เลิกฟูมฟาย?

โดย...e-ช้าน [email protected]

ไม่ทราบว่าท่านนายกฯ ประยุทธ์ จันทร์โอชา หงุดหงิดอะไรนักหนาถึงได้โมโหโกรธาเอากับน้องๆ สื่อมวลชนจนวงแตก

ไม่รู้ว่าท่านโมโหจริงๆ จากคำถามแทงใจดำ หรือจงใจแสดงอาการออกสื่อ เพื่อเรียกร้องความเห็นใจจากแฟนคลับกันแน่

ความจริงช่วง 2 ปีที่ผ่านมา นายกฯ ประยุทธ์ น่าจะเข้าใจสภาพปัญหาประเทศมากพอสมควร และน่าจะเห็นอุปสรรคของการแก้ปัญหาต่างๆ ได้ดีเช่นกัน

แต่ปัญหาต่างๆ ที่มีอยู่ทั้งหลายเป็นร้อยเป็นพันเรื่องไม่ได้เกิดจากอดีตไปเสียทั้งหมด แม้ พล.อ.ประยุทธ์ มักนำมาอ้างอยู่เสมอๆ ว่าเป็นเพราะรัฐบาลในอดีตก่อเรื่องไว้ แล้วตัวท่าน คณะของท่านต้องอาสาเข้ามาแก้ไข

ถ้ายังคิดอยู่อย่างนี้มันจะแก้อะไรไม่ได้เลย เพราะปัญหามีไว้ให้แก้ แต่หลายปัญหาในวันนี้เกิดจากการออกคำสั่งในช่วงที่ท่านอยู่ในอำนาจก็ไม่น้อย และคำสั่งเหล่านั้นก็เริ่มจะสร้างปัญหาที่มีมากอยู่แล้วให้เพิ่มมากขึ้นอีกด้วย

ถ้าท่านจะรู้สึกหงุดหงิดรำคาญคนอื่น เพราะแก้ปัญหาไม่ได้ สาเหตุมันก็น่าจะเป็นเรื่อง “ความสามารถ” ในการบริหารประเทศของผู้นำ ท่านต้องทบทวนดูว่า ที่ผ่านมาได้เลือกคนที่มีความรู้ความสามารถมาช่วยงานได้มากน้อยแค่ไหน

ที่สำคัญ “นิยาม” และความหมายของคำว่า “ความมั่นคง” ที่ยกมาเป็นปฐมบทของทุกเรื่องในทุกวันนี้ถูกตีความไปในทิศทางไหน เพื่อประโยชน์ของใครกันแน่

เรื่องนี้ต่างหากที่น่าจะเป็นต้นตอที่แท้จริง หากนำเอาเรื่องในอดีตมาอ้างอยู่เรื่อยๆ ว่าเป็นสาเหตุของทุกเรื่อง โอกาสที่ประเทศจะรอดพ้นภัยทั้งปวงยิ่งไม่มีทางเป็นจริง แต่มันจะกลายเป็นการตีโพยตีพาย หรือข้อแก้ตัวเสียมากกว่า

ผู้นำที่ดีและได้รับการยกย่องระดับโลกนั้น ล้วนแล้วแต่เป็นผู้ใช้ความสามารถที่มีแก้ปัญหาในเรื่องยากๆ จนเป็นแบบอย่างความสำเร็จให้คนรุ่นหลังเดินตามทั้งสิ้น

เนลสัน แมนเดลา อดีตผู้นำแอฟริกาใต้ผู้ล่วงลับ รัฐบุรุษของโลกผู้อุทิศตนต่อสู้ลัทธิเหยียดผิว สามารถผลักดันให้เกิดสันติภาพขึ้นทั่วโลก ก็ต้องต่อสู้อย่างยาวนานและแลกมาด้วยอิสรภาพ และสิ่งสำคัญยิ่งก็เพื่อให้ได้มาซึ่งความเป็น “ประชาธิปไตย” ซึ่งนั่นก็คือความเท่าเทียมกันของมนุษย์

กฎแห่งความสำเร็จความเป็นผู้นำที่ดีของเขาข้อหนึ่งก็คือ ต้องกล้ายอมรับความจริง และล้มเลิกความคิดห่วยๆ เสีย

คนเป็นผู้นำต้องไม่แสดงออกถึงความกลัว ไม่ว่ากลัวปัญหา กลัวความไม่สำเร็จ หรือย่อท้อต่ออุปสรรค เพราะถ้าผู้นำแสดงความกลัวออกมา ลูกน้องก็จะพลอยขวัญเสียไปด้วย

แต่ถ้าผู้นำสงบนิ่งแม้ยามมีภัย ไม่ทำตัวเป็นกระต่ายตื่นตูมฟูมฟายไปเสียทุกเรื่อง คนรอบข้างก็จะฮึกเหิมร่วมเป็นร่วมตายกับเราด้วย

ยกเรื่องนี้มาเล่าไม่ได้หวังจะยกแมนเดลามาเปรียบเทียบกับผู้นำบ้านเรา แค่หยิบมาพูดเตือนสติบรรดาผู้นำทั้งหลาย...ถ้าไม่มีความสามารถ ขาดคนยอมรับ ต้องรู้ตัวเอง และล้มเลิกความคิดห่วยๆ เสีย เพราะมีคนอีกจำนวนมากที่เหมาะต่อการแก้ไขเรื่องยากๆ