Hokkaido Slow Drive 7

หลังจากพักท้องจากการบริโภคด้วยความอยากแล้ว ผมและลูกสาวก็ออกเที่ยวต่อ โดยทิ้งให้ภรรยาอยู่เฝ้าเจ้าลูกชายคนเล็กที่นอนหลับอยู่ในห้อง จุดหมายปลายทางในช่วงบ่ายของผมอยู่ที่โรงงานชีสฟุราโนะ อย่างที่ผมเคยเขียนไว้บ่อยๆ ว่า ฮอกไกโดนี่ขึ้นชื่อลือชาเรื่องขนม โดยเฉพาะขนมที่ใช้นมเนยเป็นวัตถุดิบในการผลิต ดังนั้นเมื่อมาถึงถิ่นแล้วจะพลาดชมได้อย่างไร อีกประการคือที่โรงงานชีสนี้เขามีกิจกรรมให้ทำเยอะ เช่น คอร์สการทำเนย การทำชีส การทำไอศกรีมและการทำขนมปัง เหมาะกับครอบครัวที่มีลูกอยู่ในวัยเรียนรู้ หรือคุณแม่บ้านอาจจะมาเรียนเพื่อกลับไปทำให้คุณสามีที่บ้านทานก็ได้ไม่ผิดกติกา ขอเพียงแค่สื่อสารภาษาอังกฤษรู้เรื่องบ้างก็พอ และที่สำคัญคือต้องจองมาล่วงหน้า เพราะเขามีเป็นรอบๆ นึงก็ประมาณ 10 คน เพราะถ้าเยอะเกินการดูแลก็จะไม่ทั่วถึง ลูกสาวผมเลือกคอร์สการทำชีสซึ่งใช้เวลาประมาณ 50 นาที ผมเลยมีเวลาเดินสำรวจไปทั่วๆ

อันที่จริงแล้วจะบอกว่าที่นี่คือโรงงานก็ไม่ใช่เพราะส่วนที่มีการผลิตชีสให้ชมนั้นมีแค่ด้านหน้านิดเดียว ควรจะเรียกว่าโชว์รูมมากกว่า นอกนั้นก็เป็นส่วนขายของและห้องเรียนเสียเป็นส่วนใหญ่ ในญี่ปุ่นมีอะไรแบบนี้เยอะมาก ซึ่งผมคิดว่าบ้านเราน่าจะทำเหมือนเขาบ้างเพราะเป็นเสมือนการเรียนรู้นอกห้องเรียน ทั้งเด็กและคนทั่วไปอย่างน้อยก็ได้เห็นวิธีการผลิตถึงแม้จะไม่ใช่ในโรงงานจริงแต่ก็เห็นภาพชัดเจนกว่าในหนังสือหรือสื่อวีดิทัศน์ ผมเคยซื้อหนังสือมาเล่มนึงเป็นหนังสือที่รวบรวมสถานที่เที่ยวสำหรับเด็กซึ่งมีถึง 500 กว่าแห่ง และในนี้กว่าครึ่งเป็นสถานที่ที่ผสานการเรียนรู้ไว้ด้วย แต่พอหันกลับมาดูที่บ้านเราแล้วก็รู้สึกขัดอกขัดใจ เพราะทั้งภาครัฐและบริษัทใหญ่ๆ หลายแห่งชอบพูดถึงเรื่องธรรมาภิบาล แต่เรื่องพื้นฐานอย่างการให้ความรู้กับสังคมกลับไม่ค่อยได้ใส่ใจกัน มีแค่บางบริษัทเท่านั้นที่ทำกันอย่างจริงจัง นอกจากนี้ยังมีอีกมุมนึงในอาคารหลักที่น่าสนใจ เขาโชว์ตัวอย่างอาหารเหมือนที่เราเห็นตามหน้าร้านอาหารญี่ปุ่นเอาไว้ ตอนแรกผมเข้าใจว่าเขาแนะนำวิธีการนำชีสไปประกอบอาหาร พอไปยืนดูใกล้ๆ ปรากฏว่าเป็นมุมแนะนำเมนูอาหารของร้านต่างๆ ในเมืองฟุราโนะที่ใช้ชีสของเขาเป็นส่วนประกอบ ผมว่าไอเดียนี้ดีมากๆ เพราะเป็นการช่วยกันโปรโมตซึ่งกันและกัน ผู้ประกอบการรายใหญ่ก็สามารถช่วยรายเล็กได้ง่ายๆ โดยไม่ต้องลงทุนอะไรมากมาย

พอเดินจนทั่วอาคารหลักแล้วยังพอมีเวลาเหลือ ผมเลยเดินออกด้านนอกเพราะเห็นมีอาคารเล็กๆ อีก ปรากฏว่าเป็นร้านขายไอศกรีมกับพิซซ่า แต่เขาแอบเขียนตัวเล็กๆ ไว้ว่า Ice milk factory และ Pizza factory ผมเข้าใจเอาว่าน่าจะเป็นเพราะด้านในของทั้งสองร้านมีเครื่องทำไอศกรีมและเตาอบพิซซ่าอยู่เลยเหมารวมเรียกโรงงานซะเลย ผมเลือกลองชิมไอศกรีมเพราะทั้งซูชิยักษ์และชีสเค้กยังเต็มท้องอยู่ คงลองพิซซ่าไม่ไหว ไอศกรีมมีให้เลือกหลายรส ผมสั่งรสนมกับรสชีสมาลองเพราะมาถึงโรงงานชีสก็ต้องชิมรสชีสและรสนม เพราะทฤษฎีของผมถ้านมไม่ดีชีสก็ไม่อร่อย แต่ของที่นี่นมเขาดีมาก ชีสก็เลยอร่อยโลด ชิมเสร็จก็ได้เวลา ผมเดินขึ้นไปรับลูกสาวซึ่งนั่งรออยู่แล้วพร้อมของฝากคือชีสที่เพิ่งทำเสร็จหมาดๆ ผมลองชิมดูก็รู้เลยว่านมดีอย่างเดียวไม่พอต้องมีฝีมือด้วย ลูกสาวผมอาจจะฝึกทำชีสได้แต่ความอร่อยยังต้องฝึกอีกนานครับ

จากนั้นผมก็ขับรถต่อไปยังศูนย์รวมของฝาก Furano Marche ผมสังเกตว่าที่ญี่ปุ่นนี่เขาชอบมีศูนย์รวมสินค้าท้องถิ่นตามเมืองต่างๆ ทั้งเล็กใหญ่มีทั่วไปหมด และของของเขาก็เป็นของท้องถิ่นจริงๆ อย่างที่ฟุราโนะนี่มีทั้งของกินขึ้นชื่อและผลิตผลทางการเกษตรทั้งของสดและแปรรูป แต่ของเด็ดๆ เฉพาะทางอย่างชีสเค้กจากร้าน Furano Delice หาไม่ได้ที่นี่นะครับ ซื้อของฝากเสร็จผมก็ขับรถกลับโรงแรม เพราะค่ำนี้ผมมีนัดทานข้าวกับครอบครัวคุณ Ishihira เจ้าของโรงแรม Natulux

อาหารค่ำคืนนี้เป็นฝีมือของพ่อครัวของโรงแรม ซึ่งเด่นเรื่องอาหารฝรั่ง ที่ฮอกไกโดนี่มีอาหารฝรั่งดีๆ ให้ทานหลายร้านมาก เพราะวัตถุดิบของที่นี่ทั้งสดทั้งดี พ่อครัวฝีมือดีหลายท่านจึงเลือกใช้วัตถุดิบจากฮอกไกโดโดยเฉพาะพืชผัก อย่างจานแรกของผมก็คือ แอสพารากัส ที่ผมไปตัดเมื่อตอนเช้า เอามานึ่งทานกับมายองเนส ง่ายๆ แต่อร่อยด้วยความสดของวัตถุดิบ จานถัดมาเป็นอาหารทะเลย่างที่เน้นความสดอีกเช่นกัน จานหลักเป็นสเต๊กเนื้อสันในเสิร์ฟพร้อมข้าวหรือขนมปัง เนื้อวัวญี่ปุ่นที่ทั้งนุ่มและชุ่มฉ่ำทานคู่กับพืชผักท้องถิ่น อาทิ ฟักทอง มันเทศฯ และข้าวญี่ปุ่นแบรนด์ Yumepirika ข้าวท้องถิ่นของฮอกไกโดที่เข้ากันได้เป็นอย่างดี ปิดท้ายด้วยของหวานเป็นพุดดิงและไอศกรีม ตบด้วยกาแฟร้อนๆ หอมกรุ่นละมุนลิ้นที่มาพร้อมกับคุกกี้ขนาดพอคำ ปิดท้ายมื้อค่ำแสนอร่อยและอุดมไปด้วยมิตรไมตรีจากโรงแรม Natulux หลังอาหารค่ำผมดอดไปแช่น้ำร้อนผ่อนคลาย ก่อนจะฝ่าสายฝนกลับมานอนหลับฝันดี Good Night Furano