ปาฏิหาริย์สายสะดือ

ความตอนที่แล้วได้เล่าถึงการอพยพย้ายถิ่นของลุงจาย เจ้าฟ้าน้อยแห่งแดนไทยใหญ่ (ลื้อ) อ่านแล้วอาจจะสนุก แต่ชีวิตจริงไม่ได้สนุกอย่างที่อ่านนะครับ ฟังลุงจายและสาวอรดาเล่าแล้วผมก็เกิดแรงบันดาลใจขึ้นเยอะ

นี่เราโชคดีกว่าท่านมากเป็นไหนๆ เราไม่ได้มีปัญหาทางความคิดเช่นเดียวกับประชาชนในประเทศเพื่อนบ้านเลย

การออกเรือนหรือการแต่งงานเพื่อลี้ภัยของสาวอรดานั้น แม้ว่าจะอยู่ในสถานะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก แต่ก็ทำให้อรดาได้รับการอพยพเข้าสู่ศูนย์อพยพบ้านตองได้ ขอเล่าถึงสาวอรดาอีกสักนิด หลังจากที่ได้แต่งงานออกเรือนแล้วย้ายไปอยู่หลวงพระบาง ที่จริงแล้วการย้ายเกิดขึ้นเพื่อเป็นการบังหน้าแค่นั้นเอง เพราะการย้ายไปอยู่ที่เมืองหลวงพระบางจะต้องแจ้งต่อเจ้าหน้าที่ จากนั้นได้แค่เดือนเดียวทั้งสองก็แอบหนีมาที่เมืองห้วยทรายอีกครั้ง โดยการมาคราวนี้เป็นการแอบหนีมา จากนั้นก็อาศัยช่วงกลางคืนเดือนมืดก็หนีข้ามโขงมาที่ อ.เชียงของ ซึ่งเสี่ยงมาก เพราะหากไม่รอดสายตาเจ้าหน้าที่ก็จะต้องถูกส่องยิงอย่างไม่ต้องสงสัย แต่โชคยังเข้าข้างหนุ่มสาวคู่นี้ จึงทำให้ทั้งคู่หนีรอดมาได้ และเข้าสู่การเข้าชื่อเพื่อรออพยพไปยังประเทศที่สามต่อไป

ส่วนลุงจายหรือเจ้าฟ้าน้อย หลังจากที่อาศัยอยู่ที่เมืองเชียงรายได้หลายปี ท่านก็เกิดความเกรงใจต่อแม่ยายผม และท่านเองในช่วงแรก ก็คิดว่าจะลงหลักปักฐานที่ จ.เชียงรายแล้ว เพราะท่านเองก็มีบัตรประชาชนไทย อีกทั้งป้าแดงเองก็ใช้บัตรประชาชนไทยตามภูมิลำเนาเดิมที่ อ.เทิง ท่านได้ไปซื้อบ้านอยู่ที่สี่แยกสันคอกช้าง แล้วจึงย้ายข้ามไปอยู่ที่นั่น ต่อมาท่านเล่าว่าได้มีเจ้าหน้าที่ไทย ได้ไปพยายามตรวจสอบประวัติท่าน สร้างความไม่สบายใจให้ท่านมาก ท่านจึงตัดสินใจเข้าไปรายงานตัวที่ศูนย์อพยพบ้านตอง ซึ่งในขณะนั้นสาวอรดาและหนุ่มสอนได้รับการอนุมัติให้ย้ายไปอยู่ที่ประเทศฝรั่งเศสเรียบร้อยแล้วทั้งคู่ ส่วนลุงจายและครอบครัวจึงทิ้งสถานะคนไทย เข้าไปสมัครย้ายถิ่นฐานสู่ประเทศที่สาม ณ ค่ายอพยพ ต่อไป

การอนุมัติให้ไปประเทศที่สามของชาวผู้ลี้ภัยนั้น ไม่สามารถเลือกเองได้ ท่านก็ได้แต่หวังว่าจะได้รับการอนุมัติให้ได้ไปอยู่กับลูกสาวคนโต ท่านเองได้แต่อธิษฐานให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ดลบันดาลให้ได้ไปอยู่ด้วยกัน ต่อมาท่านก็ได้รับการอนุมัติให้ไปอยู่ที่ฝรั่งเศส เหมือนฟ้าประธานจริงๆ จากนั้นเมื่อทั้งหมดได้ไปฝรั่งเศสแล้วก็ได้ขอทางการให้จัดสรรงานให้มาทำงานที่เมืองลิลร์ที่สาวอรดาอาศัยอยู่ ท่านเล่าว่าแล้วทุกอย่างก็เป็นจริง วันที่ผมได้ไปเยี่ยมท่านที่เมืองลิลร์ฝรั่งเศส ปรากฏว่าท่านได้เล่าให้ผมและภรรยาฟังว่า สิ่งที่ท่านคิดว่าสักวันหนึ่งลูกหลานท่านทุกคนต้องได้มาอยู่ด้วยกัน เพราะท่านนำเอาสายสะดือของลูกทุกคนผูกมัดติดกัน แล้วห่อผ้าแดงไว้ด้วยกัน นั่นคือสิ่งปาฏิหาริย์ทำให้ลูกๆ ท่านทุกคนได้มาอยู่ด้วยกันทุกคนที่เมืองนี้ ทุกวันลูกๆ จะแวะมาหาท่าน เอาอาหารมาให้ท่าน จนท่านทานไม่หมด โดยผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันมาไม่ซ้ำกัน ทุกวันเสาร์ลูกๆ เขย สะใภ้ หลานทุกคนล้วนต้องมาที่บ้านท่าน เพื่อมาร่วมวงกันทานข้าวเหนียว ข้าวซอยกัน จึงเป็นที่น่าชื่นใจมาก ทุกคนต่างไม่ลืมวันชื่นคืนสุขในดินแดนลาว เมืองห้วยทราย แขวงบ่อแก้ว อีกทั้งไม่ลืมวัฒนธรรมลาว ทุกคนเมื่อถึงวันพระก็จะไปวัดไทย วัดลาวกัน เพื่อไปทำบุญ หลานทุกคนแม้จะพูดภาษาลาวได้ไม่มาก แต่ก็ไม่ลืมที่จะกล่าว “สบายดี” และยกมือไหว้เมื่อเจอกัน

เมื่อครั้งลูกชายคนเล็กผมไปเรียนที่อังกฤษ ก็ได้ไปเยี่ยมเยือนน้าอรดา และครอบครัวคุณปู่จายและคุณย่าแดง ท่านก็ปฏิบัติต่อลูกชายผมเยี่ยงหลานแท้ๆ ของท่าน พาไปเที่ยวที่นั่นที่นี่อย่างสนุกสนาน ช่วงกลับท่านยังเป็นห่วงลูกชายผม ยังให้เอาน้ำพริกและหมูทอด ข้าวเหนียวห่อให้กลับมาทานระหว่างเดินทางด้วย คงจะจบนิยายชีวิตเจ้าฟ้าน้อยแห่งแดนไทยใหญ่และสาวอรดาไว้เพียงเท่านี้ครับ