สองล้อชีวิต

จะว่าไป บนอานสองล้อชีวิต...ไม่รู้ว่าเราจะต้องปั่นไปอีกนานเท่าไหร่กว่าจะถึงที่หมายจริงๆ

โดย...พิเชษฐ์ ชูรักษ์

การพูดถึงอนาคต หรือวางเป้าหมายของชีวิตในบางครั้ง ถ้าขาดความมุ่งมั่นอย่างแรงกล้า จุดหมายปลายทางที่เราวาดวางไว้ก็อาจเดินหนีเราไปเรื่อยๆ ก็ได้

เด็กชายวัย 6 ขวบ หัดปั่นจักรยานสองล้อ (รถสองล้อปั่น หรือรถถีบตามคำเรียกในท้องถิ่น) ด้วยมีเป้าหมายชัดเจน อย่างแรก เพราะมันเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้เด็กวัยขนาดเขาไม่ต้องพึ่งพาเอวแม่ในการไปไหนมาไหนอีก

ประการต่อมา มันเป็นการเดินทางด้วยความเร็วด้วยตัวคนเดียวครั้งแรกในชีวิตที่น่าอัศจรรย์ใจมาก

มากกว่านั้น...เป็นความตั้งใจของเด็กน้อยที่จะได้ใช้อุปกรณ์ชิ้นใหม่ที่พ่อแม่ซื้อให้ปั่นไปโรงเรียนด้วยความรู้สึกภาคภูมิ

แต่ก็นั่นแหละ...กว่าจะประสบความสำเร็จตามความคาดหวัง ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เลย

คุณตาผู้ซึ่งทำหน้าที่เลี้ยงดูเขาระหว่างพ่อแม่ต้องไปทำงาน ทนเห็นหลานเงอะๆ งะๆ ล้มคว่ำเก้ๆ กังๆ ไม่ไหว จึงเรียกไปแนะเคล็ดลับว่า “ความตั้งใจอย่างเดียวไม่พอ เราจะต้องมีความกล้า และต้องไม่กลัวเจ็บ ที่สำคัญจะทำอะไรเราต้องมีความมุ่งมั่นด้วย”

ว่าแล้วคุณตาก็จูงจักรยานขึ้นไปยังบริเวณเนินสูงสุดของสนามหญ้าในบ้าน (บ้านในต่างจังหวัดมีเนื้อที่กว้างหลายไร่) พร้อมแล้วก็เอามือจับตะแกรงท้ายจักรยาน สั่งให้เจ้าหลานชายขึ้นประจำที่ และก็ผลักจักรยานให้พุ่งทะยานไปข้างหน้าสุดแรง...

เด็กชายรู้สึกลมปะทะใบหน้าแรง ลำตัวเกร็ง ขาแข็งทื่อ...นาทีนั้นถ้าไม่ตัดสินใจทำอะไรซักอย่าง ไม่ชนต้นไม้ จักรยานก็คงพุ่งเข้าป่าไปเลย...
ด้วยสัญชาตญาณเอาตัวรอด เขาจึงเริ่มขยับขาปั่นบันไดถีบ พร้อมขยับแฮนด์หรือมือจับเพื่อเลี้ยวบังคับรถไปในทิศทางที่ปลอดภัย

หลานชายของคุณตาแหงนหน้ามายิ้มอย่างชอบใจ ขณะเลี้ยวรถหนีป่าด้านหน้าออกมาได้

...และก็ขอให้คุณตาช่วยทำอย่างเดิมอีกหลายรอบ

ถัดจากวันนั้น...เด็กชายวัย 6 ขวบ ก็ปั่นจักรยานสองล้อได้ด้วยตัวเอง ทั้งๆ ที่ยังไม่สามารถขึ้นไปนั่งบนอานได้ (ต่างจากจักรยานสมัยนี้มีหลายขนาดให้เลือก รวมทั้งมีรุ่นให้ปรับอานขึ้นลงตามความสูงได้ตามต้องการ)

คุณตาวัย 60 จึงเป็นไอดอลของเขา เขาจดจำเคล็ดลับการปั่นจักรยานในวัยเด็กมาใช้กับการดำเนินชีวิตเรื่อยมา...

ชีวิตที่เคยหกล้ม ผิดหวัง ท้อแท้ กระทั่งหลายครั้งหมดกำลังใจ แม้คุณตาไม่อยู่แล้ว แต่ยาสามัญของคุณตายังช่วยได้เสมอมา

...ไม่ว่าวันที่เรามุ่งเดินไปข้างหน้าโดยไม่รู้ตัวว่าต้องเผชิญอะไร หรือวันที่เราเดินถึงจุดเลี้ยวของชีวิต...เคล็ดลับในวัยเด็กสอนเขาเสมอ “ความตั้งใจอย่างเดียวไม่พอ เราจะต้องมีความกล้า และต้องไม่กลัวเจ็บ ที่สำคัญจะทำอะไรเราต้องมีความมุ่งมั่นด้วย”

***********************

บ่ายแก่ๆ ในวันหยุด ชายวัยกลางคนเดินออกกำลังกายในสวนของหมู่บ้าน (ด้วยวัยที่ล่วงเลย ไม่สามารถวิ่งหรือเล่นกีฬาเหมือนวัยรุ่นได้อีกแล้ว) เด็กน้อยข้างๆ เปรยขึ้นลอยๆ ขณะเดินจูงมือคุณแม่ไปสนามเด็กเล่น “คุณแม่ ทำไมรัฐบาลเขาไม่แจกจักรยานให้หนูปั่นไปโรงเรียนล่ะ” ... “เหรอ ลูกๆ อยากได้จักรยานเหรอ ลูกยังเล็ก บนถนนรถเยอะนะ แม่ว่าอันตรายออก”... “ลูกไม่อยากได้แท็บเล็ตเหรอ” ... “ไม่ครับ...คอมพ์ที่โรงเรียนก็มี ที่บ้านก็มี”

ชายหนุ่มได้แต่อมยิ้ม...นึกถึงเด็กชาย 6 ขวบ เมื่อ 30 กว่าปีก่อน

***********************

หนุ่มย่างวัยกลางคนต้องตัดสินใจเลือก 2 อย่างในชีวิต...จะมีลูก หรืออยู่ด้วยกันสองคนตายายในบั้นปลาย

ว่ากันว่าการมีลูกคือการเติมเต็ม...การอยู่ด้วยกัน 2 คนโดยไม่มีห่วง คือ ชีวิตที่แหว่งวิ่น

เมื่อต้องการมีลูกมาเต็มเติม คู่สามีภรรยาจึงตัดสินใจเป็น “ผู้ป่วย” ไปพบหมอ หวังหาคำตอบว่าตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาทำไมถึงไม่มีลูก
บรรยากาศหน้าเคาน์เตอร์ศูนย์ผู้มีบุตรยาก ไม่ได้ดูแปลกแยกระหว่างวัย

...แต่เมื่อถึงคิวตรวจ...ผู้ป่วยชายแทบกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่ เมื่อคุณพยาบาลเรียกให้เข้าห้อง “มุ่งมั่น” (ป้ายชื่อห้องสำเร็จกิจผู้ป่วยชาย)
แอบคิดในใจ...นี่เราต้อง “มุ่งมั่น” ขนาดนี้เชียวหรือ

ถัดมา...เพื่อเป็นการสนับสนุนสมมติฐาน (เบื้องต้น) ที่ว่าผู้ป่วยชายควรได้รับการบำบัด เขาตัดสินใจซื้อจักรยานเมาน์เทนไบค์ สำหรับปั่นฟื้นฟูสภาพร่างกายให้กลับมาฟิตและดูกระชุ่มกระชวยอีกครั้ง

วันที่ต้องไปหาซื้อจักรยาน ภาพในวันเก่าๆ ของเด็กชายวัยหัดปั่นผุดลอยขึ้น และชวนให้แอบขำในใจ... “ความตั้งใจอย่างเดียวไม่พอ เราจะต้องมีความกล้า และต้องไม่กลัวเจ็บ ที่สำคัญจะทำอะไรเราต้องมีความมุ่งมั่นด้วย”

ผลการตรวจยังไม่ออก รู้แต่ว่านับแต่นี้ไปเมื่อเลือกจะเต็มเติมให้ชีวิต ไม่ว่าโอกาสจะเป็นจริงได้แค่ไหนก็ตาม...ห้องผู้ป่วยชายของโรงพยาบาลในวันนั้นคงเป็นอีก “เคล็ดลับ” ให้คอยเตือนใจการมีชีวิตอีกครั้ง

จะว่าไป บนอานสองล้อชีวิต...ไม่รู้ว่าเราจะต้องปั่นไปอีกนานเท่าไหร่กว่าจะถึงที่หมายจริงๆ