เบี้ยวๆ บูดๆ

โดย...ณ กาฬ เลาหะวิไลย

อาชีพที่กำลังทำเงินเป็นล่ำเป็นสันอยู่ในขณะนี้ กำลังเกิดขึ้นที่แนวชายแดนไทยกับบรรดาประเทศเพื่อนบ้าน

นั่นก็คือการขนสินค้าเถื่อนผ่านแดน

สินค้าที่ขนเข้าประเทศไทยก็คือ ข้าว เนื่องจากราคาข้าวของไทยมีการจำนำสูงถึงเกวียนละ 15,000 บาท จึงทำให้เกิดการนำข้าวเขมร ข้าวพม่า ที่ราคาถูกกว่าในประเทศไทยอย่างมหาศาล เข้ามาและเข้าสู่โครงการรับจำนำข้าว

ใครจะไปรู้ว่าข้าวพม่า ข้าวเขมร มีหน้าตาอย่างไร ยิ่งเฉพาะเมื่ออยู่ไกลโพ้นถึงแนวชายแดน ยิ่งไม่ต้องพูดถึง

ขบวนการค้าข้าวชายแดน สร้างผลกำไรเป็นกอบเป็นกำ และเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้ปริมาณการรับจำนำข้าวของไทย โป่งพองขึ้นมาอย่างน่าฉงน

นั่นเป็นการทำกำไรรอบแรกในเที่ยวขามาของการลักลอบค้าขายในแนวชายแดน

ในขากลับ สิ่งที่บรรดาขบวนการลักลอบขนส่งกระทำกันก็คือ การขนเอาก๊าซหุงต้มกลับไปประเทศของตัวเอง

สาเหตุเนื่องจากประเทศไทยมีการอุดหนุนราคาก๊าซหุงต้มจนต่ำกว่าประเทศเพื่อนบ้าน การขนก๊าซกลับไปจึงสร้างกำไรอย่างมากมายให้เกิดขึ้น

นี่แหละคือเป็นกำไรรอบที่ 2 เที่ยวขากลับ และเป็นเหตุทำให้ปริมาณการใช้ก๊าซหุงต้มของไทยเพิ่มมากขึ้น จนต้องนำเข้าจากต่างประเทศ

กระบวนการขนข้าวเข้ามาจำนำในไทย และขนก๊าซหุงต้มกลับออกไปขาย เกิดขึ้นจากหลายสาเหตุ ทั้งการสมรู้ร่วมคิดของพ่อค้ากับเจ้าหน้าที่รัฐที่เกี่ยวข้อง

แต่ที่เป็นต้นตอประการสำคัญก็เนื่องจากการบิดเบือนกลไกราคานั่นเอง

ไม่ว่าจะเป็นการบิดเบือนราคาข้าว โดยรับจำนำในราคาสูงเกิน หรือการบิดเบือนราคาก๊าซหุงต้มที่อุดหนุนในราคาที่ต่ำกว่าปกติ

หากไม่มีการบิดเบือนราคาสินค้าเหล่านี้ ก็ไม่มีแรงจูงใจให้เกิดการลักลอบขนสินค้าเถื่อน

ที่สำคัญและน่าเจ็บใจก็คือ การจำนำข้าวราคาสูง การอุดหนุนก๊าซในราคาต่ำ สุดท้ายแล้วผู้ที่จะต้องจ่ายเงินชดเชยส่วนต่างก็คือบรรดาประชาชนผู้เสียภาษี

เท่ากับว่าคนที่จ่ายภาษีเป็นคนอุดหนุนแจกจ่ายให้กับบรรดาเพื่อนบ้านทั้งหลาย ไม่ว่าจะแจกจ่ายในรูปของโครงการรับจำนำข้าว หรืออุดหนุนราคาก๊าซ

ยุคนี้จึงเป็นยุคแห่งการเบี้ยวๆ บูดๆ ซุกหนี้ ซ่อนปัญหา

ไม่รู้ว่าบ้านเมืองมีกรรมอะไรถึงต้องมาเจอสภาพแบบนี้