วรพงศ์ วงษ์กะพันธ์ ยิ่งให้ยิ่งได้ อิ่มใจอิ่มบุญ

 โดย อณุสรา ทองอุไร ภาพ : วิศษฐ์ แถมเงิน

 ผู้จัดการฝ่ายการตลาด บริษัท บัตรเคทีซี รับผิดชอบตลาดของสินค้าด้านน้ำมัน ภาพยนตร์ บันเทิง โรงหนัง โบว์ลิ่ง วรพงศ์ วงษ์กะพันธ์ ทำงานที่นี่มานานถึง 13 ปี  

 แม้งานประจำจะมีงานยุ่งเพราะธุรกิจบัตรเครดิตมีการแข่งขันกันสูง แต่เขาก็พยายามหาเวลาว่างช่วงวันหยุด หรือหลังเลิกงาน ไปทำงานจิตอาสาเพื่อสังคมบ้าง เพราะคิดว่าเป็นงานที่มีประโยชน์แบ่งปันเพื่อคนอื่นบ้าง โดยเริ่มทำงานจิตอาสาอย่างจริงจังเมื่อปี 2554 ซึ่งเป็นปีที่น้ำท่วมใหญ่ในกรุงเทพฯ เมื่อ 6 ปีที่ผ่านมา

 ตอนนั้นบ้านวรพงศ์เองก็ประสบปัญหาน้ำท่วมด้วยเช่นกัน จนต้องย้ายไปอยู่ที่ จ.ชลบุรี ชั่วคราว เมื่อไปอยู่ที่นั่นก็มีโอกาสได้ไปช่วยงานของมูลนิธิร่วมด้วยช่วยกัน ซึ่งเป็นมูลนิธิคล้ายๆ ของ จส. 100 โดยเริ่มจากการซื้อของไปบริจาคก่อน 2-3 ครั้ง แล้วก็เริ่มรับรู้ว่าในจุดที่น้ำท่วมมากๆ นั้น มีชาวบ้านที่อยู่ในชุมชนลึกๆ เขาเดือดร้อนมาก เพราะน้ำท่วมเยอะจนไม่สามารถออกมารับของบริจาคได้ ส่วนผู้ที่ไปบริจาคก็เข้าไปไม่ถึงด้วยเช่นกัน เพราะน้ำท่วมสูงถึง 150 ซม.

 “เป็นชุมชนย่านรังสิต เราก็เลยคิดว่า ไหนๆ อยากจะช่วยแล้วก็พยายามช่วยให้ทั่วถึง ก็เลยขอเข้าไปช่วยเป็นอาสาสมัครด้วยจากเดิมที่แค่ซื้อของฝากไปบริจาค แล้วก็เริ่มเล่นวิทยุศูนย์ชุมชน เราเป็นจิตอาสาธรรมดาไม่ได้เป็นกู้ภัย ซึ่งเขามีสมาชิกทั่วประเทศกว่า 4,000 คน จิตอาสาคือเวลาเจอคนรถเสียก็ไปช่วย ถ้าช่วยไม่ได้ก็จะวิทยุไปเรียกสมาชิกที่มีอุปกรณ์มาช่วย เมื่อเจอเหตุด่วนเหตุร้ายก็แจ้งศูนย์ให้ช่วยกระจายข่าวจนกว่าจะได้รับการช่วยเหลือ” เขากล่าวถึงการเข้าไปเป็นจิตอาสาในช่วงปีแรกๆ

 หลังจากนั้น วรพงศ์ ก็พบว่าใกล้ซอยบ้านของเขานั้นมีศูนย์วิทยุ เขาก็เริ่มไปนั่งประจำที่ศูนย์วิทยุหลังเลิกงานบางวัน เรียกว่า ศูนย์อาร์ดี (RD) เวลามีงานอาสาเขาก็จะช่วยประสานงานไปยังจุดต่างๆ เพื่อให้ผู้ประสบเหตุได้รับความช่วยเหลือได้อย่างรวดเร็วยิ่งขึ้น โดยจะทำทุกอย่างตามที่มีผู้ขอความช่วยเหลือเข้ามา ไม่ว่าจะเป็นเอาของไปบริจาค รถเสียบนทางด่วน จับงู ลืมกุญแจในรถ เปลี่ยนยาง โดยสามารถโทรขอความช่วยเหลือมาที่ 1677 ได้ตลอด 24 ชั่วโมง

 วรพงศ์ เล่าต่อถึงงานอาสาตรงนี้ว่า เริ่มทำจริงจังมาถึงตอนนี้เป็นเวลา 5 ปีแล้ว บางวันหลังเลิกงานก็อยู่ที่ศูนย์ บางวันก็ลงพื้นที่

 "การได้ทำงานจิตอาสาเพื่อคนอื่นนั้นเป็นเรื่องที่ดี สังคมก็มีความน่าอยู่ขึ้น เป็นเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ที่เราพอทำเพื่อคนอื่นได้ ผมคิดว่าสังคมที่มีผู้ให้มากกว่าผู้รับจะเป็นสังคมที่ดีงาม  

 มีครั้งหนึ่งเคยมีคนเล่าว่าขับรถไปเจอรถยนต์ชนกันแล้วอยู่ในมุมมืด เขาขับผ่านไปปรากฏว่ามีมอเตอร์ไซค์ขับมาไม่เห็นจุดเกิดเหตุชนซ้ำเข้าไป มอเตอร์ไซค์ตายคาที่ คือ ถ้าหากมีใครหยุดช่วยส่องไฟ แล้วรีบแจ้งศูนย์ให้รีบมาช่วยก็คงไม่มีใครเสียชีวิตเพิ่ม ตอนนี้พอผมเจออุบัติเหตุผมจะรีบวิทยุเรียกศูนย์ หรือช่วยเหลือเบื้องต้นเท่าที่จะทำได้ เพื่อลดความเสียหายไม่ให้เกิดเพิ่มขึ้น”

 การทำบุญมีหลายรูปแบบ วรพงศ์ บอกว่า เขาชอบทำบุญแบบนี้มากกว่าไปทำบุญสร้างโบสถ์ สร้างวิหาร ช่วยคนเดือดร้อนประสบภัยดีกว่า ณ จุดเกิดเหตุเขาต้องการช่วยเหลือเร่งด่วนมากกว่า มีความเสียหายต่อชีวิตและทรัพย์สินมากกว่า มันเป็นนาทีเป็นนาทีตายต่อชีวิตบางคนด้วย

 “ผมคิดว่าทุกคนมีส่วนร่วมได้คนละนิดละหน่อย อย่าคิดว่าไม่ใช่เรื่องของเรา บางคนขับวินมอเตอร์ไซค์ บางคนขับแท็กซี่ ก็มาเป็นจิตอาสาได้ เขาก็ไม่ได้มีรายได้มากมาย แต่เขามีใจที่จะให้ ยิ่งให้ก็ยิ่งได้อิ่มใจอิ่มบุญทำในแบบที่เราทำได้ไม่เดือดร้อนตัวเองไม่เดือดร้อนใคร” เขากล่าวออกมาด้วยความเต็มใจ