สร้างชื่อเสียงไทย ให้ก้องไกลไปทั่วโลก (4)

เขียนโดย สตีฟ แวน บีคเรียบเรียงโดย รอย ฮาวเวิร์ดจัดทำโดย บริษัท ดุสิตธานี จำกัด (มหาชน)

ทิศทางการท่องเที่ยวไทยได้เปลี่ยนแปลงอีกครั้งหลังจากการสิ้นสุดของสงครามและการถอนตัวของกองกำลังทหารจีไอ ใน ค.ศ. 1970 รัฐบาลได้แสวงหากิจกรรมการท่องเที่ยวรูปแบบใหม่โดยได้โปรโมทการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพ เพื่อดึงดูดนักท่องเที่ยวกลุ่มใหม่ๆ เข้ามามากขึ้น ในที่สุดสุนทรีย์ของการท่องเที่ยวไทยได้กลับคืนมาอีกครั้งในรูปแบบที่ถูกต้อง และทำให้การ "นวด" เป็นการนวดเพื่อสุขภาพอย่างแท้จริง ไม่ใช่เป็นการนวดในเชิงเซ็กซ์ เมืองไทยได้เริ่มสร้างการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพมากขึ้น

ในช่วง ค.ศ. 1960 นักท่องเที่ยวกลุ่มใหญ่จะเป็นพวกทหารอเมริกัน หรือบรรดานักธุรกิจ และมีเพียงส่วนน้อยที่เดินทางมาเป็นครอบครัว นอกจากนี้ได้เริ่มมีนักท่องเที่ยวในกลุ่มวัยรุ่น (หรือคนไทยกลุ่มที่แอนตี้จะเรียกว่า "ฮิปปี้") ได้เดินทางเข้ามาและมักจะพักตามแหล่งโรงแรมราคาถูก ชอบท่องเที่ยวเองโดยไม่พึ่งทัวร์ไกด์และบรรดาเอเยนซีนำเที่ยว ยกเว้นแต่ในเรื่องการจองตั๋วเครื่องบิน

คนไทยในตอนนั้นยังไม่แน่ใจว่าควรจะรับมือกับนักท่องเที่ยวแบ็กแพ็กที่ดูไม่ค่อยสะอาดเรียบร้อยนี้อย่างไรดี รัฐบาลไทยได้จุดประกายความคิดที่จะตอบสนองกับนักท่องเที่ยวเหล่านี้ เพราะถึงแม้ว่าเขาจะยังไม่มีเงินที่จะพักตามโรงแรมห้าดาวได้ แต่ถ้าเขามีความประทับใจที่ดีต่อการท่องเที่ยวไทย ในอนาคตที่เขามีศักยภาพการจ่ายที่เพิ่มขึ้น เขาจะต้องกลับมาพร้อมครอบครัวและพาไปท่องเที่ยวตามที่ต่างๆ อย่างแน่นอน

ในช่วง ค.ศ. 1990 นักท่องเที่ยวเหล่านี้ได้ขยับขึ้นมาเป็นแฟลชแพ็กเกอร์ (Flashpackers) หรือนักท่องเที่ยวแบบแบ็กแพ็กที่มีกำลังจ่ายสูง และได้เข้ามาท่องเที่ยวเป็นเวลานาน ซึ่งจากเดิมนักท่องเที่ยวแบบแบ็กแพ็กจะใช้เวลาประมาณ 1 สัปดาห์ (หรือตามเท่าที่ได้รับวีซ่า) แต่นักท่องเที่ยวกลุ่มใหม่มักใช้เวลาประมาณ 2 สัปดาห์ เหมือนกลุ่มทหารจีไอในยุค 60 ซึ่งนิยมใช้เวลาของการพักผ่อนไปกับกิจกรรมที่อัดแน่น และยอมจ่ายเพื่อได้รับประสบการณ์ที่สนุกและคุ้มค่า

หมายเหตุ : บทความนี้ได้คัดย่อจากหนังสือ Thailand Tourism The Early Days : การท่องเที่ยวไทยในวันวาน ที่จัดทำโดยโรงแรมดุสิตธานี สามารถติดตามอ่านได้ทุกวันศุกร์ในหน้าท่องเที่ยวบริการ