โอกาสเปิดสำหรับผู้กล้า

โดย กริช อึ้งวิทูรสถิตย์

ที่ อ.เชียงของ จ.เชียงราย ในอดีต ถือเป็นแหล่งการค้าชายแดนที่ทุรกันดารมาก การเดินทางไปเชียงของในยุคแรกๆ ผมเคยเล่าแล้วนะครับว่าจะต้องเดินทางไปยัง อ.เชียงแสน ก่อน แล้วจึงต่อเรือลงไปตามลำน้ำโขงเพื่อไปขึ้นเรือที่ท่าวัดหลวง ถือว่าการไปที่เชียงของนอกจากคนที่รู้เท่านั้นจึงจะรู้ว่าที่นี่คือ “ขุมทรัพย์ชายแดนไทย” ที่แท้จริง ดังนั้นคนที่เข้าไปอยู่ก่อนก็มักจะชักชวนญาติสนิท มิตรสหายเท่านั้นที่เข้าไปอยู่ที่นี่ ดั่งที่ผมเคยเขียนในหลายฉบับก่อน ส่วนที่บ้านแม่ยายผม ร้านเล่าเอี่ยมเส็ง ก็เข้ามาอยู่เชียงของได้ก็เพราะทางกลุ่มตระกูลเล่าเลี่ยงกี่ หรือที่รู้จักกันในนามตระกูล “เหล่าธรรมทัศน์” เป็นผู้ดึงพ่อตา-แม่ยายผมไปอยู่ที่นั่น เพราะเป็นญาติสนิทกัน ส่วนอีกหลายๆ ร้านก็เช่นเดียวกัน

มีอีกคนที่ผมคิดว่าน่าสนใจมาก คือ คุณรุ่งชัย กังวานไกล แห่งร้านชัยเจริญ บุคคลคนนี้พิสูจน์ให้เห็นว่า ขอให้มีใจกล้าและมีความมานะอดทน โอกาสย่อมเปิดเสมอสำหรับผู้กล้า แน่นอนว่าโอกาสเหล่านั้นในหนึ่งชีวิตอาจจะมีมาเพียงครั้งเดียว แม้ได้มาแล้วถ้าคนที่ไม่เห็นคุณค่าหรือปล่อยเลยไปมันย่อมจากไปโดยไม่มีวันหวนกลับมาหาเราอีกเลย แล้วเราจะมานั่งโอดครวญว่า “รู้อย่างนี้...เราน่าจะ...” ก็เปล่าประโยชน์ครับ

รุ่งชัย หรือ เฮียทิ้ว เกิดในตระกูลคนจีนแคะที่มีความขยันเป็นทุนอยู่แล้ว ที่แถบคลองบางตัน ฉิมพลี เขตตลิ่งชัน นี่เอง โดยพ่อแม่ได้ทำการเกษตร ปลูกผักขาย ฐานะทางบ้านยากจนมาก ในช่วงวัยรุ่นคุณพ่อกัดฟันหาเงินส่งให้เฮียทิ้วเรียนภาษาจีน ที่โรงเรียนจีน อ.บางหลวง จ.นครปฐม เรียนได้ถึงชั้น ป.5 ก็ต้องออกจากโรงเรียน มาช่วยพ่อแม่ทำงานหาเงิน เพราะเฮียทิ้วมีพี่น้องอีก 5 คน เฮียทิ้วได้เข้ามาหางานทำในกรุงเทพฯ ช่วงกลางคืนก็จะไปเรียนพิเศษภาษาจีนที่โรงเรียนจีนกวงหัว แถบสะพานยศเส ในช่วงนั้นก็ได้รู้จักเป็นเพื่อนกับคุณสุเทพ รัตน์พัวพันธ์ หรือเฮียโอ่ง ซึ่งเป็นคน จ.แพร่ เฮียโอ่งคนนี้ปัจจุบันเป็นเจ้าของโรงแรมที่เชียงราย เพื่อนคนนี้ได้เขียนจดหมายมาชวนให้เฮียทิ้วไปเรียนที่แม่สลอง เพราะทางบ้านเฮียโอ่งให้ลูกชายขึ้นดอยไปเรียนหนังสือจีน เฮียทิ้วจึงได้ตัดสินใจขอพ่อแม่ไปเรียนภาษาจีนที่แม่สลอง เฮียทิ้วจึงเป็นรุ่นพี่ผมที่นี่ เพราะเขาเป็นศิษย์เก่าเรียนรุ่นที่ 3 ส่วนผมเป็นศิษย์เก่ารุ่นที่ 7 การเดินทางไปเรียนที่แม่สลองสำหรับเด็กจนๆ คนหนึ่ง ไม่ใช่เรื่องที่จะตัดสินใจได้ง่ายๆ เลย เพราะนอกจากการเดินทางที่ยากลำบากตั้งแต่เดินทางไปเชียงราย แม่สาย ในสมัยนั้น ช่างทุลักทุเลสิ้นดีแล้ว ปัจจัยทางด้านทุนทรัพย์ก็เป็นอีกปัจจัยหนึ่งที่จะต้องคำนึงถึง แต่เฮียทิ้วก็อดทนจนจบมัธยมต้นที่แม่สลอง

ในช่วงที่เรียนอยู่ที่นั่น เฮียทิ้วได้แอบหลงรักสาวเชียงคำที่เรียนอยู่ที่นั่นหนึ่งคน คือ สาวบัวไข หรือดวงพร ทั้งคู่ต่างก็มีใจให้แก่กัน แต่ที่แม่สลองนั้นเข้มงวดเรื่องชู้สาวสำหรับเด็กนักเรียนมาก จึงได้แต่เก็บไว้ในใจ ไม่กล้าเปิดเผย จนกระทั่งหลังจากเรียนจบที่แม่สลองแล้ว เฮียทิ้วก็คิดว่าจะทำอย่างไรดีในชีวิตต่อจากนี้ไป จึงได้ตามญาติห่างๆ ไปเรียนตัดเย็บเสื้อผ้าที่ อ.บ้านโป่ง จ.นครปฐม ในระหว่างนั้นก็ยังติดต่อกับเพื่อนรักที่ชื่อเฮียโอ่งอยู่เป็นประจำทางจดหมาย ต้องบอกว่าในอดีตการติดต่อสื่อสารยังใช้จดหมายเป็นหลัก ไม่เหมือนปัจจุบันนี้ที่สามารถติดต่อกันได้หลากหลายทางครับ

เฮียโอ่งซึ่งมีพี่สาวอยู่คนชื่อ เจ้ฮวง ซึ่งต่อมาได้แต่งงานไปอยู่ที่ อ.เชียงของ โดยแต่งงานกับเฮียก๊อด แห่งร้านเอกชัย กิจการของเฮียก๊อดคือทำไม้ หรือนำเข้าไม้ซุงจากเมืองห้วยทราย กิจการเจริญรุ่งเรืองมาก ต่อมาได้ขยายกิจการไปทำไม้แปรรูป ซึ่งมีโรงเลื่อยที่เมืองห้วยทราย และขายไม้ ส่งไม้เข้ามาขายในกรุงเทพฯ ปรากฏว่าทำไม่ทัน ภรรยาคือเจ้ฮวงก็เลยต้องเรียกน้องชายคือเฮียโอ่งมาช่วยอีกแรงครับ เมื่อเฮียโอ่งมาช่วยเฮียก๊อดและเจ้ฮวงแล้ว ได้เห็นช่องทางการค้าชายแดนที่ทำอะไรก็ง่ายไปหมด ไม่ยุ่งยาก และมีโอกาสอีกมากมาย จึงได้เขียนจดหมายไปชวนให้รุ่งชัย หรือเฮียทิ้ว ขึ้นมาที่เชียงของ เพื่อมาช่วยกันทำงานและหาช่องทาง เฮียทิ้วเมื่อรับจดหมายก็ตัดสินใจด้วยความกล้าหาญเด็ดเดี่ยว ขึ้นมาที่เชียงของ หนทางและโอกาสจึงเปิดกว้างเสมอสำหรับผู้กล้าครับ