อย่าแก้ปลายเหตุ

โดย...ปริญญา ชูเลขา

นโยบายเพื่อช่วยเหลือชาวนา ตามที่ ม.ร.ว.ปรีดิยาธร เทวกุล รองนายกรัฐมนตรีฝ่ายเศรษฐกิจ ประกาศอย่างมั่นใจว่าจะช่วยดันราคาข้าวให้สูงขึ้น ด้วยมาตรการปล่อยสินเชื่อแก่ชาวนา 80% เพื่อชะลอการนำข้าวออกมาขายในตลาด พร้อมกับให้ชาวนาเก็บข้าวไว้ในยุ้งฉางตัวเอง กล่าวง่ายๆ คือ รัฐบาลใช้สินเชื่อเป็นเครื่องมือให้ชาวนาเก็บข้าวไว้ในบ้านตัวเองอย่าเพิ่งขาย รอจนกว่าราคาข้าวในตลาดขยับขึ้นค่อยเอาข้าวออกมาขาย

แม้นโยบายดังกล่าวโดยหลักการดี แต่อย่าลืมว่าตลาดข้าวคือตลาดของผู้ซื้อ เช่น ผู้ส่งออกหรือโรงสี ย่อมมีอำนาจต่อรองสูงกว่าชาวนา เช่นเดียวกับนโยบายจ่ายเงินช่วยเหลือให้ชาวนาไร่ละ 1,000 บาท ไม่เกิน 15 ไร่ เริ่มต้นจ่ายเงินในวันที่ 20 ต.ค.นี้ เกิดคำถามว่าเหตุใดเลือกช่วยแต่ชาวนา 3.4 ล้านครัวเรือน ท่ามกลางเศรษฐกิจย่ำแย่ประชาชนทุกกลุ่มเดือดร้อนเช่นกัน

เหตุใดไม่แจกเงินคนอาชีพอื่นๆ ด้วย เช่น ชาวประมง ชาวสวนยาง ชาวไร่ หรือคนทำงานโรงงาน เพื่อกระตุ้นการบริโภค

ดังนั้นจึง ทุบโต๊ะ ว่านโยบายดังกล่าวแค่มาตรการระยะสั้นๆ มิได้แก้ปัญหาระยะยาว เพราะสิ่งที่รัฐบาลควรทำ คือ การลดต้นทุนการผลิต เช่น การสนับสนุนการจ้าง 1 หมู่บ้าน 1 รถไถ หรือ 1 รถเกี่ยว โดยใช้แรงงานในชุมชนรับจ้างในราคาถูก หรือลดต้นทุนปุ๋ยเคมีภัณฑ์ด้วยการสนับสนุนนโยบายปุ๋ยและยาชีวภาพที่ทำจากสมุนไพร หรือลดต้นทุนเมล็ดพันธุ์

ด้วยการสร้างคลังเมล็ดพันธุ์ของชุมชน มีการคัดเลือกพันธุ์ที่เหมาะสมกับการเพาะปลูกในท้องถิ่น หรือแม้แต่ควรสร้างยุ้งฉางชุมชนเพื่อร่วมกันเก็บรักษาข้าวให้ได้คุณภาพ มิใช่มุ่งแต่แก้ไขปัญหาที่ปลายเหตุอย่างเดียว