หลักธรรมเพื่อการสร้างความสำนึกในวิถีพุทธ (ตอน ๗)

ปุจฉา : ในช่วงก่อนเข้าพรรษา ได้ฟังธรรมของพระอาจารย์ที่อุโบสถวัดพระศรีรัตนศาสดาราม

โดย..พระอาจารย์อารยะวังโส 

เมื่อ ๑๐ ก.ค. ๒๕๕๔ มีความน่าสนใจอย่างยิ่ง โดยเฉพาะเรื่องของจิตที่ควรหมั่นตรวจสอบ เพื่อพัฒนาคุณภาพชีวิตให้เข้มแข็ง มั่นคง ในวิถีสังคมที่วุ่นวายอย่างนี้

กราบนมัสการพระอาจารย์

นายฤทธิวุฒิ

วิสัชนา : กว่าจะเข้าถึงธรรม พบทางตรง ก็ผ่านเขาวงกตมาแล้วทั้งนั้น ธรรมนี้ของแท้ไม่ใช่ของปลอม กว่ามันจะดับได้เหมือนกันหมด มีอีกขั้นตอนหนึ่ง เมื่อเรากำลังปฏิบัติธรรม ตั้งใจทำความดี ปรากฏว่ามันผุดพรายของความเป็นอกุศลขึ้นมาในจิตทันที เอาไม่ทันเลยนะ แม้ขณะมองพระพุทธรูป จิตยังตำหนิพระพุทธรูปเลยนะ มันไปหาประเทศของความเศร้าหมองทันทีเลยที่กล่าวมาทั้งหมด

กลับมาหาความหมายตัวเดียวว่า เริ่มต้นชีวิตทุกวัน ตรวจสอบตอนเช้าว่า มีสติไหม และดูว่าสิ่งที่เราทำไปแล้ว มีอะไรบ้างที่มันควรหรือไม่ควร สติคือตัวระลึกรู้ ระลึกรู้ไปในอดีต ดูข้อมูลเก่าๆ ว่ามันเป็นอย่างไร ดูที่ปัจจุบัน รู้ในความเป็นปัจจุบัน ว่าที่ปัจจุบันควบคุมการกระทำสิ่งนี้ถูกต้องหรือไม่ ถ้าเรามีสติดังกล่าวนี้ได้ มันจะทำให้เกิดสัมพันธ์ที่ดีในการเข้าสู่การปฏิบัติที่ชอบ พอมีข้อมูลที่ชอบ ก็จะนำไปสู่ความเพียรที่ชอบ ที่เรียกว่าสัมปชัญญะ สติกับสัมปชัญญะ จึงต้องควบคุมควบคู่ รู้แล้วต้องทำ ระลึกอย่างไรต้องทำอย่างนั้น รู้ชอบก็ทำสิ่งที่ชอบ รู้ชั่วก็ทำสิ่งที่ชั่ว เพราะฉะนั้น สติเป็นความหมายของฝ่ายกุศล

อ่านต่อฉบับพรุ่งนี้