มอบหมายงาน ไม่บานปลาย

อัจฉรา จุ้ยเจริญ

“โค้ช ครับ ผมทราบว่าการมอบหมายงานเป็นการพัฒนาลูกน้อง แต่ปัจจุบัน เป้าขายก็สูง ผมก็เครียด ลูกน้องก็เครียด มอบหมายอะไรไป นิ่งสนิท เพราะทุกคนเครียดกันไปหมด”

เมื่อถามไถ่จนได้ข้อมูลครบ จึงได้ทราบว่า ความเครียดเป็นปลายเหตุ ซึ่งบานปลายไปแล้ว ส่วนต้นเหตุส่วนใหญ่มาจากความนึกคิดของผู้มอบหมายงาน

เช่น หนึ่ง งานส่วนใหญ่ทำเองดีกว่า เพราะกังวลว่าจะไม่ได้ตามเป้า ให้ลูกน้องทำเป็นความเสี่ยง

สอง ความไม่มั่นใจในการรักษาตำแหน่งตนเอง สาม มอบหมายตามแบบที่ตนเองชอบ เช่น ไม่ต้องพูดเยอะ จะได้ดูเหมือนไม่เจ้ากี้เจ้าการ ไม่ได้คุยหรือศึกษาความคาดหวังของลูกน้องที่มาจากต่างวัฒนธรรม หรือว่าเขาขาดทักษะใดๆ ที่จำเป็นต่อความสำเร็จของงานหรือไม่

ต้องยอมรับว่า การมอบหมายงานที่ไม่ให้บานปลายนั้นตอนต้นๆ จะใช้เวลา แต่ผลคือท่านจะพึงพอใจกับวิธีที่ทีมของท่านทำงานจนสำเร็จลุล่วง ทีมรู้สึกผูกพันและมีขวัญกำลังใจสูง

การศึกษาทางด้านประสาทวิทยาศาสตร์ชี้ให้เห็นว่า สมองของคนเรามักอยู่ในสภาวะปฏิบัติการ สองรูปแบบ คือ “มุ่งเข้าไปใกล้” หรือ “ถอยห่างออกไป”

เมื่อสมองอยู่ในสภาวะ “มุ่งเข้าไปใกล้” สมองพร้อมที่จะรับข้อมูล เกิดความอยากรู้อยากเห็น ค้นหารูปแบบที่จะช่วยขยายความเข้าใจ เพิ่มความสามารถที่จะคิดค้นและตระหนักรู้ได้ด้วยตนเอง เมื่อสมองอยู่ในสภาวะ “ถอยห่างออกไป” วิสัยทัศน์ มุมมองและความคิดในความเป็นไปได้ต่างๆ ของเราจะแคบลง

ยกตัวอย่างการมอบหมายงานที่ ทำให้สมองอยู่ในภาวะถอยห่างออกไป เช่น ระหว่างประชุมกับทีมขาย หัวหน้ามอบหมายให้แต่ละทีมบรรลุเป้าหมายยอดขายให้ได้ แต่บรรยากาศทำให้ทุกคนจำได้แต่ว่า ถ้าพนักงานคนใดที่ทำยอดได้ต่ำสุด ให้กลับไปอยู่ในการทดลองงาน ส่วนภาวะที่ตรงกันข้าม ทุกคนจำได้ว่า หัวหน้ากระตุ้นและเปิดโอกาสให้ทุกทีมได้ร่วมมือและสนับสนุนกัน ที่จะบรรลุผลและทำให้เหนือเป้าหมายที่ตั้งไว้

เพื่อให้แน่ใจว่าได้ทั้งสมอง (แบบมุ่งเข้าไปใกล้) และใจของลูกน้อง เมื่อมอบหมายไปแล้ว ลองสอบถามบางคนก็ได้ว่าเขาคิดหรือรู้สึกอย่างไร เพื่อจะได้ปรับตัวทันก่อนจะบานปลายนะคะ