ตลาดนักท่องเที่ยว

กริช อึ้งวิทูรสถิตย์

ผมมีพี่ที่เคารพรักกันมากที่ไต้หวันอยู่ท่านหนึ่ง ชื่อว่ามิสล้าย ท่านเป็นหญิงแกร่งในวงการท่องเที่ยวของไต้หวัน ถ้าอยู่ในวงการท่องเที่ยวที่ไต้หวันไม่รู้จักมิสล้าย หรือชื่อเล่นว่า "ล้ายผี" ย่อมเป็นไปไม่ได้เลย ท่านมีร้านขายของที่ระลึก (Souvenir Shop) อยู่ที่ไทเปสามร้าน นักท่องเที่ยวชาวญี่ปุ่นไปเที่ยวไทเป ร้อยละเก้าสิบต้องไปที่ร้านของมิสล้าย ซึ่งร้านแต่ละร้านจะมุ่งเน้นลูกค้าแตกต่างกัน เช่น ร้านแรกมุ่งเน้นที่ลูกค้าญี่ปุ่น ร้านสองเน้นที่ตลาดเกาหลีและชาติอื่นๆ ร้านสามเน้นที่ตลาดลูกค้าจีนแผ่นดินใหญ่ สินค้าก็จะเน้นที่ลูกค้ากลุ่มต่างๆต้องการ ซึ่งไม่ค่อยจะเหมือนกัน พนักงานก็เช่นกัน จะใช้คนแต่ละประเภทที่แตกต่างกัน ราคาสินค้าก็จะตั้งให้ยุติธรรมแก่คนแต่ละชาติก็จะไม่เหมือนกัน ส่วนสินค้าจะมีตั้งแต่ถูกๆ เช่น ขนม เครื่องประดับถูกๆ เสื้อผ้า ชาจีน และของฝากต่างๆ จนกระทั่ง นาฬิกา แหวนเพชร พลอย ปะการังแดง เฟอร์นิเจอร์แพงๆ มีหมดครับ

ที่เมียนมาโดยเฉพาะมหานครย่างกุ้งก็มีตลาดนักท่องเที่ยวเช่นกันครับ แต่จะไม่เหมือนของประเทศ อื่นๆ เช่น ที่เวียดนามก็จะมีตลาดเจอะบันถั่น ที่กัมพูชาก็จะมีตลาดซาทามัย ที่ย่างกุ้งจะมีตลาดโบโช๊ะ อ่องซาน หรือตลาดนายพลอ่องซาน ถ้าจะเรียกให้เข้าใจง่ายสำหรับคนไทยต้องเรียกว่า "ตลาดสก๊อต" ครับ ที่นี่นักท่องเที่ยวร้อยละเก้าสิบต้องไปที่นี่ครับ อาจจะเป็นเพราะว่าไม่มีที่อื่นที่จะให้ไป ช็อปปิ้งก็เลยต้องพาไปที่นี่ก็ได้ครับ

ที่ตลาดสก๊อตจะมีขายของเกือบทุกอย่างเลยครับ ด้านหน้าจะเป็นอาคารสองชั้นทรงยุคปกครองโดยอังกฤษ ตลาดด้านหน้าจะเป็นร้านค้าเครื่องประดับเพชรพลอย (Jewelry) และเครื่องถมต่างๆ ตรงกลางจะเป็นทางเข้าสู่ตลาดปากประตูซ้ายขวา ก็จะเป็นบันไดทางขึ้นชั้นสอง ข้างบันไดจะมีร้านขายรูปวาดต่างๆ บนชั้นสองจะเป็นร้านค้าที่ขายพวกเสื้อผ้าต่างๆ รวมทั้งโสร่ง โดยมากจะเป็นคนในพื้นที่ที่เดินกัน นักท่องเที่ยวไม่ค่อยจะเดินถึงนัก ส่วนทางเข้าด้านข้างตลาด ทั้งสองฝั่งจะเป็นร้านขายเครื่องสำอาง ในอดีตนั้นที่นี่จะเป็นกลุ่มผู้ค้าส่งเครื่องสำอาง แต่ปัจจุบันนี้กลายเป็น ตลาดค้าปลีกไปเสียแล้ว

ส่วนทางเข้าตลาดหรือประตูด้านข้างจะเป็นตลาดค้าส่งผ้าโสร่งและ เครื่องใช้อุปโภคหลายๆ อย่าง ส่วนข้างๆ จะมีร้านขายรูปภาพและเครื่องสำอางบางส่วน ด้านหลังอาคารด้านหน้าเป็นตลาดค้าส่งรองเท้าทุกชนิด ส่วนการเข้าจากด้านหน้าพอเดินเข้าสู่ตลาดด้านใน ตรงกลางจะเป็นไฮไลต์ของตลาดเลยครับ มีการขายของฝากของที่ระลึกรวมทั้งหยก พลอยต่างๆ รวมทั้งที่สำคัญคือไม้กฤษณาแกะสลักสวยงาม ในอดีตราคาไม่แพงมากนัก เพราะไม่ค่อยมีคนซื้อ แต่ปัจจุบันนี้ราคาแพงมาก แต่ก็มีนักท่องเที่ยวต้องการซื้อกลับเป็นที่ระลึกเยอะด้านหลังตลาดจะเป็นตลาดหยกล้วนๆ เลยครับ มีให้เลือกเป็นร้อยกว่าแผงเลย

ผมเคยพามิสล้ายมาเที่ยวที่เมียนมา พอมีเวลาก็พาท่านไปเดินที่ตลาดนี้เหมือนกัน พอกลางคืนทานอาหารค่ำ ผมนั่งฟังมิสล้ายสอนผมตลอดเวลาเป็นชั่วโมง ท่านบอกว่าเลิกขายสินค้าอุปโภคบริโภคได้แล้ว กำไรนิดเดียว หันมาทำตลาดนักท่องเที่ยวดีกว่า กำไรดีกว่า อย่างนั้นอย่างนี้ ผมไม่กล้าเถียงท่านหรอกครับ เพียงแต่คิดว่า ลางเนื้อชอบลางยาครับ ใครถนัดอะไรก็ควรทำสิ่งนั้นดีกว่าครับ