เลือกตั้ง69 : เกมที่ถูกวางหมากล่วงหน้า กับลูกเต๋าในมือประชาชน

การเมืองไทยก่อนศึกเลือกตั้งปี 2569 เปรียบเสมือน กระดานหมากรุกที่ตัวเดินหลักถูกจัดวางไว้เกือบครบ 
ฝ่ายอำนาจเดิมและพรรคการเมืองขนาดใหญ่ต่างประเมินผลล่วงหน้า วางสูตรรัฐบาล และจับคู่พันธมิตรอย่างรอบคอบ
ทว่าในความนิ่งนั้น กลับมี “แรงสั่นสะเทือนเงียบ” ที่อาจพลิกกระดานได้ทั้งแผง นั่นคือ การตัดสินใจของประชาชน 53 ล้านเสียง 

การออกมาใช้สิทธิ : ลูกเต๋าที่ทำให้สูตรการเมืองพังได้

แม้ในหมู่ชนชั้นนำทางการเมืองจะมีการพูดถึง “ดีลที่คุยกันไว้แล้ว” แต่ข้อมูลเชิงโครงสร้างชี้ชัดว่า หากผู้มีสิทธิเลือกตั้งออกมาใช้สิทธิอย่างหนาแน่น ผลลัพธ์สามารถ ล้มสมมติฐานเดิมทั้งหมด ได้ทันที

การเลือกตั้งครั้งนี้จึงไม่ใช่เพียงการแข่งขันของพรรคการเมือง หากแต่เป็นบททดสอบว่า ประชาชนจะยอมรับการเมืองแบบตั้งเกมล่วงหน้า หรือจะทวงอำนาจกลับมาด้วยบัตรเลือกตั้ง

ภาคอีสาน–โคราช : พื้นที่ชี้ขาดรัฐบาล

ภาคอีสานยังคงเป็น “หัวใจของสมการอำนาจ” ด้วยผู้มีสิทธิเลือกตั้งราว 17.5 ล้านคน คิดเป็น 133 ที่นั่ง พรรคใดครองพื้นที่นี้ได้ มีโอกาสก้าวขึ้นเป็นแกนนำจัดตั้งรัฐบาลสูงมาก

ในบรรดาจังหวัดทั้งหมด นครราชสีมา (โคราช) ถูกจับตาเป็น “ตัวแปรทองคำ” หากพรรคใดเจาะพื้นที่นี้ได้สำเร็จ จะได้จำนวน สส. เพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ และส่งผลโดยตรงต่อการต่อรองหลังเลือกตั้ง

Clean Election : วาทกรรมสวยหรือเงื่อนไขจริงของการเปลี่ยนประเทศ

การรณรงค์ “เลือกตั้งสะอาด” ถูกยกขึ้นมาเป็นสัญลักษณ์ของ “จุดเปลี่ยนประเทศไทย” แต่ในเชิงนัยซ่อนเร้น นี่คือ **ความพยายามดึงเกมกลับมาอยู่ในสนามนโยบายและข้อมูล** ลดบทบาทอำนาจนอกระบบและการเมืองหลังม่าน

คำถามสำคัญไม่ใช่ว่าใครพูดถึง Clean Election มากที่สุด แต่คือ **ประชาชนจะเข้าถึงข้อมูลจริงของแต่ละพรรคได้มากพอหรือไม่** ก่อนตัดสินใจ

 First Vote – Gen Z : พลังเงียบที่เขย่าทั้งระบบ

โครงสร้างประชากรคือปัจจัยที่ชนชั้นนำการเมืองกังวลมากที่สุด

First Vote มีประมาณ 3.2–3.4 ล้านคน (6%) ซึ่งเพียงกลุ่มเดียวสามารถแปลงเป็น สส. บัญชีรายชื่อได้ถึง  11–12 ที่นั่ง

Gen Z (18–28 ปี) มีสัดส่วนสูงถึง 18.5% ของผู้มีสิทธิเลือกตั้ง และมีพฤติกรรม “เลือกพรรคเดียว” อย่างเหนียวแน่น แตกต่างจาก Gen Y, X และ Baby Boomer ที่คะแนนกระจาย

ยิ่งไปกว่านั้น ในพื้นที่เฉพาะ เช่น ตาก เขต 2–3 และสามจังหวัดชายแดนใต้ (ปัตตานี นราธิวาส ยะลา) สัดส่วน Gen Z สูงถึง26–28% ซึ่งหมายความว่า คนรุ่นใหม่สามารถ “ชี้ขาดผลเขต” ได้จริง ไม่ใช่แค่ในเชิงสัญลักษณ์

เป้าหมายพรรคใหญ่ : ระหว่างแลนด์สไลด์กับเกมตั้งรับ

พรรคประชาชน ตั้งเป้า 170–250 ที่นั่ง หวังแลนด์สไลด์และจัดตั้งรัฐบาลพรรคเดียว สะท้อนการประเมินว่าโอกาสจับมือกับพรรคอื่นมีจำกัด ฐานหลักคือคะแนนคนรุ่นใหม่ที่ขยายตัวเร็ว

พรรคเพื่อไทย อยู่ในโหมด “ตั้งรับเชิงยุทธศาสตร์” เป้าหมาย 150–200 ที่นั่ง เพื่อรักษาบทบาทแกนหลักในการจัดตั้งรัฐบาล

พรรคภูมิใจไทยตั้งเป้า130–140 ที่นั่ง ใช้ยุทธศาสตร์ดึง สส. เกรด A เสริมความแข็งแรงเขต และแก้จุดอ่อนบัญชีรายชื่อด้วย “เทคโนแครต”

 กลยุทธ์ลึกภูมิใจไทย : ดูด–ดีล–ท็อปอัพ

หลังบทเรียนปี 2566 ที่ได้ สส. บัญชีรายชื่อเพียง 3 ที่นั่ง ภูมิใจไทยปรับเกมอย่างเป็นระบบ

• รวบรวมสส. เกรด Aจากหลายพรรค เพื่อการันตีชัยชนะระดับเขต
• ดึง ผู้เชี่ยวชาญนอกการเมือง** ลงบัญชีรายชื่อ เพื่อเพิ่ม Popular Vote
• วางคำสั่งลับ “ท็อปอัพ” ให้ สส. เขตช่วยหาเสียงพรรค เพื่อดันบัญชีรายชื่อเป้า7–10 ที่นั่ง

สูตรรัฐบาล 270 เสียง : ดีลไม่ลับที่ทุกคนพูดถึง

สูตรที่ถูกกล่าวถึงมากที่สุดคือ
ภูมิใจไทย + เพื่อไทย + กล้าธรรม

ภูมิใจไทย 130
เพื่อไทย 110–120
พรรคกล้าธรรม 30–40
รวมราว 270 เสียงพอดีกึ่งหนึ่ง

พรรคกล้าธรรมจึงถูกมองเป็น “ข้าวต้มมัด” ที่ผูกกับภูมิใจไทย เพื่อสร้างเสถียรภาพรัฐบาล และเป็นตัวเลือกแทนพรรคประชาธิปัตย์ ที่ยังมีเงื่อนไขทางจุดยืน โดยเฉพาะบทบาทของอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ

บทสรุป : เครื่องจักรถูกประกอบแล้ว แต่คนกดสวิตช์คือประชาชน

การเมืองปี 2569 อาจดูเหมือน เครื่องจักรการเมืองที่ประกอบเสร็จเรียบร้อย ฟันเฟืองใหญ่ถูกจัดวาง น็อตพิเศษถูกขันแน่น แต่คำถามสุดท้ายยังคงอยู่

> เครื่องจักรนี้จะได้ทำงานจริงหรือไม่
> ขึ้นอยู่กับว่า “ประชาชนจะกดสวิตช์ให้มันเดิน” หรือเลือกสร้างเครื่องจักรใหม่ด้วยบัตรเลือกตั้งในมือ

ในเกมที่หลายฝ่ายคิดว่าคำนวณไว้หมดแล้ว ตัวแปรที่ไม่อาจควบคุมได้จริง ๆ ยังคงเป็นประชาชน และนั่นคือเหตุผลที่การเลือกตั้ง 2569 ยังไม่ใช่เกมที่ใครชนะไปแล้วล่วงหน้า

เรียบเรียง : อมรเดช ชูสุวรรณ บรรณาธิการข่าวการเมือง