สติ ได้ปัญญากลับมา”

อณัญญาไม่ได้ออกเดินทางไปวัดเพื่อตั้งใจหาเรื่องราวมาเขียน ไม่ได้ไปเพราะเป็นทุกข์ ไม่ได้ไปเพราะมีความจำเป็น แต่ไปเพราะอยากไป เหมือนได้ไปเที่ยว แต่ในขณะเดียวกันก็ได้ไปค้นหาตัวเองด้วย การเดินทางไปแต่ละวัดไม่มีการจดบันทึกไว้ ทว่า 7 ปีที่เธอได้เดินทางไปวัดต่างๆ ทั้งในและนอกประเทศ เธอได้พบสัจธรรม ได้เข้าใจแก่นของธรรมมะ สิ่งเหล่านี้ล้วนตกผลึกและประทับอยู่ในใจ จนวันหนึ่งเธออยากถ่ายทอดให้ผู้อ่านได้ลองออกเดินทางไปกับเส้นทางท่องเที่ยวสายใหม่ที่เธอได้ค้นพบว่า ในความว่างเปล่านั้นมีเรื่องราวมหัศจรรย์มากมายที่จะทำให้ชีวิตไม่ว่างเปล่า

“ในหนังสือเล่มนี้คัดมา 11 วัด ซึ่งเป็นวัดที่เราไปแล้วได้แง่คิด ได้ธรรมะกลับมา และสิ่งที่เราได้มาแต่ละวัดไม่เหมือนกันเลย ไปวัดนี้ได้เรื่องวิปัสสนา วัดนี้ได้เรื่องตัดกรรม ได้มีโอกาสสนทนาธรรมกับพระอาจารย์ แล้วเราจับแก่นได้ ก็เกิดธรรม เกิดความคิด แล้วก็เกิดธีมการเขียน พอนำเสนอก็เหมือนการเล่าเรื่องการท่องเที่ยวที่เราได้เจอธรรมะในที่นั้นๆ ไม่มีคำสอนบาลี ไม่มีสอนนั่งสมาธิ เราสนทนาธรรมแล้วเราเข้าใจ มาย่อยให้คนเข้าใจได้ง่าย เล่าประสบการณ์ให้เขาฟัง วัดนี้สวยแค่ไหน ไปแล้วทำยังไง อยากให้คนอ่านเห็นว่าไปง่าย อยากไปปฏิบัติธรรม เหมือนเราออกเดินทางแล้วผ่อนใจไปด้วย”

ท้ายสุด อณัญญา กล่าวว่า การเดินทางที่ว่างเปล่าแท้จริงแล้วคือการเดินทางเพื่อเติมเต็ม แต่เป็นการเติมเต็ม “ความว่าง” เป็นการเดินทางค้นหาตัวตนด้วยการมองเข้ามาภายในใจตนเอง... เพื่อที่จะรู้ว่าที่สุดของชีวิตคือ “ความว่างเปล่า”...

ผลงานเขียนของอณัญญาที่ผ่านมาทั้ง 8 เล่ม เธอได้นำเงินรายได้จากการจำหน่ายหนังสือโดยไม่หักค่าใช้จ่ายใดๆ นำไปทำบุญ เล่มนี้ก็เช่นกัน เธอตั้งใจนำเงินไปถวายพระอาพาธและถวายเป็นทุนการศึกษาแด่สามเณรในวัดทุรกันดาร สร้างห้องปฏิบัติธรรมที่วัดป่าวชิรบรรพต จ.ชลบุรี และสร้างวิหารถวายปิยโปฎกธรรมสถาน ที่ จ.ลำพูน