จักสานก้านธูปฤๅษีกันตัง ความสำเร็จที่มากกว่าเม็ดเงิน
บ้านตลาดใหม่ชุมชนเล็กๆ ในพื้นที่ ต.บางเป้า อ.กันตัง จ.ตรัง
โดย...เมธี เมืองแก้ว
บ้านตลาดใหม่ชุมชนเล็กๆ ในพื้นที่ ต.บางเป้า อ.กันตัง จ.ตรัง มีผลิตภัณฑ์ชุมชนที่เลื่องชื่อสร้างสรรค์ขึ้นมาจากภูมิปัญญาพื้นบ้านและวัสดุที่หาได้ง่ายในท้องถิ่น แต่สามารถสร้างรายได้เสริมให้กับชาวบ้านได้เป็นอย่างดี จากต้นก้านธูปฤาษีจำนวนมากซึ่งขึ้นอยู่ริมถนน ถูกนำมาทดลองจักสานเป็นผลิตภัณฑ์ต่างๆ อาทิ กระเป๋า ตะกร้า หมวก แจกัน ที่รองแก้ว ปรากฏว่าได้รับความนิยมจากนักท่องเที่ยวและผู้คนทั่วไป จึงมีการรวมกลุ่มกันผลิตอย่างจริงจังตั้งแต่ปี 2539 เป็นต้นมา
ชื่อเสียงและผลงานของกลุ่มเป็นที่รู้จักมากขึ้นและขยายไปยังต่างประเทศ
“ที่ผ่านมาผลิตภัณฑ์ของทางกลุ่มได้รับความนิยมสูงขึ้นเรื่อยๆ เนื่องจากมีราคาต่ำ แต่เน้นในเรื่องของคุณภาพและยังเป็นแบบ Handmade หรือทำด้วยมือ ถึงกับมีลูกค้าจากต่างประเทศสั่งผลิตภัณฑ์เข้ามาครั้งละ 300-400 ชิ้น และต้องใช้เวลาผลิตครั้งละ 2-3 เดือน เช่น ของชำร่วยจากสหรัฐ หมวกจากอิตาลี หรือแจกันจากญี่ปุ่น สร้างความภาคภูมิใจให้กับชาวบ้านตลาดใหม่เป็นอย่างยิ่ง” ปานทิพย์ เจียรนัย หัวหน้ากลุ่มจักสานบ้านตลาดใหม่ เล่าถึงความสำเร็จของผลิตภัณฑ์จักสานก้านธูณฤาษี
ปานทิพย์ เล่าว่า ช่วงแรกเริ่มการก่อตั้งกลุ่มได้รับความช่วยเหลือจากสำนักงานพัฒนาชุมชน จัดซื้อจักรเย็บผลิตภัณฑ์และเงินทุนหมุนเวียนในการดำเนิน พร้อมทั้งเปิดทำการฝึกอบรมเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพของสินค้า ขณะที่สำนักงานอุตสาหกรรมก็ได้มาให้ความรู้กับสมาชิกและจัดหาตลาดในการจำหน่ายสินค้า กระทั่งปัจจุบันได้มีการแต่งตั้งคณะกรรมการดำเนินงานของกลุ่มและมีสมาชิกรวมประมาณ 35 คน
ปานทิพย์ บอกว่า กว่าจะมาเป็นผลิตภัณฑ์จักสานที่มีความสวยงามได้ต้องผ่านขั้นตอนต่างๆ ที่มีความละเอียดมาก ใช้เวลาในการผลิตชิ้นละ 1-3 วัน ราคาตั้งแต่ชิ้นละ 5 บาท ไปจนถึงชิ้นละ 500 บาท ขณะนี้มียอดสั่งซื้อเข้ามาเยอะจนผลิตไม่ทัน เนื่องจากตรงกับช่วงหน้าฝน จึงทำให้การนำต้น “ก้านธูปฤาษี” มาตากแดดประสบปัญหา
“สิ่งที่ทางกลุ่มต้องการไม่ใช่มองเรื่องรายได้เป็นสำคัญ โดยดูได้จากราคาสินค้าที่ขายถูกมาก และกว่าจะได้ผลงานออกมาแต่ละชิ้นต้องใช้เวลานาน แต่เป้าหมายหลักก็คือการสร้างความเข้มแข็งหรือความสามัคคีของชุมชน อีกทั้งยังเป็นการเสริมสร้างการใช้เวลาว่าง โดยเฉพาะผู้หญิงสูงอายุ” ปานทิพย์ เล่าถึงความสำเร็จ ซึ่งไม่ได้วัดกันที่เม็ดเงินรายได้ แต่คำนึงถึงประโยชน์ทางจิตใจของคนในชุมชนเป็นหลัก