ทองแท้ไม่แพ้ไฟ

โดย...ธนพล บางยี่ขัน

ทุบโต๊ะเลยว่า หากไม่ทำ “ประชามติ” ร่างรัฐธรรมนูญฉบับนี้จะกลายเป็นชนวนปัญหาที่นำไปสู่ความขัดแย้งรอบใหม่ ฉุดให้ทุกอย่างกลับมาสู่วังวนความขัดแย้งเหมือนเดิม

ยิ่งเวลานี้เสียงวิพากษ์วิจารณ์ต่อร่างรัฐธรรมนูญหนาหูในหลายๆ ประเด็น บางฝ่ายมองว่า “ถอยหลังเข้าคลอง” บางฝ่ายมองว่า “เกาไม่ถูกที่คัน” บางฝ่ายมองว่า “ทำตรงข้ามกับสิ่งที่ควรจะเป็น” บางฝ่ายมองว่า “เปิดช่องสืบทอดอำนาจ”​ ดังนั้นการจะทำให้รัฐธรรมนูญเป็นที่ยอมรับท่ามกลางความเคลือบแคลงเหล่านี้คงเป็นไปได้ยาก

การจะมอบอำนาจสภาปฏิรูปแห่งชาติ (สปช.) ​ให้เป็นผู้ “ชี้ขาด” ว่าจะเห็นชอบกับร่างรัฐธรรมนูญฉบับนี้หรือไ​ม่ จึงอาจไม่ใช่คำตอบที่ถูกต้อง เพราะประชาชนที่จะเป็นผู้มีส่วนได้ส่วนเสียกับรัฐธรรมนูญโดยตรง ไม่ได้มีส่วนในการแสดงความคิดความเห็น อย่าลืมว่าที่มาของ สปช.ก็มาจากคณะรัฐประหาร ไม่ได้ยึดโยงกับประชาชน ย่อมไม่อาจสะท้อนความคิดความเห็นของประชาชนได้

กระบวนการรับฟังความคิดเห็นของประชาชนที่ทางกรรมาธิการยกร่างรัฐธรรมนูญจัดเวทีต่างๆ ก็ยากจะได้รับรู้รับฟังความเห็นอย่างทั่วถึง หรือแม้แต่ในหลายประเด็นที่มีเสียงทักท้วงจากสังคม แต่ดูเหมือนเสียงเหล่านั้นจะไม่มีผลนำไปสู่การเปลี่ยนแปลง

การเปิดให้ประชาชนได้ตัดสินใจว่า “รับ” หรือ “ไม่รับ” ร่างรัฐธรรมนูญฉบับนี้ด้วยตัวเองจึงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดในสถานการณ์เช่นนี้ นอกจากจะใช้ฉันทามติของประชาชนเป็นตัวประคองให้รัฐธรรมนูญบังคับใช้ต่อไปได้ในอนาคตแล้ว ยังจะเป็นเกราะป้องกันผู้ที่จะมาฉีกหรือจะแก้ไข

ที่สำคัญหากมั่นใจว่าร่างรัฐธรรมนูญฉบับนี้ดีจริงก็ไม่จำเป็นต้องห่วงอะไร หากจะให้ประชาชนเป็นผู้ตัดสินใจโดยตรงว่าใช้รัฐธรรมนูญฉบับนี้หรือไม่ ​แต่ก่อนจะถึงจุดนั้นประเด็นที่ควรจะให้ความสำคัญคือการรับฟังในประเด็นต่างๆ เพื่อนำมาปรับแก้ไขให้เป็นไปตามความต้องการของสังคม