อุ้มบุญกันยกใหญ่

“ผู้หญิงคนนี้หน้าตาไม่ค่อยสวยเท่าไหร่ ตาชั้นเดียว หูก็เล็ก คิดว่าน่าจะเป็นผู้หญิงคนนี้ดีกว่า แต่ติดที่ว่าคางเชิดไปนิดนึง”

อย่าเพิ่งเข้าใจว่าเป็นการเลือกดารานางแบบหน้าใหม่เข้าสู่วงการแต่อย่างใด เพราะบทสนทนาข้างต้นเป็นการพูดคุยกันระหว่างลูกค้ากับบริษัทเอเยนต์อุ้มบุญแห่งหนึ่งในกวางเจา ธุรกิจทำนองนี้ได้ขยายเครือข่ายไปตามเมืองใหญ่ทั่วประเทศ เพื่อตอบสนองความต้องการของบรรดาผู้มีฐานะที่อยากจะมีลูก แต่ไม่สามารถมีเองด้วยเหตุผลนานัปการ คนกลุ่มนี้ยอมทุ่มเงินหลายล้านบาทลงทุนจ้างคนมาช่วยอุ้มบุญ ถึงแม้ว่าจะมีกฎหมายเกี่ยวกับการห้ามอุ้มบุญตามสถานพยาบาล แต่ก็ไม่ได้ห้ามการกระทำดังกล่าวในหมู่คนทั่วไป ถือเป็นช่องโหว่ทางกฎหมายที่ส่งผลต่อจำนวนที่เพิ่มขึ้นของธุรกิจประเภทนี้อย่างมาก

เดี๋ยวนี้คู่สมรสที่มีความประสงค์ดังกล่าว มักเดินทางไปเลือกหญิงสาวที่จะช่วยอุ้มบุญด้วยตัวเอง โดยจะผ่านการคัดกรองจากเอเยนต์เป็นอย่างดี ตั้งแต่รูปร่าง หน้าตา สัดส่วน น้ำเสียง เรียกว่าเข้าทำนองคัดสินค้าที่มีคุณภาพ เพื่อสร้างความพึงพอใจให้แก่ลูกค้า เนื่องจากหญิงสาวที่พร้อมจะทำหน้าที่ดังกล่าวมีจำนวนมาก เอเยนต์จึงมักจะส่งประวัติส่วนตัวพร้อมรูปถ่ายไปให้ลูกค้าเลือกก่อน จากนั้นจึงค่อยนัดแนะให้มาพบกัน ไม่น่าเชื่อว่าประวัติส่วนตัวจะมีทั้งในส่วนของประวัติการศึกษา ครอบครัว สีผิว กรุ๊ปเลือด แม้แต่รายละเอียดเกี่ยวกับรอบเดือนก็ยังระบุไว้

 

หลายคนคิดว่าผู้หญิงที่มาอุ้มบุญน่าจะเป็นกลุ่มหญิงสาวชนบทที่ต้องการสร้างรายได้เป็นกอบเป็นกำให้แก่ตัวเอง ด้วยคิดว่าเงินก้อนดังกล่าวจะช่วยปรับเปลี่ยนชีวิตความเป็นอยู่ให้ดีขึ้น ทว่าแนวโน้มของการอุ้มบุญในหมู่นักศึกษา หรือไม่ก็นักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนปลายก็เริ่มปรากฏให้เห็นมากขึ้น โดยแต่ละคนต่างก็มีเหตุผลในการปฏิบัติภารกิจดังกล่าวเป็นของตัวเอง

แต่ที่น่าสะท้อนใจก็คือ หลายรายยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อแลกกับรายได้ที่นำมาใช้ในการจ่ายค่าบัตรเครดิต หรือค่าใช้จ่ายฟุ่มเฟือยต่างๆ และก็มีน้อยรายนักที่ทราบถึงความอันตรายในการประกอบกิจดังกล่าว

ความจริงที่เกิดขึ้นก็คือ บรรดาเอเยนต์ทั้งหลายไม่ได้สนใจในสวัสดิภาพของสาวๆ กลุ่มนี้เลย เพราะหากไม่สามารถบรรลุตามเป้าหมายที่ลูกค้าต้องการ ก็อาจต้องบอกเลิกสัญญาว่าจ้างหรือไม่ก็เจ็บตัวฟรี โดยมากมักเป็นในกรณีที่เด็กที่อุ้มท้องเป็นเพศหญิง มีบางรายที่อุ้มบุญทั้งหมด 5 ครั้ง แต่เพิ่งเป็นเด็กชายครั้งสุดท้าย เธอไม่มีทางเลือกนอกจากทำแท้ง จนกว่าจะได้เด็กชายตามที่ลูกค้าต้องการ

 

เป็นที่ทราบกันว่าปรากฏการณ์การมีบุตรยากที่เกิดขึ้นในสังคมยุคนี้ค่อนข้างน่าเป็นห่วงทีเดียว เพราะจากการสำรวจสำมะโนประชากรครั้งล่าสุดในปี 2010 (สำรวจทุกๆ 10 ปี) พบว่าคู่สมรสทุกๆ 8 คู่ จะประสบปัญหาข้างต้น อัตราการมีบุตรยากสูงถึงร้อยละ 12.5 เปรียบเทียบกับเมื่อ 20 กว่าปีก่อน ที่คู่สมรสมักแต่งงานในวัยที่เหมาะแก่การสืบพันธุ์ จะพบว่าปัญหาดังกล่าวมีเพียงแค่ร้อยละ 3 เท่านั้น ความเจริญก้าวหน้าทางเศรษฐกิจและสังคม ช่วยยกระดับคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้นของประชากร การที่หนุ่มสาวยุคใหม่มีการศึกษาและรายได้งาม ย่อมส่งผลต่ออายุในการออกเรือนที่สูงขึ้น โอกาสในการมีบุตรจึงน้อยลง

นับแต่ปี ค.ศ. 2004 เป็นต้นมา บรรดาเอเยนต์อุ้มบุญเริ่มประชาสัมพันธ์ตามเว็บไซต์ต่างๆ บางแห่งสามารถอุ้มบุญให้ลูกค้ามากถึงปีละ 200 คน หากหักค่าใช้จ่ายจิปาถะที่เกิดขึ้นในระหว่างกระบวนการอุ้มบุญแล้ว กำไรที่ได้จากการผลิตทายาทให้แก่ลูกค้าแต่ละรายมีมูลค่าไม่ต่ำกว่า 4 แสนหยวน (ราว 2 ล้านบาทเศษ) แล้วจะไม่ให้ผู้คนหันมาจับจองธุรกิจที่กำไรงามเช่นนี้ได้อย่างไร

แนวคิดเรื่องการมีบุตรสืบสกุลและความสัมพันธ์ทางสายเลือดที่สืบทอดกันมาช้านาน ถือว่ามีอิทธิพลอย่างมากต่อความคิดของคนในสังคม แต่นานาปัญหาที่เกิดขึ้นกับสังคมวันนี้ ส่งผลต่อสภาพจิตใจและสร้างความกดดันให้แก่คนยุคใหม่อย่างมาก แน่นอนว่ายิ่งปัญหาเรื่องการมีบุตรยากมากขึ้นเพียงใด ตลาดของเอเยนต์อุ้มบุญก็เพิ่มมากขึ้นเท่านั้น

 

นอกเหนือจากการขาดสำนึกด้านมโนธรรมของเอเยนต์ที่ไม่คำนึงถึงบรรดาหญิงสาวที่มาอุ้มบุญว่าจะเป็นเช่นไรแล้ว การตัดสินใจเลือกประกอบกิจดังกล่าวของหญิงสาวยุคใหม่ ก็สะท้อนให้เห็นถึงชีวิตที่ยึดติดกับวัตถุ การอุ้มบุญถือเป็นดาบสองคมสำหรับสังคมที่บ้านเมืองกำลังพัฒนาไปอย่างกว้างไกลแห่งนี้

เป็นเรื่องที่น่าเห็นใจสำหรับคู่สมรสที่มีบุตรยากและปรารถนาที่จะมีทายาทสืบสกุล แต่ก็เป็นเรื่องที่น่าคิดเกี่ยวกับกฎหมายว่าด้วยเรื่องดังกล่าวที่ยังหาทางออกให้แก่ปรากฏการณ์หลบเลี่ยงความผิดของเอเยนต์อุ้มบุญไม่ได้ ตราบที่ยังมีความต้องการของตลาด บริษัทเหล่านี้ก็ยังคงดำเนินธุรกิจตอบสนองความต้องการของลูกค้า หากปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไป ไม่ช้านานาปัญหาก็จะคอยรุมเร้าและสร้างความวุ่นวายให้แก่สังคมจีน