เรื่องที่ยังมีคนเข้าใจผิดในภารกิจของเครดิตบูโร... แย่ไปกว่านั้นคือหาประโยชน์จากความเข้าใจผิดของผู้คน

เหตุที่ผมเริ่มบทความวันนี้เพราะว่าในหลายครั้งหลายโอกาสที่ได้รับทราบข่าวสารที่ไม่ตรงกับความเป็นจริงเกี่ยวกับตัวกฎหมายการประกอบธุรกิจข้อมูลเครดิต กับความเข้าใจผิดในการทำหน้าที่ของเครดิตบูโรนั้น จะพบเหตุการณ์ว่าท่านที่เข้าใจผิดและสื่อสารออกมานั้นมักจะอธิบายได้ไม่หมดถ้อยกระทงความ

โดยเฉพาะหลายครั้งท่านที่พูดนั้นท่านมีประโยชน์แอบแฝง เช่น ตนเองเป็นหนี้ ไปก่อหนี้ไว้มากมาย เอาเงินจากการเป็นหนี้ไปทำธุรกิจแล้วผิดพลาด หรือเอาเงินจากการเป็นหนี้นั้นไปดำเนินกิจกรรมทางการเมือง ต่อมาผลที่ได้ทำลงไปไม่กลับมาอย่างที่ตั้งใจเอาไว้คือไม่เป็นไปตามแผน ท่านก็เลยเอาเงินมาคืนไม่ได้ “ไม่กลัว ไม่มี ไม่หนี ไม่ให้ อยากได้ไปฟ้องเอา” พอสถาบันการเงินไปฟ้องจริงๆ เข้าเลยรู้สึกว่าเดือดร้อนแล้ว ใกล้ตัวแล้ว ทางออกมีไม่มากแล้ว เลยคิดการใหญ่จะไปเอาหนี้ใหม่จากที่ใหม่ไปใช้หนี้เก่า (เอาไปจ่ายแบบไม่เต็มร้อย แบบว่าไปขอส่วนลดด้วยบางครั้ง) พอที่ใหม่ที่จะไปกู้เขาตรวจประวัติว่าเคยไปทำอะไร ที่ไหน ปฏิเสธไม่ให้กู้ ก็เลยไปต่อไม่ได้ ความไม่พอใจก็บังเกิดขึ้นบนความเป็นจริงที่ตนเองนั้นก่อเอาไว้

ผมมีข้อคิดอย่างนี้นะครับและไม่คิดตอบโต้กับท่านไหนทั้งสิ้น และขออธิบายเรื่องที่สื่อสารแบบต้องการให้เข้าใจผิด เช่น

สิ่งที่เครดิตบูโรทำเคยมีคำพิพากษาศาลฎีการะบุครับว่าที่มีการมาร้องนั้น เครดิตบูโรได้ทำตามที่กฎหมายกำหนดแล้ว

ท่านผู้อ่านอย่าลืมเหตุการณ์หลังปี 2540 ที่ระบบการเงินประเทศไทยล่มสลาย มีหนี้เสีย 47% วันนี้เราควบคุมได้ที่ไม่เกิน 5% และวันนี้เรายังมีหนี้ก้อนนั้นที่ต้องรับภาระอีก 20-25 ปี

ทำไมวันนี้เราควบคุมหนี้เสียได้ ก็เพราะคนให้กู้เขารู้จักตัวตนของคนที่มาขอกู้อย่างเพียงพอบนความเป็นมาตรฐานสากล ที่แม้แต่ประเทศเอธิโอเปียยังทำเลย...ทำไมยังมีคนไทยหาประโยชน์จากความไม่รู้ของคนไทยด้วยกันด้วยวิธีการสื่อสารสิ่งที่รู้ว่าผิดๆ ออกไปในสังคม...ทำไมครับ