ตราด-เกาะกง

ฉบับที่แล้ว ผมตั้งคำถามชวนคิดเกี่ยวกับการจัดตั้งเขตเศรษฐกิจพิเศษจังหวัดตราด-เกาะกง ซึ่งทั้งพื้นที่ของไทยและกัมพูชาห่างกันแค่ชะเง้อคอหาก็มองเห็นแล้ว ศักยภาพและโอกาสการพัฒนาพื้นที่ชายแดนตราด-เกาะกง ตั้งอยู่บนแนวระเบียงเศรษฐกิจตอนใต้ เส้นทางเลียบชายฝั่ง เชื่อมฝั่งทะเลตะวันออก-ตราด-เกาะกง-สะแรอัมเปิล-สีหนุวิลล์-กัมปอต-ฮาเตียน-กาเมา-นำแคน

การลงทุนในพื้นที่เกาะกงซึ่งเป็นเขตเศรษฐกิจพิเศษนักลงทุนสามารถใช้ประโยชน์จากการได้รับสิทธิพิเศษทางภาษีศุลกากรเป็นการทั่วไป (จีเอสพี) ของกัมพูชา ส่งออกไปยังประเทศที่ 3 ผ่านทางท่าเรือแหลมฉบังของไทยและท่าเรือสีหนุวิลล์ของกัมพูชาได้ ที่สำคัญการลงทุนในเขตเศรษฐกิจพิเศษกัมพูชายังไม่โดนเอ็นทีบีเหมือนกับที่ไทยโดนอย่างหนักในขณะนี้ ผมได้ตั้งคำถามดังๆ ไปแล้วว่า แล้วเราจะให้สิทธิพิเศษอะไรในเขตเศรษฐกิจพิเศษ จ.ตราด ที่เหนือกว่าเขตเศรษฐกิจพิเศษของกัมพูชาในพื้นที่เกาะกง แต่จนบัดนี้ก็ยังมึนๆ อยู่ผมได้ไปตรวจสอบข้อมูลด้านการค้าชายแดน พบว่า มูลค่าการค้าระหว่างประเทศตามแนวชายแดนผ่านด่านคลองใหญ่ จ.ตราด ตกประมาณปีละ 3 หมื่นล้านบาท ในจำนวนนี้ไทยได้ดุลการค้าประมาณ 2.8 หมื่นล้านบาท

แต่การลงทุนระหว่างประเทศนั้นหากไม่นับโรงงานผลิตเสื้อผ้า สิ่งทอ ที่ไทยไปลงทุนแล้ว แทบหาไม่เจอ ผมจึงตั้งข้อสังเกตว่าการเปิดพื้นที่เขตเศรษฐกิจพิเศษใน จ.ตราด นั้น เราจะได้อะไรเป็นชิ้นเป็นอัน