เพื่อนรักต่างชาติ

โดย...กริช อึ๊งวิฑูรสถิตย์

การทำธุรกิจข้ามชาตินั้น ล้วนมีที่มาที่ไปทั้งสิ้น แน่นอนว่าทุกคนล้วนที่อยากจะกระโดดเข้าไปสู่วงจรของธุรกิจข้ามชาติด้วยกันทั้งนั้น แต่ด้วยเหตุปัจจัยของแต่ละคนไม่เหมือนกัน ทำให้โอกาสของคนย่อมไม่เท่ากัน และแตกต่างกันไป ผมถือว่าเป็นอีกคนหนึ่งที่โชคดีกว่าหลายๆ คน ที่มีโอกาสได้ไต่เต้าเติบโตมาด้วยธุรกิจข้ามชาติ แต่เส้นทางการเข้าสู่ธุรกิจอาจจะไม่ได้มาง่ายๆ หรือฟลุกเลยครับ ผมคิดว่านี่คือฟ้าลิขิตเสียมากกว่าความสามารถส่วนตัวเสียอีกครับ

ช่วงที่ผมเรียนจบมัธยมต้นที่โรงเรียนจีนแม่สะลองนั้น พวกรุ่นพี่ๆ ที่จบก่อน มีมากถึงแปดสิบเปอร์เซ็นต์ที่เข้าสู่ตลาดแรงงานในกรุงเทพฯ ผมเองก็มีแนวคิดเช่นพวกรุ่นพี่เหมือนกัน ที่ใฝ่ฝันอยากเข้ามาทำงานที่กรุงเทพฯ ในช่วงปี 2517  ซึ่งเป็นปีที่ผมเรียนจบ ได้มีโรงงานทอผ้าลักกี้เท็คซ์ เปิดรับสมัครพนักงานที่มีความสามารถพูดภาษาจีนกลางได้ โดยค่าแรงจะได้มากกว่าเด็กที่จบมหาวิทยาลัยชั้นนำในไทยเสียอีก ผมจำได้แม่นยำเลยว่ายุคนั้น ถ้าจบแม่สะลองมา เข้าทำงานที่นี่จะได้ค่าแรงเดือนละสามพันบาท พวกเราจึงคิดว่านี่คือจุดหมายที่จะไปละครับ

ช่วงนั้นพอรับใบประกาศนียบัตรเสร็จ ผมก็ลงไปเก็บของเพื่อลงดอยกลับบ้านที่โคราชก่อน เพื่อไปตั้งหลักเข้ากรุงเทพฯ ในขณะที่กำลังเก็บของอยู่ ครูประจำชั้นคือครูหวาง ท่านก็ได้เข้ามา บอกว่าท่านนายพล
ต้วนเรียกผมให้ไปพบ ผมก็ตกใจมาก ไม่ทราบว่าท่านมีวัตถุประสงค์อะไร หรือว่าผมไปทำอะไรผิด พอไปพบท่าน ท่านก็พูดด้วยความเมตตาว่า ให้ผมไปกรอกใบสมัครเพื่อไปเรียนต่อที่ไต้หวัน ผมงงเป็นไก่ตาแตกเลย เรียนท่านไปว่าบ้านผมจน คงไม่มีปัญญาให้ผมไปเรียนต่อครับ ท่านบอกว่านี่เป็นคำสั่ง ไปเขียนใบสมัครเสีย แล้วไปเรียนเป็นเพื่อนลูกท่าน ทุกอย่างท่านจะช่วย เหมือนฟ้าประทานเลยครับ

ตั้งแต่นั้นมาเด็กบ้านนอกจากบ้านโคกสวาย ต.สายออ อ.โนนไทย จ.นครราชสีมา กำลังจะได้เดินทางไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ มันยิ่งกว่าฝันกลางวันเสียอีกครับ ผมลงมาถึงบ้านรีบไปบอกแม่ ชีวิตผมเปลี่ยนไปเลยครับ

ที่สังคมการเรียนที่ไต้หวัน พวกเรามาจากโรงเรียนบนเขา แล้วได้เข้าไปเรียนโรงเรียนที่ดีที่สุดของประเทศ คิดอย่างไรก็คิดไม่ออกว่าจะเรียนทันเด็กท้องถิ่นที่เขาสอบแข่งขันกันเข้ามาได้อย่างไร แน่นอนว่าผลการสอบพวกเราเด็กแม่สะลองเกือบจะร้อยทั้งร้อย สอบได้ที่หนึ่งทุกคน แต่เป็นที่หนึ่งที่นับจากตอนท้ายนะครับ

ดังนั้น พวกเราจึงมักจะเอาดีทางด้านอื่นๆ ครับ เช่น กีฬา รักพวกรักพ้อง เป็นต้น ผมจึงได้เพื่อนที่ดี และค่อนข้างจะมากและหลากหลายจากทั่วทุกประเทศในมุมโลกครับ พวกเราจะรักกันมาก ซึ่งผมมีเพื่อนที่มาจากเมียนมาหนึ่งคน ที่รักกันมาก จากการที่เราร่วมทีมฟุตบอลด้วยกัน ชื่อภาษาจีนว่าหวู ซี ฟู่ ส่วนชื่อเขาที่เป็นภาษาอังกฤษว่า Mr. Frank Ng ซึ่งต่อมาก็กลายมาเป็นหุ้นส่วนทางธุรกิจกับผมมาร่วมสี่สิบกว่าปีละครับ และเขานี่แหละที่ชวนให้ผมเข้ามาที่ประเทศเมียนมา เพราะเขาย้ายจากย่างกุ้งไปเรียนต่อที่ไต้หวัน จากนั้นก็ย้ายไปเรียนต่อและทำธุรกิจที่นิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา จนกระทั่งเจริญรุ่งเรืองแล้ว จึงมาที่กรุงเทพฯ เพื่อมาชวนผมเปิดบริษัททำธุรกิจส่งออกสินค้าไปยังสหรัฐอเมริกา และเพื่อสรรหาสินค้าไทยส่งไปให้เขาขายที่นิวยอร์กด้วย

เมื่อเวลาผ่านไป หลังจากที่ผมประสบผลสำเร็จในการค้าขายที่ชายแดน เขาก็มาพาผมเข้าไปยังย่างกุ้ง เพื่อไปตามหาเพื่อนเก่าและญาติสนิทของเขาที่ยังหลงเหลืออยู่ที่ย่างกุ้ง ซึ่งเป็นการปูทางให้ผมได้เข้าสู่ตลาดเมียนมาได้อย่างสะดวกและง่ายเลยครับ เพราะเพื่อนๆ ที่เขาแนะนำให้กับผมเหล่านั้นต่อมาได้กลายเป็นผู้สนับสนุนผม บางคน เช่น ดร.เทียน เมียน ก็กลายเป็นหุ้นส่วนทางธุรกิจของผมได้เป็นอย่างดีครับ ดังนั้นการเข้าสู่ตลาดเมียนมาของผมช่างง่ายดายและหนทางของผมในเวลาต่อๆ มา ถือว่าเป็นการได้รับประทานพรจากพระผู้เป็นเจ้าเลยละครับ