เวลามีค่าต่างกัน

โดย...ดร.อัจฉรา จุ้ยเจริญ

เมื่อครั้งที่ดิฉันไปประชุมที่ประเทศญี่ปุ่นบ่อยๆ จะชินกับวินัยที่เข้มงวดของการเคารพเวลาของชาวญี่ปุ่น ถ้านัดประชุมเก้าโมงเช้า ผู้บริหารทุกคนไม่เพียงมาถึงห้องประชุมแล้ว แต่นั่งรอที่โต๊ะประชุมตั้งแต่แปดโมงห้าสิบ

การนัดหมายเดินทางโดยรถบัสพร้อมๆ กัน หากมีการแจ้งว่ารถออกแปดโมงเช้า ทุกคนจะอยู่บนรถตั้งแต่เจ็ดโมงสี่สิบห้า ถ้าใครมาแปดโมงเป๊ะ เพื่อนๆ บนรถมีสิทธิส่งสายตาว่าเราเป็นตัวประหลาดได้

บางวัฒนธรรมเชื่อว่า “เวลาเป็นเงิน เป็นทอง เพราะฉะนั้น อย่าเสียเวลา” อีกวัฒนธรรมหนึ่งอาจมองว่า เวลาที่มีต้องใช้ให้คุ้มค่า เช่น “ใช้เวลาคิดอีกสามตลบ ค่อยลงมือทำอะไร” หรือวัฒนธรรมที่เคารพวินัยความตรงเวลาอย่างเช่น ชาวญี่ปุ่น ซึ่งนัดกี่โมงต้องเคารพตามนั้น นักธุรกิจชาวญี่ปุ่นก็ยังยินดีจะให้เวลากับการสร้างสัมพันธภาพ พูดคุยเรื่องทั่วไปให้มากเพียงพอก่อนจะคุยธุรกิจ

ขณะที่นักธุรกิจชาวอเมริกันอยากใช้เวลากับการคุยเรื่องทั่วๆ ไปเพื่อสร้างสัมพันธภาพไม่เกินสิบห้านาที วัฒนธรรมที่ยึดถือการตรงเวลา ก็ยังให้คุณค่ากับเวลาต่างกันไป

สำหรับชาวเยอรมัน ชาวอังกฤษ ชาวอเมริกัน มักบริหารจัดการเวลาอย่างเป็นรูปธรรม ดังเห็นได้ว่า มีคำพูดว่า“Be on time”, “Saving time”, “Killing time”

การนัดหมายเป็นเรื่องราว และทำตามกำหนดเวลาเป็นสิ่งสำคัญ เวลาทำอะไร จะทำทีละอย่างให้จบไป เช่น ประชุมก็ประชุมอย่างเดียว ไม่ปล่อยให้อะไรเข้ามาแทรก เรื่องสังสรรค์แยกออกจากกัน เพราะเชื่อว่าการทำสิ่งใดให้ลุล่วงทีละเรื่องไป จะเป็นการใช้เวลาที่คุ้มค่า

ในขณะที่ชาวละตินอเมริกา หรือบางประเทศในเอเชีย การมาถึงที่ประชุมช้าไปบ้าง ก็สามารถให้อภัยกันได้ ให้ความสำคัญกับการรักษาความสัมพันธ์มากกว่าความเข้มงวดเรื่องเวลา วัฒนธรรมกลุ่มนี้อาจทำหลายๆ อย่างในการประชุมเดียวกัน หัวข้อประชุมอาจปรับเปลี่ยนได้ มีความยืดหยุ่น ไม่ต้องการให้เวลามากดดัน หรือเร่งรัดและทำลายความสัมพันธ์

การสังเกตว่า องค์กรที่เราจะทำธุรกิจด้วยหรืออาจเป็นคู่ค้าหรือลูกค้าของเรา มาจากวัฒนธรรมรูปแบบใด ก็จะทำให้เราเตรียมปรับตัว ปรับใจได้ค่ะ