คอนโดไลฟ์

ตึกสูงกับแผ่นดินไหว

โดย...โอภาส ศรีพยัคฆ์

 
ตึกสูงกับแผ่นดินไหว

ไม่น่าเชื่อนะครับว่า เมื่อ 2 เดือนก่อน ผมยังเล่าถึงเรื่องราวความประทับใจจากที่ได้ไปญี่ปุ่นมาหมาดๆ จากเมืองสวยๆ ที่มีนักท่องเที่ยวพากันไปเยี่ยมเยือนไม่ต่ำกว่าปีละหลายแสนคน แต่อีก 1 เดือนต่อมา กลับต้องเผชิญภัยพิบัติจากธรรมชาติที่รุนแรงที่สุดครั้งหนึ่ง และหลังจากนั้นไม่นาน ก็เกิดแผ่นดินไหวขึ้นอีกในพม่า แรงสั่นสะเทือนยังส่งผลมาถึงเมืองไทย ที่แม้แต่บนตึกสูงในกรุงเทพฯ เราเองก็ยังรู้สึกได้

ทีนี้คำถามที่ตามมาก็คือ ในการก่อสร้างตึกสูงต่างๆ ในกรุงเทพฯ มีการคำนวณเผื่อเหตุการณ์แผ่นดินไหวไว้หรือเปล่า ซึ่งในฐานะของผู้ที่ทำที่อยู่อาศัยลอยฟ้ามานาน ก็ตอบได้ตรงนี้เลยครับว่า พ.ร.บ.ควบคุมอาคาร จะมีการกำหนดมาตรฐานในการก่อสร้างไว้เพื่อรองรับความเสี่ยงในการเกิดพิบัติภัยต่างๆ ซึ่งก็จะมีความปลอดภัยในระดับหนึ่ง

อย่างไรก็ตาม ในกรณีของการเกิดแผ่นดินไหว ยังมีปัจจัยอื่นๆ ที่เกี่ยวข้องด้วยนะครับ ไม่ว่าจะเป็นความสูงของตึก ระยะห่างจากจุดที่เกิดแผ่นดินไหว ความลึกตื้นของศูนย์กลางการเกิดแผ่นดินไหว และความแรงของแผ่นดินไหว ถ้ามาแรงเท่าที่เกิดที่ญี่ปุ่น และใกล้กับจุดเกิดแผ่นดินไหว ต่อให้ตึกแข็งแรงขนาดไหน ก็ต้านไว้ไม่อยู่หรอกครับ

แต่อย่างน้อยคนไทยเราก็ยังโชคดี หรือต้องบอกว่าเป็นความชาญฉลาดของบรรพบุรุษของเราก็ว่าได้นะครับ ที่เลือกที่ตั้งขวานทองของไทยไว้ตรงนี้ ซึ่งเป็นที่ที่มักจะปลอดภัยจากเหตุเภทภัยต่างๆ อยู่เสมอ จะเห็นได้ว่าบ่อยครั้งที่เพื่อนบ้านข้างเคียงของเราต้องเจอกับภัยธรรมชาติต่างๆ นานา

แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า ส่วนหนึ่งเป็นเพราะเราใช้ธรรมชาติและเบียดเบียนเขาเพื่อความสะดวกสบายของเรามากเกินไปหรือเปล่า จนถึงวันนี้ที่ธรรมชาติเริ่มจะรับไม่ไหว และได้แสดงสัญญาณบางอย่างถี่ขึ้น ให้เห็นว่าถ้าเราไม่อยู่กับธรรมชาติอย่างประนีประนอมมากขึ้น เราคงจะไม่เหลือโลกสวยๆ ทรัพยากรดีๆ ไว้ให้ลูกหลานเราอีกต่อไปแล้ว

อย่างไรก็ตาม ผมก็ยังมีศรัทธาในมนุษย์นะครับ อย่างเรื่องที่ผมได้รับการแบ่งปันมาจากอินเทอร์เน็ตที่เป็นเรื่องเล่าของชาวญี่ปุ่นคนหนึ่ง ที่ต้องเดินกลับบ้านในคืนแรกที่เกิดแผ่นดินไหวพร้อมกับคนจำนวนมาก ซึ่งระหว่างทาง ร้านรวงต่างๆ ก็ได้ปิดหมดแล้ว แต่คุณป้าเจ้าของร้านก็ยังมีน้ำใจนำขนมปังมาแจกให้กับคนที่เดินผ่านไปมาเพื่อประทังความหิวระหว่างทางกลับบ้าน...

จากเรื่องราวความประทับใจนี้ คุณผู้อ่านเห็นเหมือนกับผมไหมครับ ว่าถ้าในวันที่เลวร้ายที่สุด มนุษย์เรายังมีน้ำใจที่จะแบ่งปันให้กัน แล้วทำไมเราจะร่วมมือกันเพื่อแบ่งปันความรักและช่วยกันดูแลโลกของเราบ้างไม่ได้ล่ะครับ