หนี้ครู กู่ไม่กลับ

หลังจากปล่อยให้เป็นเหมือนโรคเรื้อรังมานาน วันนี้ปัญหาหนี้สินแม่พิมพ์ของชาติกลายเป็นเรื่องใหญ่โตระดับประเทศไปแล้ว เพราะธนาคารออมสินซึ่งเป็นเจ้าหนี้รายใหญ่เริ่มแบกรับภาระไม่ไหว ถูกกดดันให้ลุกขึ้นมาทวงหนี้ครูอย่างเข้มข้น

ตัวเลขหนี้สินครูที่ธนาคารออมสินแบกอยู่ไม่ใช่น้อย มียอดคงค้าง ณ เดือน ก.ย. ประมาณ 5 แสนล้านบาท ในจำนวนนี้เป็นหนี้เสียมาแล้ว 8,000 ล้านบาท และภาวะเศรษฐกิจที่ชะลอตัวทำให้ธนาคารประเมินว่า ภายในสิ้นปี 2558 หนี้เสียจะเพิ่มขึ้นมาเป็น 1.5 หมื่นล้านบาท

ธนาคารอาจไม่ต้องแคร์หนี้เสียจำนวนนี้ก็ได้ ถ้าหนี้ก้อนนี้ไม่ได้สูงจนกำลังจะทำให้ธนาคารมีปัญหาเพราะต้องสำรองหนี้เพิ่ม มีผลต่อรายได้ทั้งปีของธนาคาร หากสถานการณ์เลวร้ายหนี้จะทำให้ธนาคารมีปัญหาทุน ซึ่งรัฐต้องควักเงินงบประมาณเข้ามาช่วย

หากปล่อยให้ถึงขั้นนั้นคงจะไม่ได้ ธนาคารออมสินจึงลุกขึ้นมาไล่ฟ้องคุณครูที่มีความสามารถในการชำระหนี้ แต่ประวิงเวลาไม่ยอมจ่าย ซึ่งกรณีนี้ดูไปแล้วเหมือนกับกองทุนเงินให้กู้ยืมเพื่อการศึกษา (กยศ.) ที่รัฐบาลให้เด็กกู้ยืมเงินเรียน เมื่อเรียนจบแล้วบางคนก็ไม่จ่ายหนี้คืนดื้อๆ ทั้งที่เงินจำนวนนี้จะต้องเอาไปหมุนเวียนให้รุ่นน้องได้ยืมไปเรียนหนังสือบ้าง

สภาพหนี้ท่วมของครูและนักเรียนในประเทศไทยแทบไม่แตกต่างกันเลย ซึ่งควรจะมีการนำเรื่องนี้ไปศึกษาว่าเกิดอะไรขึ้นกับบุคลากรทางการศึกษา จึงทำให้มีวินัยทางการเงินต่ำ ไร้ความรับผิดชอบต่อหนี้สิน เป็นหนี้ไม่ใช้หนี้ ต้องหาให้ได้ว่าการเป็นหนี้มาจากเงินเดือนไม่พอยังชีพ หรือการมีวัฒนธรรมการใช้เงินเกินตัวกันแน่ เพื่อจะได้แก้ไขปัญหาให้ถูกจุด

หากคนที่เป็นครูที่จะต้องสั่งสอนนักเรียนให้มีจริยธรรม มีความรู้ ซึ่งมีบทบาทต่อเยาวชนของชาติไม่แตกต่างกับพ่อแม่ ก็น่าเป็นห่วงคุณภาพการศึกษาและอนาคตของชาติอย่างยิ่ง

หากครูจะต้องถูกฟ้องร้องบังคับชำระหนี้ ถ้าไม่มีเงินพอจ่ายหนี้ต้องกลายเป็นบุคคลล้มละลาย ก็จะต้องถูกออกจากราชการเหมือนกับข้าราชการสังกัดหน่วยงานอื่น เพราะระเบียบราชการระบุไว้ว่า ข้าราชการห้ามเป็นบุคคลล้มละลาย ซึ่งเหตุการณ์นี้เกิดกับข้าราชการตำรวจมาแล้ว

เรื่องนี้น่าจะเป็นเรื่องใหญ่ที่รัฐบาลต้องลงมาจัดการ ยิ่งปล่อยไว้นานวันยิ่งแย่ ไม่ต้องพูดถึงการปฏิรูปการศึกษา ยกระดับขีดความสามารถในการแข่งขัน หากยังไม่สามารถแก้หนี้ครูได้ก็อย่าหวัง