การเมือง : เรื่องกินดีอยู่ดี

ในช่วงหลังสงกรานต์มานี้ บรรยากาศการเมืองเริ่มขยับตัวตามสภาพภูมิอากาศมาเรื่อยๆ ร้อนแรงขึ้นเป็นลำดับ มีฝนตกหนักบ้าง และโดยทั่วไปก็มาอย่างไม่แน่นอน ซึ่งการเดินสายของพลพรรคคณะรักษาความสงบแห่งชาติ (คสช.) นำทีมโดยหัวหน้าคณะ พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา โดยบริบทคณะรัฐมนตรี (ครม.) สัญจร ไปพบปะเยี่ยมเยียนผู้คนทั้งหลาย

ถ้ามองในแง่การเมืองก็คงจะไม่ผิดอะไร เพราะนักการเมืองคงจะต้องทำเช่นนั้นกันอยู่แล้ว ซึ่งก่อนหน้านี้ พล.อ.ประยุทธ์ ก็ได้ยอมรับตัวเองเป็นนักการเมืองแล้ว ก็คงจะไม่แปลกที่จะทำดังว่า แต่ที่เป็นประเด็นหลักๆ อยู่สองประเด็น คือ หนึ่ง ขณะที่นักการเมืองอื่นๆ ต้องขออนุญาต และต้องอยู่ในกรอบที่ คสช.วางเอาไว้ คสช.กลับสามารถใช้ความได้เปรียบจากการเป็นผู้วางกติกาหลายๆ อย่างปกติพรรคที่เป็นพรรคร่วมรัฐบาล โดยเฉพาะพรรคที่เป็นแกนนำก็จะได้เปรียบในยามเช่นนี้อยู่แล้ว

สอง สิ่งสำคัญของประเทศชาติ และประชาชนแน่นอน คือ ความมั่นคง แต่ไม่ใช่เพียงความมั่นคงแบบความปลอดภัยในชีวิต ร่างกาย และทรัพย์สินเท่านั้น หากแต่ที่สำคัญที่สุด คือ ความมั่นคงของปากท้อง ได้มีกิน มีใช้ อยู่สบายตามอัตภาพที่อย่างน้อยต้องมีปัจจัยสี่ที่เหมาะสม และมีเงินทองใช้สอยได้แบบพอเพียง สาม การแก้ปัญหาบ้านเมือง ไม่ใช่การทุ่มเงินลงไป โดยเฉพาะในลักษณะของประชานิยม ซึ่งไม่ว่าจะเรียกชื่อว่าอย่างไร ก็เป็นประชานิยม ที่มีพื้นฐานเป็นการหาการสนับสนุนจากประชาชนโดยอาศัยการหว่านโปรยเป็นหลักอยู่นั่นเอง

ที่น่าคิดก็คือ ผู้รู้บอกว่าหนี้สาธารณะตอนนี้เกินกว่า 60% ของผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศ (จีดีพี) ซึ่งเป็นตัวชี้วัดมูลค่าตลาดของสินค้าและบริการขั้นสุดท้ายของประเทศ บ่งบอกฐานะของประเทศในระดับหนึ่ง และเป็นตัววัดที่โลกเขาใช้กัน ขณะที่ผลการขาดทุนของธนาคารแห่งประเทศไทย เป็นเงินหลายแสนล้านบาทจะแตะที่ล้านล้านบาทก็เป็นได้ ส่วนขาดดุลงบกว่า 2 ล้านล้านบาท รัฐบาลจะต้องหาเงินมาใช้หนี้กันบานตะไท

ท้ายที่สุดจะเป็นประเด็นของปากท้อง เมื่อต้องใช้เงินภาษี หรือเงินอื่นๆ ที่มาจากราษฎร แล้วมีไม่เพียงพอจะต้องกู้หนี้ยืมสินต่างประเทศ หรือสถาบันการเงินระหว่างประเทศ สุ่มเสี่ยงที่จะทำให้หนี้ครัวเรือนพุ่งกระฉูดและวิกฤตเศรษฐกิจจะตามมา

โจทย์ใหญ่คงจะไม่ใช่ใครจะไปต่อ แต่ใครไป ใครมา ประเทศชาติ และประชาชนได้ประโยชน์อย่างแท้จริงอย่างไร