มันมาแล้ว

โดย...ณ กาฬ เลาหะวิไลย

สัญญาณที่ต้องระมัดระวังมาแล้ว นั่นคือตัวเลขหนี้ของสำนักงานบริหารหนี้สาธารณะ (สบน.)

ยอดหนี้สาธารณะคงค้าง ณ วันที่ 30 เม.ย. 2555 มีจำนวน 4.61 ล้านล้านบาท หรือคิดเป็น 42.40% ของขนาดเศรษฐกิจ

ในช่วง 2 เดือนที่ผ่านมา คือ มี.ค. และ เม.ย. ตัวเลขหนี้สาธารณะเพิ่มขึ้นถึง 2.66 แสนล้านบาท หรือเฉลี่ยเดือนละเป็นแสนล้านบาทโดยทั้งหมดเป็นผลมาจากการกู้เพื่อชดเชยการขาดดุลงบประมาณ

ยิ่งเมื่อย้อนกลับไปดูตัวเลขหนี้ในช่วงเดียวกันของปีก่อนจะเห็นแนวโน้มชัดเจน

นั่นคือในเดือน เม.ย. 2554 จะพบว่าขณะนั้นมีหนี้สาธารณะอยู่ 4.24 ล้านล้านบาท

หรือพูดง่ายๆ ในช่วง 1 ปี ยอดหนี้บานขึ้นไปเกือบ 4 แสนล้านบาทแล้ว

และอัตราการเติบโตของหนี้ยังเพิ่มพูนขึ้นไปเรื่อยๆ โดยจะแตะระดับอันตรายคือ 60% ของขนาดเศรษฐกิจได้ไม่ยากนักในระยะเวลาไม่กี่ปีจากนี้

การเพิ่มหนี้เป็นสิ่งที่ไม่ยาก แต่การลดหนี้กลับกลายเป็นยากกว่า เพราะสารพัดโครงการของรัฐบาลต่างต้องใช้จ่ายเงินผูกพันระยะยาวทั้งสิ้น

อย่างโครงการแจกแท็บเล็ตให้เด็กนักเรียน ป.1 ที่เริ่มต้นแล้ว ก็ต้องแจกกันไปเรื่อยๆ ทุกปี เมื่อมีนักเรียนรุ่นใหม่เข้ามา

นี่แหละ คือเงินที่ผูกพันทุกปี และต้องใช้เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

หรืออย่างโครงการรับจำนำข้าวเปลือกเกวียนละ 1.5 หมื่นบาท ที่จะสร้างผลขาดทุนนับแสนๆ ล้านบาท

จริงอยู่แม้ตัวเลขผลขาดทุนจะไปซุกเอาไว้ที่ ธนาคารเพื่อการเกษตรและสหกรณ์การเกษตร (ธ.ก.ส.) แต่สุดท้ายรัฐบาลต้องไปรับภาระหาเงินให้กับ ธ.ก.ส.อยู่ดี ไม่ว่าจะไปซุกหนี้ไว้ที่จุดใด

วิกฤตเศรษฐกิจในยุโรปเห็นตัวอย่างชัดเจนแล้ว มาจากการสร้างหนี้และเพิ่มโครงการประชานิยมที่ผูกพันหนี้สินมากขึ้นเรื่อยๆ

นี่แหละ ถ้าเรายังเป็นอย่างนี้อยู่ ในเวลาไม่นานนักก็รับรองได้

จอดไม่ต้องแจวแน่นอน